در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
آبپاشهایی که بزرگراه را آبیاری میکند
چند بار میان خاطرههای کودکی، رفیقی هست که پشت دیواری پنهان شده و وقتی رد میشوید آب میپاشد توی صورتتان. کیف دارد، حجم خنک آب یخ که ناگهان روی پوست نرم صورتت کوبیده میشود و خنکش میکند کیف دارد، اما آبپاشی همیشه بامزه نیست و گاهی حتی باعث مرگ آدمها میشود.
فرض کنید در اتوبان با سرعت صد کیلومتر در ساعت در حرکت هستید، بادی خنک از شیشه باز خودرو به صورتتان میخورد و بوی چمن خیس اتوبان سر ذوقتان میآورد.
در فکر این هستید که آیا باید سر بریدگی بعدی بپیچید یا به راهتان ادامه دهید و در عین حال از آیینه جلوی خودرو حواستان به خودروی پشتی است که بیش از اندازه به شما نزدیک شده است که ناگهان توی صورتتان آبی خنک پاشیده میشود.
تعادلتان به هم میخورد. آب یخی که به چشمهایتان پاشیده شده دیدتان را تار کرده است. ناگهان ضربهای از پشتسر، شما را به جلو پرتاب میکند و چند ثانیه بعد که پا را روی ترمز فشار میدهید میفهمید تصادف کردهاید. وقتی پلیس برای کشیدن کروکی میآید و میپرسد چرا تعادلتان را از دست دادهاید، میگویید: «یک نفر آب پاشید توی چشمم!»
آنوقت او و شما با تعجب در حاشیه بزرگراه چشم میگردانید تا بفهمید غریبهای مزاحم کجاست و پیدایش میکنید: آبپاش گردانی که با سرعت میچرخد و باید آب را روی چمنهای حاشیه بزرگراه بریزد، بد جاگذاری شده است و نصف بیشتر آبش را روی خودروهای عبوری و آسفالت کف بزرگراه میپاشد.
ماجرای آبپاشهایی که در حاشیه بزرگراهها بد جاگذاری میشود و بیشتر آبشان هدر میرود، حکایت تازهای نیست. تعداد آنها هم کم نیست و در بیشتر بزرگراههای پایتخت چند نمونهشان را میشود پیدا کرد که ظاهرا به جای آبیاری گیاهان حاشیه بزرگراه، آسفالت را خنک میکند.
علاوه بر این که آبپاشی این دستگاهها به خودروهای عبوری، باعث میشود تعادل رانندگان در هنگام رانندگی به هم بخورد و خطر تصادف بالا میرود، آبی که به زمین میپاشد، بیاستفاده تبخیر میشود که در شرایط بیآبی تهران نمونهای بارز از اسرافکاری است.
تغییر جای آبپاشهای گردان بد جاگذاری شده، البته کار سختی نیست و شهرداری اگر بخواهد میتواند این طرح را در زمانی کوتاه، اجرایی کند تا هم خطر تصادفات را کاهش دهد و هم از هدر رفتن بیشتر آب جلوگیری کند و هم به بقایای گیاهان حاشیه بزرگراه که آب موردنیازشان به خودروها پاشیده میشود، کمکی کند.
با این حال نکته این است که چرا باید طرحی به این سادگی، یعنی جاگذاری آبپاشهای گردان در حاشیه بزرگراهها، بیتدبیر و بدون محاسبات اولیه انجام شود و پس از نصب و راهاندازی آنها، مشخص شود که این دستگاهها در جای درست قرار ندارد و سپس با صرف هزینه، جای آنها عوض شود و اگر قرار باشد برای طرحهایی اینقدر کوچک، هزینهای دو برابر صرف شود و مسئولان با آزمون و خطا به نتیجه برسند تکلیف طرحهای کلان چه میشود؟
آوید طالبیان - جامجم
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
