آرزوهای بر باد رفته مرد تبهکار

آنها خودشان خواستند با من رابطه داشته ‌باشند. هیچ اجباری در کار نبود.

من این کار را نمی‌کردم. آنها خودشان زودباور بودند و فکر می‌کردند من قصد ازدواج با آنها را دارم. در حالی که چنین قولی نداده‌ بودم.

برای این‌که دلشان نشکند چنین حرفی زده‌ بودم، در حالی که قصد ازدواج نداشتم.

خودشان ساده بودند و گول می‌خوردند.

بله این را قبول دارم. من ادعا کردم پزشک هستم، اما قصدم گول زدن آنها نبود.

بیشتر به خاطر این‌که مورد توجه باشم و دخترها به من اهمیت بدهند خودم را پزشک معرفی کردم. گفتم متخصص هستم.

بیشتر کسانی که با من رابطه برقرار می‌کردند دخترانی بودند که از سن ازدواجشان گذشته‌ بود. آنها را در خیابان می‌دیدم و شماره می‌دادم و با هم دوست می‌شدیم. بیشتر آنها بعد از این‌که شماره را از من می‌گرفتند تماس برقرار می‌کردند و زود باورشان می‌شد که عاشق‌شان شده‌ام.

چون خودم را دکتر معرفی می‌کردم خیلی راحت مرا قبول می‌کردند. این خواست خودشان بود که با من رابطه برقرار کنند. البته من به آنها گفته ‌بودم دکتر هستم و پز می‌دادم، اما آنها خودشان دوست داشتند با من رابطه داشته ‌باشند و فکر می‌کردند اگر بین ما رابطه‌ای باشد ضمانتی می‌شود تا با هم ازدواج کنیم.

برای این‌که بتوانم فرار کنم. آنها سعی می‌کردند از زندگی من سر در بیاورند و من هم نمی‌خواستم این اتفاق بیفتد. به همین خاطر هم بعد از مدتی فرار می‌کردم و دیگر تلفن آنها را جواب نمی‌دادم.

آنها آدرسی از من نداشتند. آدرس‌هایی که می‌دادم دروغ بود.

قبول دارم که پول گرفتم اما این پول‌ها کلان نبود. من بیشتر اوقات در مورد مشکلات مالی‌ام صحبت می‌کردم و آنها خودشان پیشنهاد می‌کردند به من پول بدهند و من هم قبول می‌کردم.

در مورد مشکلاتم می‌گفتم و این‌که پول کم دارم.

بله، درست است. من مدعی می‌شدم می‌خواهم مطب باز کنم اما درخواست پول نمی‌کردم فقط می‌گفتم پول کم دارم. این دخترها هم پولدار بودند و برایشان مهم نبود به من پول قرض بدهند. آنها با میل خودشان به من پول می‌دادند.

من قولی به آنها ندادم. اگر هم چنین تصوری برایشان پیش آمده به خاطر زودباوری خودشان بوده و من اصلا چیزی نگفتم.

پیشنهاد می‌دادم و آنها هم قبول می‌کردند. می‌توانستند قبول نکنند. هیچ اجباری برای پذیرش رابطه نبود.

بله، به آن یک نفر قول دادم ولی به بقیه قول ندادم.

راستش را بخواهید به خاطر پول این کار را می‌کردم. وقتی آنها واقعیت را در مورد من متوجه می‌شدند قبول نمی‌کردند که با هم رابطه داشته‌باشیم یا دوست باشیم. آنها هیچ وقت من را انتخاب نمی‌کردند. در واقع دنبال موقعیت بودند. وقتی من می‌دیدم آنها قصد استفاده از موقعیت من را به عنوان پزشک دارند من هم از آنها سوء استفاده می‌کردم.

هربار که از این دختران پول می‌گرفتم و متوجه می‌شدم شرایط طوری است که آنها به من شک کرده‌اند فرار می‌کردم. دیگر جواب تلفن‌ها را نمی‌دادم. از آنجا که می‌دانستم آنها آدرسی از من ندارند و نمی‌توانند دنبالم باشند، راحت فرار می‌کردم و دیگر آنها نمی‌توانستند من را پیدا کنند. اما زمانی که شکایت‌ها زیاد شده‌ بود پلیس عکس چهره‌نگاری من را به دست آورد و بعد بازداشتم کرد.

نه، آنها هیچ گناهی ندارند و نقشی هم در کارهای من نداشتند. من گفته‌ بودم کار می‌کنم. آنها نمی‌دانستند من چه می‌کنم. هرچند در این مدت شاکیان پرونده‌ام خیلی به آنها ظلم کرده‌اند، آنها به خاطر کارهایی که نکرده‌اند تنبیه می‌شوند. کارهایی که من کرده‌ام هیچ ربطی به آنها ندارد.

من تبرئه شدم چون به هیچ کدام از این زن‌ها به زور تجاوز نکرده ‌بودم. آنها خودشان به رابطه رضایت داشتند. دادگاه هم بعد از این‌که حرف‌های شاکیان و دفاعیات من را شنید متوجه شد تجاوز به عنفی در کار نبوده و شاکیان دروغ گفته‌اند. اما قبول دارم با تعدادی از آنها رابطه داشتم.