ارتباط درست با فرزندان وظیفه والدین

به اعتقاد روان‌شناسان، ماندگارترین تشویق، چهره شاداب و لحن ملایم و مهربان والدین است. تشویق‌ها و تحسین‌ها باید متوجه رفتارها و حرف‌های مشخص باشد و به صورت صفت‌های کلی بیان نشود.

بهترین تشویق‌ها و تحسین‌ها نوع غیرمستقیم آن است که شامل گفتن خوبی‌های فرزندان به فامیل و دوستان و ایجاد تصویر مثبت اجتماعی از آنهاست.

والدین حتی در صورت شکست و افت درسی فرزندان خود پس از واگذاری مسئولیت‌های شخصی به آنها نباید به سرزنش، تحقیر، انتقاد، مقایسه، منت گذاشتن، نصیحت‌کردن و تهدید وی بپردازند بلکه باید به توجه عاطفی خود ادامه دهند.

والدین باید نکات مثبت فرزندان خود را برجسته کنند و فضایی از مهربانی، صمیمیت، احترام و اعتماد را در محیط خانواده به وجود آورند تا بتدریج شاهد خلاقیت‌های بی‌نظیر بچه‌ها در غلبه بر شکست‌ها و رسیدن به استقلال و خودکفایی باشند.

تذکر مداوم، سرزنش، نصیحت کردن، پیش بینی‌های منفی و گله و شکایت دائمی و انتظارات، زیاد و تلاش برای تغییر فرزند بدون ایجاد زمینه‌های مناسب به هر نیتی که باشد سبب اصلاح رفتار نوجوان نمی‌شود، زیرا خواسته‌ها و انتظارات ما زمانی از سوی دیگری پذیرفته می‌شود که در بخش مثبت ذهن وی جاری شود.