شرط ماندگاری، فراموشی خود است

بله. سریال‌هایی که در آنها نقش داشتم، خیلی کم است. مجموعه «گمشده» و «راز پنهان» مهم‌ترین آنها هستند.

بعد از فیلم وقتی همه خوابیم در چند کار حضور داشتم. یکی از آنها «خنده در باران» بود که نقش اول مرد را بازی می‌کردم. این کار خوشبختانه یا متاسفانه دیده نشد.

خب من از آخر شروع کردم و طبیعی است دوست ندارم حالا بیایم اول کار. ولی این واقعیت هم وجود دارد که همین فیلم وقتی همه خوابیم هم در زمان خودش دیده نشد. میان چند فیلم دیگر اکران شد و سرنوشت خوبی نداشت. پس از این‌که سی‌دی‌های آن در محدوده‌ای پخش شد، بعضی‌ها به من زنگ می‌زدند و می‌گفتند آقا این‌طورها هم که مطبوعات نوشتند، فیلم بدی نبود. جوی که درست کردند باعث شد بعضی‌ها این فیلم را در سینما نبینند.

این‌که بعضی‌ها می‌خواهند از فیلم خود استفاده تجاری کنند یا برای گیشه فیلم بسازند، اصلا چیز بدی نیست. در همه دنیا هم مرسوم است. اما اتفاق بد این است که آثاری از این دست استاندارد می‌شود و عرصه از تجربیات دیگر خالی. الان در خیلی از فیلم‌ها چهره‌هایی را می‌آورند که برخی مخاطبان به علت‌های دیگری طرفدار آنها هستند. حالا بماند که خیلی از این دوستان نمی‌توانند بیرون از تیپی که معرفی شدند، نقشی را بازی کنند.

بله، متاسفانه اگرچه راهکار خوبی نیست ولی یکی از بهترین راه‌ها برای شناخته شدن است. من از خیلی از
این بازیگرانی که فکر می‌کنیم کلیشه شدند، تک بازی‌های خوبی دیدم، اما متاسفانه استعدادشان هدر می‌رود. وقتی سلیقه مخاطب پایین می‌آید، می‌بینی یک شبکه ماهواره‌ای کوچولو می‌آید مخاطب ما را می‌برد. خود ما مقصریم که سطح سلیقه او را ارتقا ندادیم. جامعه ما که دانشگاه‌رفته‌هایش آمار بالایی دارد، وقتی این سریال‌ها را می‌بیند تاسف می‌خوری. اینها نشان می‌دهد ما در سلیقه‌سازی معکوس عمل کرده‌ایم.

من معتقدم یک‌سری کارگردان، یک‌سری نهاد فیلمسازی، یک‌سری بازیگر و یک‌سری نویسنده و تهیه‌کننده که نوعی دیگر می‌اندیشند، باید وارد عرصه شوند و فضا را تغییر دهند.

بله، قبول دارم. تلویزیون با مخاطب خودش ارتباط دوطرفه دارد و صد البته باید به او حق انتخاب بدهد. مهم این است که انتخاب‌های او را محدود نکند. در همین تلویزیون کارهای ارزشمند و روزآمد کم نداشتیم.

بعد از وقتی همه خوابیم دو راه داشتم؛ یا باید می‌رفتم حرفه‌های متفرقه‌ای را تجربه می‌کردم که البته من در بازار، کارهای آزاد را تجربه کرده‌ام یا باید در همین حیطه ادامه می‌دادم. خب می‌دانید که من قبلاً تئاتر کار کرده بودم. اما تئاتر نمی‌تواند به عنوان حرفه اصلی فرد به شمار برود. از 12 ماه سال همیشه چند ماه تئاتر به خاطر تعمیرات و... تعطیل است. در نهایت تو می‌توانی سالی یک تئاتر بازی کنی که احتمالا برای آن هم یک میلیون و 200 هزار تومان به تو می‌دهند. تقسیم بر 12 کن ببین با این پول می‌شود زندگی کرد؟ بنابراین یا باید برمی‌گشتم به همان حیطه پیش از تئاتر یا باید ادامه می‌دادم که در هر صورت عده‌ای خوششان نمی‌آمد.

انتظار نداشتم فرش قرمز برایم پهن کنند؛ بنابراین تصمیم گرفتم کارم را ادامه دهم و البته این وسط یک‌سری کارهای متفرقه هم انجام دادم.

این مسیر کمی با سختی طی شد، اما ادامه داشت تا سریال «گمشده» که فضای کار را کمی تعدیل کرد. البته در آن سریال هم چه به لحاظ سخت‌افزاری، چه به لحاظ درام تغییراتی اتفاق افتاد که کل کار را عوض کرد. ماجراهایی در سریال بود که حذف شد.

بله، صحنه‌های امداد و نجات داشتیم. اتفاقاتی در هلال احمر افتاد که اسپانسر کار بود و هلال احمر که کنار کشید، من ماندم و بچه‌داری در سریال گمشده...

بله، اصلا قرار این نبود. این مرد هم برای خودش موقعیت اجتماعی و شغلی داشت که حالا تغییر کرد.

بحثی هست در ادبیات کلاسیک دنیا به اسم ماندگاری، ولی شرایط دارد. در این فرآیند بتدریج خیلی چیزها را بازیگر باید زمین بگذارد تا برسد به نقش واقعی خودش. یکی از چیزهایی که باید قبل از رسیدن به نقش زمین بگذارد، خودش است. من نمی‌توانم به خودم فکر کنم بعد بروم در قالب یک نقش دیگر، بنابراین عکسی که روی جلد مجلات هم می‌آید، عکس من نیست، عکس همان نقش است. به نظرم خوب دیده شدن و خوب کار کردن خیلی بهتر است. بعضی دوستان به من می‌گفتند آقا چرا تله‌فیلم کار کردی؟ می‌گفتم تله‌فیلم خوب بهتر از فیلم سینمایی بد است.

مگر در سال چند فیلم مثل وقتی همه خوابیم ساخته می‌شود. شاید سالی یکی و تازه در همان هم آیا من جایی برای بازی دارم یا نه؟ مثلا فیلم «نارنجی‌پوش» آقای مهرجویی فیلم خوبی است، اما آیا من می‌توانم در آن بازی کنم؟ نه او انتخاب درستی کرده است. همین گزینه‌هایی را که در آنها حضور داشتم، با سختی انتخاب کردم.

کم‌کاری نکرده‌ام یا بهتر است بگویم کم نگذاشته‌ام. یعنی کاری را بازی کرده‌ام که حتما حرفی برای گفتن داشته و به بازیگری مثل من نیاز داشته است.

بله، فرامرز سریال راز پنهان ویژگی‌های خودش را دارد. این که این فرد از کجا آمده، چطور زندگی می‌کند و به چه فکر می‌کند. همه، جای کار داشت و باید برایش شناسنامه‌ای باز می‌کردم...