مردم و هنرمندان از یکدیگر دور شده‌اند

من سال 87 آلبوم موسیقی «برگ و باد» را منتشر کردم و اگر قرار باشد شروعی برای ورورد رسمی من به این عرصه در نظر گرفته شود، می‌توان به زمان انتشار آن آلبوم اشاره کرد. اما باید بگویم که من از ابتدا به موسیقی علاقه داشتم، تا جایی که می‌توانم بگویم بیش از هر چیزی روحم را سیراب می‌کرد و در من حس رضایت عمیقی به‌وجود می‌آورد.

در زمینه موسیقی شرایطی فراهم است که مخاطب می‌تواند انتخاب کند که چه چیزی را گوش بدهد. همین موضوع برایم جالب بود و احساس می‌کردم موسیقی مرا در انتخاب این‌که چه چیزی را گوش می‌دهم آزاد می‌گذارد. ضمن آن‌که وقتی هم قرار است آلبومی ارائه دهم این من هستم که انتخاب می‌کنم چه چیزی بخوانم و چگونه بخوانم. قصد دارم بگویم فعالیت در عرصه موسیقی برایم کاملا شخصی است و می‌تواند من را به یک رضایت روحی کامل برساند.

طبیعتا تا میزانی که هزینه آلبوم برگردد برایم مهم است، چون هزینه‌ها را به طور کامل موسسه ترانه سمان خرج و پرداخت کرده و دوست ندارم که این موسسه ضرر کند. البته به نظرم حق یک هنرمند این است که حمایت شود. یک سال است در هیچ کاری شرکت نکرده ام و تمام وقتم را برای تولید این آلبوم گذاشته‌ام، یعنی هیچ درآمدی نداشته‌ام و حالا اگر این یک سال زحمت من نتیجه‌ای نداشته باشد افسرده می‌شوم و احساس می‌کنم هیچ بازدهی برایم نداشته باشد.

بگذارید به شکل دیگری به این سوال شما جواب دهم. جز این است که قرار است بشر استعدادهای خود را به منصه ظهور برساند و بعد از اینجا برود؟ همه ما آمده‌ایم هر هنر و علمی که داریم بگذاریم و برویم. در این شرایط بحثی و حرفی نمی‌ماند. خدا این فضا را برای هنرنمایی همه ما باز گذاشته است، آن وقت ما با برخی تنگ‌نظری‌ها سعی داریم عرصه را بر هم تنگ کنیم.

به هیچ وجه دغدغه شهرت در کار نیست. اغلب هنرمندانی که شما می‌گویید بعد از رسیدن به شهرت وارد دیگر رشته‌های هنری می‌شوند، پس دیگر نیازی به شهرت ندارند و بیشتر بنا به دغدغه‌های شخصی‌شان وارد این عرصه‌ها می‌شوند. بگذارید این موضوع را درباره ورود خودم به عرصه موسیقی توضیح دهم. در ایران بازیگران را بیشتر از خواننده‌ها می‌شناسند. اگر به یک روستای دورافتاده بروم، مردم من را بیشتر از یک نویسنده یا خواننده می‌شناسند. حتی خواننده‌ای که جشنواره موسیقی جهانی می‌رود را به اندازه من نمی‌شناسند! چرا؟ چون سکوتی بر موسیقی کشورمان حاکم است که کسی اهالی موسیقی را نمی‌شناسد. این را هم بگویم که این روند در دیگر کشورهای دنیا برعکس است و یک خواننده خیلی بیشتر از یک بازیگر شهرت دارد.

بله، دقیقا.

تا اینجا که بازیگری.

هیچ کس جلوی سینما و تلویزیون را نمی‌گیرد و برای فعالیت‌هایشان محدودیت‌های بیهوده و نادرست نمی‌تراشد، اما در عرصه موسیقی چنین نیست. چون مدام با مخالفت و مانع روبه‌رو می‌شود. حتی براحتی اجازه برگزاری یک کنسرت را هم نمی‌دهند، در مواردی هم اجازه برگزاری می‌دهند و بعد لغوش می‌کنند! خواننده یک سال وقت می‌گذارد تا آلبوم موسیقی بخواند، بعد یک نفر از داخل وزارت ارشاد شروع می‌کند به تغییر دادن شعرها.

هنر موسیقی در ایران یکی از دشوارترین هنرهاست، مگر این‌که هنرمند به مرحله بالایی برسد. این هم در موسیقی پاپ اتفاق نمی‌افتد و شامل حال موسیقی مقامی و سنتی می‌شود.

چاره‌ای نیست. با همه این‌که می‌دانم دوستانم ناراحت می‌شوند باید بگویم چون اهالی موسیقی پاپ در مقایسه با فعالان موسیقی مقامی و سنتی کوتوله هستند. امیدوارم دوستان از من به دل نگیرند، من هم جزو گروه موسیقی پاپ محسوب می‌شوم اما تاکید می‌کنم که افراد با سواد در موسیقی پاپ انگشت شمار هستند و آنقدر بزرگ نشده‌اند که بتوانند با چند جمله درست و حسابی جمعی را به چالش بکشانند. البته موسیقی پاپ در ایران نوپاست و کمتر از 10‌سال است که می‌تواند براحتی فعالیت کند.

(کمی مکث) موافق نیستم. هر کسی همان جایی است که باید باشد.

نه. من آنقدرها در زمینه موسیقی فعال نیستم. همان مقدار کمی هم که کار می‌کنم تا حدی است که خودم فکر کنم کارم خوب و قابل دفاع است.

نمی توانم این طور بگویم. بازیگری هم شغل و هم دغدغه من است. از 10 سالگی‌ام آرزو داشتم که بازیگر شوم. اتفاقا دنبال این هستم که فراغت مالی برایم ایجاد شود و بتوانم نقش‌هایی که دوست دارم را بازی کنم.

(با خنده) باور کنید هیچ شباهتی به طغرل ندارم. من هم ورای همه این قالب‌ها خودم هستم، یک آدم معمولی!

به هیچ وجه. معلم‌ها کاری کردند که تا عمر داریم از نوشتن بترسیم.

حرف پایانی‌ام خطاب به مردم است. راستش را بخواهید هنرمندان به اندازه قبل میان مردم محبوبیت ندارند. واقعا با این حرف موافقم که مردم و هنرمندان از هم دور شده‌اند. درباره دلایلش هم نپرسید. در این شرایط من از مردم توقع ندارم که دوستم داشته باشند. همیشه به این فکر می‌کنم که ما مگر به مردم چه داده‌ایم که در ازایش از آنها چیزی طلب کنیم؟