جوانان در حسرت یک شورا

اما تعداد جوانان آن قدر زیاد بود و مطالباتشان از حد انتظار فراتر؛ که مرکز هم نمی‌توانست پاسخگوی خواسته جوانان باشد، پس لاجرم گروه دیگری متفاوت از گروه‌های قبل، از دل مرکز، سازمان ملی جوانان را بیرون آوردند و برج و بارویی برایش ساختند. برج و بارویی در خیابان آفریقای تهران، با چند صد کارمند اداری و اجرایی و سازمان‌های استانی تابعه، این سازمان بخوبی و خوشی روزگار می‌گذراند که ناگهان یک دست از غیب رسید و تصمیم به دورکاری کارکنان دولت گرفت و کدام یک از کارکنان دولت، مانند کارمندان سازمان ملی جوانان برای دورکاری ارجح‌تر، رئیس سازمان که زمانی به جوانی شهره بود و مشکلات جوانان را بهتر درک می‌کرد، دستور به دورکاری 40 درصد کارمندان سازمان ملی جوانان داد. اما قضیه به همین جا ختم به خیر نشد، دورکاری کارمندان همان و زمزمه کوچک‌سازی دولت و ادغام سازمان‌ها و تشکیل وزارتخانه‌های جدید همان. پس گروهی کمر خدمت بستند و گفتند که سازمان، جوابگوی مطالبات حدود 30 میلیون جوان مملکت نیست، اصلا چرا نباید جوانان این مرز و بوم، وزارتخانه‌ای مخصوص داشته باشند و چون جوانان این مملکت، ورزش دوست هستند، پیشنهاد تشکیل وزارتخانه ورزش و جوانان مطرح و با اکثریت آرا تصویب شد. بنابراین، از آنجا که شورا و مرکز و سازمان برای پاسخ به مطالبات جوانان کافی نبود، امروز با وزارتخانه‌ای نوپا روبه‌روییم که ادعا می‌کند برای برنامه‌ریزی در حوزه مسکن، ازدواج و اشتغال جوانان، جان برکف فعالیت می‌کند، اما معلوم نیست چرا این سازمان در هیاهوی زرق و برق مسابقات و لیگ‌ها و فدراسیون‌های ورزشی مدتی است، مطالبات جوانان را مسکوت گذاشته است، به طوری که کمترین خبر از این سازمان برای اقدام عملی در این حوزه به گوش نمی‌رسد. این اهمال، صدای برخی نمایندگان مجلس را هم درآورده است. اینجاست که برخی با حسرت آرزو می‌کنند کاش هنوز وزارت جوانان در حد شورا می‌ماند و وزارتخانه ورزش، بهانه‌ای برای نسیان در امور جوانان نمی‌شد.

کتایون مصری ‌/‌ دبیر گروه جامعه