کابوس اعدام چگونه به زندگی دوباره انجامید

حدود پنج سال، البته قتل هفت سال قبل اتفاق افتاد اما من مدتی فراری بودم و زمان زیادی طول کشید تا بازداشت شوم.

بله. ما هم‌محلی و با هم آشنا بودیم. اما حدود یک سال بود که با هم درگیری داشتیم.

می‌خواستم با ماشینم دور بزنم، جا نبود با هم دعوایمان شد.

این‌طوری که شما می‌گویید، نبود. ما قبلش هم با هم دعوا داشتیم.

هشت ماه قبل از این ماجرا هم با هم دعوا داشتیم.درگیری ما خیلی طول نکشید و از هم جدا شدیم، اما همچنان با هم مشکل داشتیم.

آن روز داشتم در خیابان دور می‌زدم و می‌خواستم با ماشین جایی بروم. جا تنگ بود و نتوانستم. مقتول هم آنجا بود. از او خواستم ماشینش را بردارد اما او قبول نکرد و باعصبانیت جواب داد و گفت اگر تو رانندگی بلد بودی، می‌توانستی دور بزنی. همین موضوع باعث درگیری بین ما شد.

وقتی با هم درگیر شدیم، من چاقو همراه داشتم، آن را بیرون کشیدم و یک ضربه زدم.قصدم کشتن او نبود اما نمی‌دانم چه شد که او کشته‌ شد.

بله قبول دارم که کار درست ماندن و رساندن مقتول به بیمارستان بود اما من این‌کار را نکردم چون بشدت ترسیده ‌بودم. آنقدر از بازداشت شدن می‌ترسیدم که اصلا نتوانستم درست فکر کنم و تصمیم درست بگیرم.

در یکی از شهرهای مرزی کشور مخفی بودم و ماه‌ها آنجا زندگی می‌کردم. قصد داشتم از کشور فرار کنم اما نشد.

خانواده‌ام به دستم پول می‌رساندند، اما 15 ماه سختی کشیدم. خیلی شرایطم بد بود.

یک روز صبح خیلی زود وقتی خواب بودم، ماموران به خانه‌ای که در آن مخفی‌شده‌‌ بودم، ریختند و مرا با خود بردند.

برای منظور خاصی نبود. همین‌طوری با خودم این‌ور و آن‌ور می‌بردم.

نه این‌طور نیست. من اصلا آدم خلافکاری نیستم. عموهایم قصاب هستند و قصابی شغل خانوادگی ماست. من هم مدتی پیش آنها کار می‌کردم و این چاقو‌ها وسیله کارم بود. بعد که از این‌کار بیرون آمدم، دیگر از سر عادت با خودم حمل می‌کردم.

من همیشه به‌خاطر کاری که کردم، عذاب می‌کشیدم و ناراحت بودم اما فایده‌ای نداشت. آبی که ریخته شده ‌بود را دیگر نمی‌شد به جوی برگرداند.

دیگر فایده‌ای نداشت همه چیز مشخص بود و همه می‌دانستند من چه کرده‌ام. ضمن این‌که فرار کرده ‌بودم و این فرار کردن بخوبی نشان می‌داد که مقصر هستم و به‌خاطر گناهکار بودنم فرار کردم. پس دیگر چاره‌ای نبود باید اعتراف می‌کردم و حالا چیزی که می‌توانست نجاتم دهد، گفتن واقعیت بود.

رضایت دادن اولیای‌دم شبیه به معجزه بود. هیچ‌کس فکر نمی‌کرد آنها رضایت بدهند. پدر و مادرم هم ناامید شده‌ بودند اما به طور ناگهانی آنها تصمیم گرفتند دیه بگیرند و رضایت بدهند.

پدر و مادرم مرتب به خانه آنها رفت‌وآمد می‌کردند و البته اوایل برخورد‌های بدی می‌دیدند. اما بعد کم‌کم آنها نرم شدند و دیگر تندی نمی‌کردند اما گفتند که رضایت نمی‌دهند. پنج سال طول کشید تا رضایت بدهند و در این مدت هم تقریبا هر روز پدر و مادرم مقابل خانه آنها می‌رفتند و تلاش می‌کردند. خیلی‌ها واسطه شدند؛ آنهایی که در محل مورد احترام بودند و حتی بزرگان فامیل مقتول. در نهایت درست زمانی که من فکر می‌کردم دیگر باید خودم را برای اجرای حکم آماده کنم، پدرم گفت که توانسته رضایت بگیرد.

از وقتی این قتل اتفاق افتاده ‌بود، با این‌که پدرم تلاش می‌کرد برایم رضایت بگیرد و به‌خاطر این‌کار خانه‌اش را فروخت اما هیچ‌وقت در زندان به دیدنم نیامد و گفت که تو باید تنبیه بشوی و تا زمانی که خانواده مقتول تو را نبخشند، من هم تو را نمی‌بخشم. او از کاری که من کرده‌ بودم، ناراحت و شرمنده بود. هرچه از او خواهش و التماس کردم، فایده‌ای نداشت و گفت که نمی‌بخشد. همیشه مادرم به دیدنم می‌آمد و می‌گفت که پدرم در حال جلب رضایت است. پدرم می‌گفت که این رفتار در شأن خانواده ما نبوده ‌است. او نگران من بود اما خیلی از کارم شرمنده بود.

وقتی اولیای‌دم رضایت محضری دادند، پدرم هم با من آشتی کرد. و اولین‌بار بعد از هفت سال او را وقتی دیدم که برای محاکمه به لحاظ جنبه عمومی جرم به دادگاه آمده‌ بودم.

چند سال اول را به بطالت گذارندم. خیلی برایم سخت بود؛ چیزی که همیشه کابوسش را می‌دیدم سرم آمده ‌بود. فکر می‌کردم دوام نمی‌آورم و می‌میرم، اما دوام آوردم. ماندم و این‌کار را زمانی توانستم انجام دهم که مددکارم در زندان برایم جلسه مشاوره گذاشت. بعد کم‌کم به سمت خدا و نماز آمدم و توانستم به خودم مسلط شوم و از کاری که کرده ‌بودم، توبه کردم. خداوند صدای توبه مرا شنید و کمکم کرد تا رضایت بگیرم.

هفت سال دربه‌دری و زندان به من آموخت که باید خودم را کنترل کنم و دیگران را آزار ندهم و اگر این‌کار را بکنم، حتما مجازات می‌شوم. این سال‌ها بهترین سال‌های عمرم بود که از بین رفت و حالا باید به فکر باشم تا آن را جبران کنم. خسارتی را که به پدر و مادرم زدم، جبران کنم. ضمن این‌که هفت سال بزرگ‌تر شده‌ام و حالا می‌فهمم چطور باید بر خودم مسلط باشم.

مرجان لقایی