واقعیت زندگی را مردم نشانمان می‌دهند

من و حمید مرتب درباره طرح‌های مختلفی که می‌نویسیم، حرف می‌‌زنیم. در بین طرح‌هایی که داریم برخی طرح‌ها آزاد هستند. یعنی از ابتدا مشخص نیست چه کسی می‌خواهد آن را کارگردانی کند. من این کار را انجام می‌دهم یا حمید نعمت‌الله. فیلم تلویزیونی به صرف شربت و شیرینی هم جزو طرح‌های آزاد بود که من و حمید قبلا آن را نوشته بودیم و پس از مدتی تصمیم گرفتیم روی این طرح کار کنیم تا این‌که در مقطعی تصمیم ساخت آن را گرفتم. یادم می‌آید وقتی روی این طرح کار می‌کردیم، دلم می‌خواست اگر فرصت مهیا شود خودم آن را کارگردانی کنم.

سال آن را به یاد ندارم، ولی می‌دانم طرح این فیلم را قبل از تصویربرداری مجموعه تلویزیونی وضعیت سفید نوشته بودیم.

به نظرم این فیلم موقعیت‌ و لحظات متنوعی داشت که می‌توانست ایجاد جذابیت کند. این موقعیت‌ها را دوست داشتم. این‌که یک نفر بر خلاف چیزی که عرف است می‌خواهد کاری انجام بدهد، کشمکش شخصیت‌های امید و فیروزه (عباس غزالی و نفیسه روشن) در آغاز زندگی مشترکشان موضوعی بود که من را برای کارگردانی این فیلم ترغیب کرد.

من از ابتدا به کارگردانی علاقه‌مند بودم. البته یک مقطع طولانی فیلمنامه نوشتم و فرصت ساخت فیلم را پیدا نکردم تا این‌که شرایط آن پیش آمد و کارگردانی را هم تجربه کردم.

نه، اصلا ناراحت نیستم و از این اتفاق هم خیلی خوشحال هستم، چون در طول این سال‌ها با نگارش فیلمنامه به تجربه‌ام اضافه شد و خدا را از این بابت شاکرم.

بله، واقعیت این است که من تمام سعی خودم را برای ساخت این فیلم کردم و از تجربه چند ساله‌ای که در حوزه فیلمنامه‌نویسی و دستیار کارگردانی داشتم، کمک گرفتم تا فیلم به صرف شربت و شیرینی را بسازم.

در این باره برنامه‌ریزی انجام نداده‌ام که بعد از این فیلمنامه بنویسم یا سراغ کارگردانی بروم. واقعیت این است که من و نعمت‌الله فیلمنامه می‌نویسیم و بعد از نگارش فیلمنامه تصمیم به ساخت آن می‌گیریم. این روش را سال‌هاست ادامه داده‌ایم و باز هم همین کار را انجام می‌دهیم.

واقعیت این است ما زندگی‌ای را که می‌بینیم و حس می‌کنیم به تصویر کشیدیم. همه ما در طول روز با موقعیت‌هایی روبه‌رو می‌شویم که بظاهر ساده و کوچک هستند، اما همین موقعیت‌ها ممکن است منجر به موقعیت‌های چالش برانگیزی شود. مثلا برای ازدواج کردن، دانشگاه رفتن و... با موقعیت‌های کوچک روبه‌رو می‌شویم. همه ما آدم‌ها مقابل همین موقعیت‌های بظاهر کوچک رفتارهای متفاوتی داریم. در فیلم به صرف شربت و شیرینی این رفتارهای متفاوت را نشان دادیم و این نوع روایت را انتخاب کردیم.

ما سعی کردیم موضوع را به گونه‌ای روایت کنیم تا قصه افت نکند و با وسواس این کار را انجام دادیم. امیدوارم مخاطبان از دیدن فیلم لذت برده باشند.

وقتی عباس غزالی قرار بود نقش امید را بازی کند، درباره شخصیت برایش توضیح دادم و او با درک این شخصیت، نقش امید را بازی کرد. در مجموع تعامل خوبی بود. از سوی دیگر زمانی که بازیگر یک نقش را بازی می‌کند باید برای کار بعدی آن را کاملا فراموش کند و دیگر به آن فکر نکند تا تاثیری در کار بعدی‌اش نگذارد. این اتفاق هم در عباس غزالی افتاد. او کاملا نقش بهروز را در وضعیت سفید فراموش کرده بود و سعی کرد شخصیت امید را به بهترین شکل بازی کند. من هم در این باره کمک کردم، اما خودش برای ایفای این نقش خیلی زحمت کشید.

معتقدم برای هر فیلمی که ساخته می‌شود باید بهترین گزینه‌ها را برای نقش‌ها داشت. من هم سعی کردم متناسب با قصه و نقش‌ها، بازیگران را انتخاب کنم. این طور نبود که به خاطر بودجه مجبور باشیم از بازیگرانی استفاده کنیم که خیلی چهره نیستند. به نظرم عباس غزالی و نفیسه روشن برای ایفای نقش‌های امید و فیروزه مناسب بودند، به همین دلیل آنها را انتخاب کردم. برای تماشاگر هم اهمیت دارد بازیگرانی که انتخاب می‌شوند با نقش هماهنگ باشند، نه این‌که خیلی معروف باشند یا نباشند. من اصلا به چهره بودن بازیگران فکر نکردم.

من و حمید نعمت‌الله واقعیت را از زندگی مردم برمی‌داریم. وقتی زندگی را از مردم می‌گیریم باید به شکل مطلوب و با کیفیت ارائه بدهیم تا زمانی که مخاطب این آثار را می‌بیند کاملا برایش قابل لمس باشد و با آن همذات‌پنداری کند. در واقع این چرخه تضمین شده است. باید مردم در یک اثر هنری زندگی‌شان را ببینند. در این صورت بیشتر هم از اثر استقبال خواهند کرد.

بله، موضوع بیشتر کارهایی که می‌نویسیم از سوار شدن به اتوبوس شروع می‌شود بعد به همنشینی ساده، خرید از یک فروشنده یا فردی که در پارک روی نیمکت نشسته و... می‌رسد. سعی می‌کنیم همه جوانب را در ابعاد وسیع بررسی کنیم تا به یک نتیجه مشخص برسیم.

فیلمنامه این فیلم را با هم نوشتیم و برای کارگردانی هم از مشورت‌های او استفاده کردم. به هر حال حمید در زمینه کارگردانی تجربه خوبی دارد و من هم از تجربه او کمک گرفتم.

راستش در زمان تصویربرداری تلاش کردم دکوپاژ به گونه‌ای باشد که مخاطب در جریان ریزترین جزئیات هم قرار بگیرد. شاید در این صحنه دیدن نصاب ضرورت نداشت، اما می‌خواستم مخاطب حسش را نسبت به صحنه داشته باشد. زمانی که امید نصاب را ترک می‌کند و برای گفتن حرف محرمانه به خواهرش وارد اتاق دیگر می‌شود، می‌خواستم مخاطب همراه او و نصاب که مشغول به کار است، باشد تا حس صحنه را از دست ندهد. تلاش کردم این مساله در کل دکوپاژم دیده شود و این حس را به بیننده منتقل کند.