انعکاس دغدغه‌های نوجوان امروزی در سیما

از آنجا که نوجوانان امروزی ادبیات خاصی در ارتباط و تعامل با یکدیگر و خانواده خود دارند، هدف اصلی این برنامه، نگاه نو و دگرگونه به دنیای ارتباطات نوجوانان است. در مثبت من سعی بر این است به دغدغه‌های درونی نوجوانان در ارتباط با کانون خانواده و جامعه بپردازد و ناگفته‌هایی را که نوجوانان کمتر می‌توانند در خانواده مطرح کنند، به تصویر بکشد. این برنامه یک تعامل دوسویه و صمیمانه با قشر نوجوان دارد. تاکنون از این جنس برنامه‌ها برای نوجوانان نداشته‌ایم که در آن بتوانند خیلی راحت درباره دغدغه‌های فکری خود صحبت کنند. البته باید گفت برنامه «نیم رخ» که سال‌ها پیش از شبکه یک پخش می‌شد، نمونه اولیه این دست برنامه‌ها بود که در آن سال‌ها برای اولین بار مسائل و مشکلات نوجوانان جلوی دوربین آورده شد، اما تفاوت مثبت من با نیم‌رخ در مرزبندی‌های محتوایی و مفهومی است. چشم‌انداز نیم‌رخ تنها به مسائل و توصیه‌های اخلاقی بود و هرگز به جوش‌های نوجوانی دختران و صدای دورگه پسران و به دغدغه‌هایی همچون شرکت در مهمانی‌های همسالان نمی‌پرداخت که شاید بتوان آن را به دلیل محدودیت‌های تلویزیون در آن دوره دانست. تفاوت دیگر نیم‌رخ و مثبت من در زاویه دید است. در نیم‌رخ نوجوانان از زاویه دید جامعه بررسی می‌شدند. به این صورت که به آنها گفته می‌شد چه کنند تا بتوانند با والدین و جامعه به تعامل برسند، اما در مثبت من نگاه نوجوان غالب است و نوجوان مجال می‌یابد بگوید چه می‌خواهد و چه نمی‌خواهد.

در این برنامه، مبحث روان‌شناسی به معنای عام آن رنگ باخته و باب گفت‌وگو و درددل برای نوجوان باز شده است تا با بیان ساده و ادبیات خاص خود، دغدغه‌هایش را مطرح کند و خود را به والدینش بشناساند تا آنها هرچه بیشتر با نوجوان خود در زندگی تحصیلی و رفتاری همراه و همگام شوند. مجریان این برنامه کیمیا گیلانی، سارا رسول‌زاده
(مجری‌ـ بازیگر)، امیر کاظمی و... که بحق همه آنها مجریان و بازیگران قادر و در امر بداهه‌پردازی توانمندند (البته گاهی این بداهه‌پردازی منجر به فرافکنی شده و مانع پرداخت همه‌جانبه به موضوع برنامه می‌شود) با کمی اغماض جزو این گروه سنی هستند و با همین ادبیات با مخاطبان خود ارتباط برقرار می‌کنند.

در مثبت من برخلاف نیم‌رخ، مجریان همبازی و همدرد نوجوانند نه معلم او. در بخش‌‌های نمایشی و پلاتویی مثبت من، برای این‌که برنامه از فرم تک‌گویی و توصیه خارج شود، گاهی با برهان خلف به راهکارهای صحیح می‌رسند و گاه هیچ راه‌حلی ارائه داده نمی‌شود و تنها به طرح مشکل می‌پردازد. حسن این گونه تعامل، به نتیجه به دست آمده است. وقتی داده‌های اطلاعاتی در یک بسته به مخاطب ارائه شود، با توجه به عصیانگری و پرخاشجویی خاص این برهه سنی، به وسیله آنها پس زده می‌شود، اما وقتی بدون جهتگیری مستقیم فقط به تشریح مسائل پرداخته شود، فرد نوجوان سعی می‌کند راه‌حل درست‌تر را برگزیند. در مجموع می‌توان گفت در این برنامه ـ که به تهیه‌کنندگی و کارگردانی نوید محمودی تولید شده ـ فاصله تلویزیون با مردم کم شده است. گزارشگران با دوربین روی دستی وارد مدارس یا معابر می‌شوند و بدون گزینش و القای جواب موردنظر، از نوجوان نظرخواهی می‌کنند. حتی گاهی در گزارش‌هایی که به وسیله دو گزارشگر تهیه شده است، در تصویر، زیرنویس نغز و طنز می‌آید که سوال گزارشگر یا جواب نوجوان را زیرسوال برده، نقد می‌کند تا دیدگاه خاصی به برنامه تحمیل نشود. شناخت صحیح سازندگان این برنامه از قشر نوجوان در دکور برنامه نیز قابل ملاحظه است. دکور در پلاتوها و بخش‌‌های نمایشی از خطوط و سطوح منحنی و دایره‌وار با رنگ‌های شاد بهره گرفته است که تحرک و پویایی و نرمش و ملایمت را در ذهن بیننده تداعی می‌کند که خاستگاه گروه سنی مذکور است. این تحرک و پویایی در بخش گزارش‌ها نیز با استفاده از تکنیک تصویری دوربین روی دست و تکنیک تدوینی تقطیع پرده به برنامه راه‌یافته تا هیجان و جنب و جوش را چاشنی برنامه کند. البته جای خالی والدین و نظرات و دغدغه‌های آنها در گزارش‌های ضبط شده ایرادی است که می‌توان به برنامه وارد دانست؛ از این نظر که یک طرف این تعامل یعنی خانواده مهجورمانده و دیدگاه و خاستگاه او جز از منظر نوجوان مورد توجه قرار نمی‌گیرد.