بسیج علمی پشتیبان مردمی دانش

بخش اعظم این اقشار مانند استادان، دانشجویان، پزشکان، مهندسان، طلاب، حقوقدانان، دانش‌آموزان و فرهنگیان کار اصلی‌شان علم است و با علم سروکار دارند. سازمان بسیج علمی به عنوان سازمان پشتیبان، این اقشارعلمی را مدیریت می‌کند، یعنی به طراحی و برنامه‌ریزی علمی آنان کمک می‌کند و حمایت از استعدادها و استعدادپروری به عهده آن است.ما در کشوری زندگی می‌کنیم که قریب به 40 میلیون از جمعیت آن بنابر تعاریف رایج، جوان است. فقط 12 میلیون از جمعیت ما در 18 تا 24 سالگی به سر می‌برند یعنی افرادی که فعال‌ترین بخش جامعه را تشکیل می‌دهند؛ جوانانی که با شرکت در المپیادها، مسابقات و جشنواره‌های بین‌المللی عمدتا رتبه‌های زیر ده و تک‌رقمی را به خود اختصاص می‌دهند. ما ایرانیان با استعداد و افتخارآفرینی داریم که بسیاری از کرسی‌های علمی جهان را در اختیار دارند، بنابراین با توجه به این استعداد خدادادی و متفاوت بودن کشورمان نسبت به سایر کشورها می‌توانیم از این فرصت‌ها برای تعالی و ترقی کشورمان استفاده کنیم. اما اگر بی‌توجهی کنیم، هزاران دغدغه و معضل اجتماعی برای جوانان به وجود خواهد آمد. ما کشور بی‌نظیری از لحاظ استعداد و ظرفیت‌های خلاق جوان و تحصیلکرده هستیم. این ظلم به جامعه است که به جای فرصت دادن به خلاقیت‌های این جوانان، فرصت‌های اقتصادی خودمان را دو دستی تقدیم کشورهای دیگر کنیم، بنابراین بسیج به عنوان یک چشم بیدار اجتماعی باید وارد این عرصه شود و با آسیب‌شناسی و راه‌اندازی اتاق‌های فکر متعدد متشکل از انسان‌های خلاق، موضوع‌ها را به مسئولان گوشزد کند و برای حمایت از ظرفیت‌های اجتماعی به کمک دستگاهی که دلسوزانه پایه کار آمده، بیاید.

متاسفانه در حال حاضر نزدیک به 70 هزار میلیارد تومان از سرمایه این کشورصرف واردات می‌شود؛ وارداتی که منجر به تولید شغل، چرخش صنعت، گردش اقتصادی کشورهایی مانند چین، ترکیه، مالزی، سنگاپور و امثال آنها می‌شود، در صورتی که نزدیک به 60 درصد واردات با تکنولوژی موجود کشورمان بدون هیچ کم و کاستی قابل تولید است. یعنی به دلیل کم‌توجهی‌ها، با وجود صنعت و فناوری ما، بیش از 60 درصد اقلام (حدود 6 هزار کالای وارداتی در 22 گروه) که به تکنولوژی خاصی نیاز ندارند مانند بیل و کلنگ هم از کشورهای دیگر وارد می‌شود. امروز جای بسی تاسف است که فقط 800 میلیون دلار در سال واردات چای داریم و مزارع چای شمال ایران به علت نداشتن بازار از بین رفته‌اند. متاسفانه امروز کیلو کیلو زعفران را صادر می‌کنیم وگرم گرم با قیمت بالاتر دریافت می‌کنیم. ما سال گذشته 15 هزار میلیارد تومان واردات محصولات کشاورزی و غذایی داشتیم، در صورتی که اگر تکنولوژی‌های نوین دانش آن در کشورمان وجود داشته باشد مثل بیوتکنولوژی، بهینه‌سازی مصرف آب، بهینه‌سازی مصرف خاک و بهره‌برداری از مصرف خاک، استفاده از کودهای بیولوژیک به جای کودهای مضر شیمیایی، بسیاری از این عرصه‌ها قابل بهره‌برداری خواهد شد و جوان‌های این سرزمین شغل پیدا خواهند کرد تا تولید درآمد کنند.

علت خلأ و گسستی است که در جامعه بین ظرفیت‌های جوان، خلاق و توانا با حوزه‌های کاربر مثل صنعت وجود دارد. حدود 15 سال است برای ارتباط بین صنعت و دانشگاه تلاش می‌شود، اما متاسفانه هنوز برای رسیدن به موقعیت مطلوب فاصله زیادی داریم.

چون برخی مشکلات تنها به وسیله دستگاه‌های دولتی قابل حل شدن نیست و این خلأها باید با یک اراده همگانی و انگیزه همه‌جانبه برطرف شود.

در بحث واردات و چرخش اقتصادی در کشور برای ایجاد و اشتغال یک منطق جامعه‌شناسانه وجود دارد که اگر ما توانستیم نیازمندی‌ها را به سمت تولید کارخانه هدایت کنیم و این کارخانه برون‌ده باشد تا سطح تولید بالا برود، محصول تولیدی اقتصادی‌تری را می‌تواند عرضه کند، مثلا اگر صنعت نساجی بتواند برای تامین نیازهای جامعه، ظرفیت‌های پژوهشی دانشگاه‌ها را برای ارتقای علم و فناوری به خدمت بگیرد، محصول تولیدی با کیفیت مطلوبی تولید خواهد کرد و به دلیل ارائه فناوری جدید،قیمت تمام شده آن نیز کمتر خواهد شد. در این صورت است که این کالا می‌تواند در مقابل کالای وارداتی رقابت کند. حال اگر کارخانه‌ای بر مبنای تکنولوژی 50 ساله خود بخواهد محصول تولید کند و انرژی زیادی به خاطر استهلاک ماشین‌آلات بسیار سنگینش صرف کند، طبیعی است یک پارچه بی‌کیفیت و با قیمت بالا تولید خواهد کرد. در صورتی که مصرف‌کننده می‌تواند از کالای مرغوب‌تر و ارزان‌تر وارداتی خرید کند. به نظرمن این اتفاق مانند یک بیماری است همان طور که بیماری به پزشک مراجعه می‌کند و پزشک معالج به او می‌گوید شما به دلیل کم‌تحرکی و تغذیه نامناسب در معرض خطر این بیماری قرار گرفته‌اید و بدنتان ضعیف شده و نمی‌توانید در مقابل این ویروس مقاومت کنید. اگرعرصه اقتصادی و تولیدی نیز به حال خود رهاشود، تکنولوژی آن قدیمی خواهد شد، در نتیجه این فرصت شغلی به سایر کشورها داده می‌شود و کالاهای وارداتی ارزان‌تر از تولید داخلی خواهد شد. پس اگر تمام سرمایه‌های ملی ما صرف واردات بشود، کارخانه‌های ما چطور باید بگردند؟