سلول های ریشه ای باز هم معجزه می کنند
سلولهای ریشه ای جنینی انسان برای درمان موشهای مبتلا به بیماری پارکینسون به کار برده شد. در این اقدام تیمی از دانشگاه هاداسا از این سلولها برای درمان و برطرف کردن علایم پارکینسون استفاده کردند.
این اولین باری است که سلولهای ریشه ای انسان در درمان حیوانات موثر واقع شده است و این امر افقهای تازه ای را برای درمان این بیماری در انسان روشن می کند.
سلولهای ریشه ای ، سلولهای مهمی در بدن هستند که می توان گفت ریاست سلولهای بدن را به عهده دارند و قادرند به شکل سلولهای مختلفی درآیند و به این ترتیب اعمال مختلفی را در بدن به عهده بگیرند.
در بیماری پارکینسون سلولهای مغزی تولیدکننده دوپامین از بین می رود و سیستم مهاری دستگاه عصبی دچار مشکل می شود ؛ در نتیجه فرد دچار لرزش و سفتی حرکات می شود.
تغییر رفتار
در این بررسی ، سلولهای ریشه ای را در آزمایشگاه آماده کردند و سپس به مغز موشهایی که به طور عمدی به پارکینسون مبتلا شده بودند پیوند زدند. رفتار موشها بعد از این عمل کاملا تغییر کرد.
قبل از این اقدام ، موشها دایم دور خود می چرخیدند و قادر نبودند حرکات خود را کنترل کنند، اما بعد از پیوند سلولهای ریشه ای ، این علایم به طور قابل توجهی تخفیف پیدا کرد.
مغز موشهای پیوند زده شده بعد از مرگ مورد بررسی قرار گرفت و مشخص شد سلولهای ریشه ای به سلولهای مولد دوپامین تبدیل شده اند.
خوشبختانه نتایج تحقیق نشان می دهد سلولهای پیوندی دچار پرولیفرانسیون و تغییر نمی شوند و این جای بسی خوشحالی است ، چرا که اگر این پدیده اتفاق بیفتد، پیامدهای خطرناکی به دنبال خواهد داشت.
ضمنا تومورهای سرطانی در هیچ یک از موشها دیده نشد و این نشان می دهد در این زمینه مشکلی ، مغز مورد نظر را تهدید نمی کند. در گذشته ، از سلولهای ریشه ای جنینی حیوان برای حیوان استفاده شده بود و این اولین باری است که از سلولهای ریشه ای انسان برای این کار استفاده می شود.
دکتر بنجامین روبینوف که سرپرستی این تیم تحقیقاتی را به عهده دارد، معتقد است به طور قطع سلولهای ریشه ای را می توان برای درمان مدل حیوانی پارکینسون مورد استفاده قرار داد.
او این بررسی را بسیار امیدوارکننده و نقطه شروعی که بتوان تحقیقات بعدی را برای درمان انسان روی آن متمرکز کرد، می داند. البته او معتقد است برای انجام این کار روی انسان به مطالعات و بررسی های بیشتری نیاز است ، زیرا هنوز از ایمنی این درمان اطمینان حاصل نشده است.
پزشکان معتقدند در این زمینه باید بسیار دقیق و موشکافانه برخورد کرد، زیرا هنوز اثرات طولانی مدت این درمان مشخص نشده است و چون تاکنون این اقدام تنها روی مدل حیوانی صورت گرفته است ، نمی توان آن را مستقیما روی انسان به کار برد.
به هر حال آنچه حائز اهمیت است ، این است که سلولهای ریشه ای جنینی پتانسیل درمانی بسیار خوبی دارند. آنچه در انجام این روش درمانی در انسان حائز اهمیت است ، پیچیدگی کار است زیرا تولید سلولهای ریشه ای درمانی که عاری از ویروسها و کاملا سالم باشند بسیار مشکل است و ضمنا باید از بررسی های طولانی مدت و آینده نگر استفاده شود تا هر نوع عارضه جانبی مثل تشکیل تومور مغزی مورد بررسی قرار گیرد.
از سوی دیگر در پژوهش دیگری که توسط دانشمندان انگلیسی صورت گرفت ، پژوهشگران به این نتیجه رسیدند که به جای سلولهای ریشه ای می توان از سلولهای پوست برای تقویت سیستم عصبی در بیماری های نورودنراتیو مثل پارکینسون استفاده کرد.
پزشکان انگلیسی در آزمایش هایی به کشت سلولهای پوست پرداختند و توانستند با کمک آنها، سلولهای عصبی بسازند. آنها این سلولها را روی 7 داوطلب آزمایش کردند و توانستند با روش ابداعی خود، آنان را درمان کنند. اصول اخلاقی ، نه تنها استفاده از سلولهای ریشه ای جنین را نادرست می داند، بلکه سیستم ایمنی بدن بیمار هم گاهی سلولهای ریشه ای بیگانه را با واکنش دافعه پس می زند.
بنابراین پژوهشگران انگلیسی بر این باورند که استفاده از سلولهای پوست به عنوان منبع جایگزین ، این فرصت را به وجود می آورد که از سلولهای بدن خود بیمار استفاده شود و چاره ای برای واکنش های دافعه بدن باشد، علاوه بر این که از نظر اخلاقی هم دیگر جای تردیدی باقی نخواهد ماند.
