شیراز؛ شاداب‌ترین شهر ایران

جاسب به کلیت هفت روستایی می‌گویند که در کنار هم داخل کمربند تعداد زیادی کوه‌ قرار گرفته است؛ البته هر یک از این روستاها اسم جداگانه‌ای نیز دارند. پدرم متولد جاسب است و قبل از نوجوانی به تهران می‌آید و زندگی خود را در اینجا شروع می‌کند.

جاسب کلا منطقه‌ای خنک و ییلاقی و خوش‌آب و هواست. حدود 20 کیلومتر با دلیجان فاصله دارد و ‌اواسط مسیر قم ـ اصفهان قرار گرفته است. تهرانی‌ها هم راحت می‌توانند خود را به آنجا برسانند. خصوصا در این چند سال اخیر که وضع راه‌ها و آسفالت جاده بسیار بهتر شده، افراد زیادی از قم و دلیجان به این منطقه می‌آیند.

ما هر وقت که به کاشان می‌رفتیم، بیشتر در خانه اقوام و دوستانمان مهمان بودیم، ولی با وجود این به سراغ یک سری از جاهای دیدنی کاشان هم می‌رفتیم. مثلا قمصر یا باغ فین یا حتی خانه‌های قدیمی را که امروز تقریبا موزه شده‌اند مثل خانه طباطبایی‌ها دیده‌ام؛ البته با اقوام به یک سری از مناطق خوش‌آب و هوای اطراف کاشان هم برای پیک‌نیک می‌رفتیم.

و اما سفرهای این روزهای زندگی من... من الان تقریبا یکی از پرسفرترین موزیسین‌های ایران هستم؛ البته اغلب سفرهایم به خارج از ایران است. مثلا تازگی از تور مراکش و تونس برگشتم، کمتر از یک ماه پیش هم لندن بودم، نروژ و پاریس هم بوده‌ام؛ البته بیشتر سفرهایم کاری بوده است، در برنامه‌های امسال نیز برای اتریش و کانادا برنامه‌ریزی کرده‌‌ام. تمام این سفرها برای اجرای کنسرت است. سفرهای داخلی ایران نیز معمولا برای اجرای کنسرت است؛ احیانا اگر فرصت مناسبی پیش بیاید که معمولا هم احتمالش کم است‌ با خانواده‌ام به سفرهای
سیاحتی می‌روم.

یکی از بهترین و خاطره‌انگیزترین سفرهایی که در کشور تجربه کرده‌ام، دو یا سه سفر به شیراز بوده است. سفری که با ارکستر 75 نفره موسیقی ملی به شیراز رفتیم و دو شب در باغ عفیف‌آباد کنسرت اجرا کردیم. هر شب 3000 نفر آمدند یا آن زمانی که مزار حافظ، لسان‌الغیب‌ را در اختیار موسیقیدانان قرار دادند یا زمانی که به مقبره سعدی رفتیم و... همه اینها برای من بسیار خاطره‌انگیز است.

من با اطمینان می‌گویم که شیراز‌ به دلایلی که اکنون نمی‌توانم آن را بشکافم، یکی از سرزنده‌ترین و شاداب‌ترین مردمان ایران را دارد. به نسبت تعداد افرادی که در شیراز هستند، می‌توان گفت شادابی، سرزندگی، گفت‌وگو، معاشرت، زنده بودن و جریان داشتن زندگی از ویژگی‌های بارز شیرازی‌هاست. شیراز دقیقا همان طور که در اشعار حافظ و ادبیات ما شهری زنده و هنرپرور توصیف شده است، به هر دلیلی چه شرایط اقلیمی، چه ژنتیک و... هنوز هم سرزنده و شاداب است.

من یک توصیه برادرانه برای هموطنانم دارم و البته برای من مهم است که حرفم کلیشه‌ای نباشد. این تجربه من است و دلم می‌خواهد به دیگران هم بگویم ‌هر‌وقت به یکی از قسمت‌های ایران سفر می‌کنید، حتما پیش از آن اطلاعات کلی چه از طریق کتاب یا اینترنت و چه افراد مطلع و آشنا با آن منطقه به دست بیاورید.

تفاوت میان افرادی که آگاهانه و با اطلاعات به جایی سفر می‌کنند و آنان که بر حسب تصادف و از روی بی‌اطلاعی به جایی می‌روند‌ بسیار زیاد است. من افراد جوان و میانسالی را می‌شناسم که با آگاهی از مسیر، اقلیم، آداب و رسوم، جاهای دیدنی، فرهنگ و حتی خوراک‌های اصیل منطقه، به جایی سفر می‌کنند و بهره‌های بیشتری را نصیب خود می‌کنند.

در غیر این صورت ممکن است ‌شما جایی بروید و ندانید که در چند کیلومتری شما چند جای دیدنی مهم وجود دارد. مثلا کسی به قزوین برود و نداند‌ در‌نزدیکی‌اش قلعه الموت قرار دارد؛ قلعه‌ای که یکی از پرحادثه‌ترین‌ و قدیمی‌ترین قلعه‌های ایران به حساب می‌آید. باز هم تاکید می‌کنم ‌دلم نمی‌خواهد حرفم را کلیشه‌ای حساب کنید. مسلما سفر زمانی که با اطلاعات بیشتری همراه باشد، پربارتر می‌شود.