تجربه بازی‌های سه بعدی در دنیای دو بعدی

هر از چند گاه بازی‌های مستقل و کوچکی بخصوص در شبکه PSN و XBLA عرضه می‌شود که با وجود برخورداری از باطنی عظیم، شاید آن طور که باید به چشم ما نیاید. FEZ یکی از بازی‌های XBLA است که از زمان قرارگیری آن روی این شبکه چند ماهی می‌گذرد.

برای این‌که درگیر داستان و تم FEZ شوید فقط کافی است در ابتدای بازی با روستایی‌ها صحبت کنید تا یک پیرمرد خردمند داستان بازی را برای شما توضیح دهد؛ «واقعیت ادراکی بوده و ادراک چیزی است که باید دنبالش بود».

داستانی که با وجود یک‌جمله‌ای بودن، اما از لحاظ فلسفی و روان شناسی موفق می‌شود تخم کنجکاوی را در ذهن مخاطب بکارد تا او در رمز و راز دنیای FEZ غوطه‌ور شود و با پرسه ‌زدن در آن، یک بازی ماجرایی فوق‌العاده را تجربه کند. کاراکتر شما در بازی Gomez نام دارد که یک موجود شبح مانند است. او در امنیت و آسایش در دهکده‌‌ای پیکسلی زندگی می‌کرده تا این‌که یک روز صبح شاهد اتفاقی می‌شود که در آن یک مکعب طلایی یکپارچه به ده‌ها تکه تجزیه می‌شود؛ سانحه‌ای که اساس هستی دنیای گومز را تهدید می‌کند. در همین بین گومز به یک کلاه قرمز جادویی به نام FEZ دست می‌یابد که به او اجازه می‌دهد بزرگ‌ترین و قدیمی‌ترین راز دنیایش را درک کند.

این‌که در واقع سه بعد وجود دارد! حالا علاوه بر دویدن، پریدن و بالارفتن از مسیرهای مختلف برای جمع‌آوری تکه‌های خرده شده‌ آن مکعب طلایی، گومز می‌تواند جهان خود را به اندازه‌ 90 درجه بچرخاند. چرخش جهان موجب آشکار شدن مناطقی مخفی می‌شود و پلتفرم‌هایی جدید را پدید می‌آورد. پرش از یک فاصله‌ طولانی ناگهان آسان‌ترین کار ممکن می‌شود، یک خط باریک به پلی طویل بدل می‌شود و مسیرهای غیرقابل عبور دیگر هیچ معنی‌ای ندارند. FEZ به ظاهر یک پلتفرمر دو بعدی است اما در جهانی کاملا سه بعدی اتفاق می‌افتد.

احتمالا با دیدن تریلرها و تصاویر بازی گمان کرده‌اید که همانند Braid برای پیشروی در بازی باید حسابی از مغزتان کار بکشید، اما بعد از تجربه‌ بازی بصراحت می‌توان گفت تغییر پرسپکتیو به شکلی کاملا استادانه طبیعی، سرراست و سرگرم‌کننده طراحی شده است.

در نتیجه با این‌که اکتشاف دیوانه‌وار و پیکسل به پیکسل از منظر بازی اجباری نیست، ولی از سرگرم‌کننده‌ترین کارهایی است که می‌توان در FEZ انجام داد. همچنین برخلاف Braid هیچ‌گاه به مانعی ذهنی برنخواهید خورد که شما را از ادامه‌ مسیر باز دارد. اگر عمیقا به FEZ و دغدغه‌های سازنده‌اش بنگریم ردپای عناوینی مثل Metroid، Zelda و Super Mario را می‌توان در القای حس رمز و راز بازی مشاهده کرد.

فکر می‌کنم هنر فیل فیش در تصویرسازی به اندازه‌ زیادی بر القای این حس تاثیرگذار است. جلوه‌های بصری همان‌قدر که برای شما هیجان‌انگیزند برای سازنده‌ پرزحمت بوده‌ است. هر تکه سنگ با دقت و وسواس خاصی در محیط قرار داده شده و هر پیکسل که توسط انجین بازی به صورت یک مکعب سه‌بعدی رندر می‌شود، جدا و جدا و به اصطلاح دستی در محل خود قرار گرفته‌ است.

از لحاظ ساختاری FEZ یک بازی ساده و سنتی محسوب می‌شود که در آن باید برای آزاد ساختن مناطق جدید، تکه‌های مکعب متلاشی شده را جمع‌آوری کنید. بعد از به دست‌آوردن 32 مکعب کوچک و پشت سر گذاردن نقطه‌ اوج که راز، وحشت و هیجان در آن بیداد می‌کند، بازی تمام می‌شود. رسیدن به این نقطه چیزی حدود سه ساعت زمان لازم دارد.

بعد از آن می‌توانید بازی را از ابتدا شروع کنید و تمام بخش‌‌ها و مکعب‌هایی را که بار اول جمع‌‌آوری کرده بودید به همراه داشته باشید. با این حساب بعد از اتمام بازی برای دومین دفعه جمع مکعب‌های شما به 64 خواهد رسید و بازی را کامل خواهید کرد. سبک هنری خاص، مکانیک استثنایی تغییر پرسپکتیو، حس نوستالوژی بازی‌های 16 بیتی گذشته و تنظیمات جادویی و عجیب همگی در یک توازن و هماهنگی کلی وجود دارند و بازی واحدی به نام FEZ را شکل داده‌اند. این بازی شاهکاری است که کمتر نمونه‌اش پیدا می‌شود. شاید همه‌ اینها به دلیل ادراک، واقعیت و هدفی است که در FEZ به دنبالش می‌رویم؛ همان‌طور که پیرمرد گفت!

مجید رحمانی