زوج خوبی با اکبر عبدی بودیم

بله. ولی همکاری کوتاهی بود. پیش از این با آقای عطاران در سریال «کوچه اقاقیا» کار کرده بودم.

خب من از سال 1338 در برنامه‌های تلویزیونی خانوادگی زیاد بازی کرده‌ام. به همین دلیل وقتی فیلمنامه را خواندم، دیدم می‌توانم از عهده کار بربیایم. ضمن این که شخصیتی که در «خوابم می‌آد» بازی کردم هم جای کار داشت.

من راحت کار می‌کنم. ولی گاهی اوقات هم شده که با هم به توافق نرسیدیم. مثلا با 2 نفر از کارگردانان جوان در 2 سریال متفاوت کار کردم که به مشکل برخوردیم. یکی از آنها هنگام بازی از من ایراد می‌گرفت، ولی من همچنان کار خودم را انجام می‌دادم. بعد می‌گفت چرا حرف من را قبول نمی‌کنی؟ من هم می‌گفتم چون درست نمی‌گویید! من حدود 60 سال روی صحنه تئاتر بازی کرده‌ام. بالاخره می‌دانم باید چه کاری انجام دهم. البته ادعایی ندارم و هنوز معتقدم که باید یاد بگیرم. خودم را هنوز شاگرد می‌دانم. به همین دلیل دیگر همکاری‌ام را با آن کارگردان ادامه ندادم. ولی درمورد کار با آقای عطاران باید بگویم که با ایشان راحت بودم. چون جوانی است که ابتکار عمل دارد. گواه این مساله سریال‌های تلویزیونی ایشان است که همیشه طرفدار داشته و دارد. ما در کنار هم می‌دانستیم چه‌کار داریم می‌کنیم. به همین دلیل موقع بازی هر چه او می‌گفت من هم انجام می‌دادم.

می‌دانید چرا؟

چون من بچه تهرانم. به اصطلاح، بچه‌های ناف تهرون لهجه بخصوصی دارند. وقتی بازی می‌کنم، سعی می‌کنم ساده و روان صحبت کنم و دقت لازم را به زیر و بم کلمات داشته باشم. تجربه بازی در تئاتر به من یاد داده که چگونه مخاطب را نگه دارم.

(می‌خندد) راست می‌گویید. من و اکبر عبدی خیلی با هم هماهنگ بودیم.

بله. نقش جعفر آقا معمارچی که من در مراد برقی و هفت دخترون داشتم، باعث شده بود که خیلی‌ها من را به یاد بسپارند. گفته آقای عبدی را هم خوانده‌ام. ظاهرا ایشان آن موقع‌ها پیش عمویشان کار می‌کردند و شنیده بود که ناصر گیتی‌جاه در بانک سپه کار می‌کند. چند بار از عمویشان می‌خواهد چک را خودشان در بانک نقد کنند که در نهایت یک روز به بانک می‌آیند و می‌بینند من پشت باجه مشغول کار هستم. به هر حال بازی در کنار ایشان خیلی راحت بود. حتی یک موقع‌هایی به من می‌گفت آقا ناصر این کار را انجام بدهی بهتر است. من هم قبول می‌کردم، چون درست می‌گفت.

(می‌خندد) البته من هنوز فیلم را ندیده‌ام. ولی یادم می‌آید سر آن صحنه هر چه می‌گفتند همان کار را انجام می‌دادم. البته صحنه‌های کمی از بازی دو نفره ما به دلیل طولانی‌بودن کوتاه شد.

دوران جوانی اکبر عبدی را نشان می‌داد که به بچه با تاکید می‌گوید هر وقت دستشویی داری به من بگو. من هم با حالت عصبانی به او می‌گویم چرا سر بچه داد می‌زنی. او هم قاشق را به سمت من پرتاپ می‌کرد. بعد من هم پرتاب می‌شوم و سرم به دیوار می‌خورد. ولی برای این‌که سرصحنه آسیب نبینم 2 تا تشک روی زمین پهن می‌کنند تا من روی آن بیفتم. ولی آنقدر این صحنه طبیعی و جالب در آمده بود که خودمان هم خنده‌مان گرفت.

خب من همیشه برای دلم در تئاتر بازی کردم. ولی متاسفانه تئاتر درآمدی ندارد. سینما و تلویزیون هر کدام حسنی دارند. منتها جنبه ماندگاری سینما بیشتر است. به هر حال به خاطر عشق به کارم هست که دارم ادامه  می‌دهم.

خیر. هر نقشی را که جای کار داشته باشد ترجیح می‌دهم.