مردم بی‌خبر چین

رییس‌جمهور چین هرگز مصاحبه نمی‌کند.‌ نخست‌وزیر هر سال یک‌بار و وزیر خارجه نیز هر سال یک‌بار پس از اجلاس سالانه کنگره ملی خلق کنفرانس خبری برگزار ‌می‌کنند.

مردم چین جزو مردمان بی‌خبر به شمار می‌آیند و کمتر کسی حاضر است درباره موضوعی که حتی مرتبط با مسائل حساس هم نیست با رسانه‌ها بویژه خارجی گفت‌وگو کند.

استفاده از دوربین حرفه‌ای تلویزیونی که نشان مشخصی هم داشته باشد کار را در مکان‌های عمومی دشوار می‌کند.

هر جا دوربین برود باید از پلیس منطقه مجوز داشته باشد. به همین دلیل در مکان‌های عمومی از دوربین کوچک جدید و میکروفن بدون لوگو استفاده می‌کنم.

محل اقامت خبرنگاران و مکان دفتر به طور کامل باید به اطلاع پلیس برسد و هرگونه تغییرات و جابه‌جایی الزاما گزارش شود.

هرچند وقت یک‌بار به وسیله پیام‌های تلفنی هشدار می‌دهند که قوانین چین باید رعایت و هر سوال و موضوعی نباید رسانه‌ای شود.

استفاده از نیرویی که کارت خبرنگار رسمی وزارت خارجه نداشته باشد چه محلی یا غیرمحلی جرم محسوب می‌شود.

در چین کار رسانه‌ای فقط یکطرفه است و خبرنگار فقط باید شنونده اظهارات دو سخنگو باشد، البته سوالی هم اگر دارد فقط در کنفرانس خبری پاسخ داده می‌شود.

در تابستان که هوا گرم است، تهیه تصویر حتی در کنفرانس‌های خبری یا گرفتن پلاتو در شهر دشوار است، چون 80 درصد هم مردان و هم زنان لباس مناسبی به تن ندارند که قابل پخش باشد.

پیدا کردن کارشناس جهت گفت‌وگو بخصوص برای گزارش‌های مورد نظر ما بسیار سخت است بویژه اگر رسانه خارجی باشد.

در بسیاری از موارد مثلا گفت‌وگو با پزشکان درباره موضوعاتی نظیر زیان‌های سیگار کشیدن یا عوامل خودکشی با واکنش‌ منفی روبه‌رو می‌شود، ولی اگر موضوعاتی نظیر طب سنتی چین محور گفت‌وگو اعلام شود قابل قبول‌تر است و در لابه‌لای گفت‌وگو باید با ظرافت موضوع اصلی را از زبان طرف شنید آن هم به صورت کلی و خیلی مختصر.

داشتن دیش ماهواره در چین ممنوع و بسیاری از سایت‌ها فیلتر است. بنابراین دسترسی به کانال‌های خبری خارجی با موانع یا پرداخت هزینه‌هایی روبه‌روست.

محمد کاظم روحانی‌نژاد - پکن