شرح ‌تاریخ ‌از زبان‌سنگ‌ها

در نزدیکی فیروزآباد، (گور یا اردشیر خوره) در ۱۱۶ کیلومتری جنوب شیراز در خرابه‌های پلی ساسانی (در برابر نقش اردشیر پادشاه ساسانی) سنگ نبشته‌ای وجود دارد که گواه نیکوکاری و تلاش مردم این سرزمین در آبادانی و ایجاد آسایش برای دیگر مردمان است. این کتیبه روایت‌کننده ساختن پلی از سوی فردی قدرتمند (احتمالا وزیر) برای طلب آمرزش است و در نزدیکی کتیبه دیگری از دوره ساسانی است که تاجگذاری اردشیر اول نخستین پادشاه این سلسله را نشان می‌دهد. البته باید توجه داشت که کتیبه ساخت پل در سمت راست رود و نقش برجسته تاجگذاری اردشیر در سمت چپ رود قرار دارد. ‌یکی از ارزشمندترین دوران شکوفایی و سازندگی در سرزمین ایران، دوره ساسانیان است که آثار این دوره در سراسر مرزهای ایران و تعدادی از کشورهای همسایه باقی مانده است.

یکی از مهم‌ترین و پرشمارترین آثاری که از این دوره باقی مانده، بقایای پل‌های متعددی است که بویژه در مناطق جنوب غربی ایران به چشم می‌خورد.

مهم‌ترین پلی که از زمان‏ ساسانیان در استان فارس باقی مانده پل ویرانی است که روی رودخانه‏‏ فیروزآباد و در تنگه تنگاب احداث شده است. کتیبه مهرنرسی برای اولین بار سال 1924 و توسط باستان‌شناس مشهور آلمانی ارنست هرتسفلد کشف شد.

نام پدر مهر نرسی ورازگ بوده و براساس شواهد و متون تاریخی او بومی همین منطقه و در روستای ابروان، از توابع اردشیر خوره پارس به دنیا آمده بود. ‌او ازجمله اشرافزادگان این منطقه شناخته می‌شده و عضوی از خانواده سپندباد، یکی از 7 خاندان ممتاز اشکانی به شمار می‌رفت که برای سال‌های متمادی از حکمرانان محلی این بخش محسوب می‌شدند.

مهر نرسی نیز مانند پدران خود در دربار ساسانی اهمیت و نفوذ زیادی داشته و با سمت وزیر در دربار 3‌نفر از پادشاهان ساسانی با نام‌های یزدگرد اول، بهرام گور و یزدگرد سوم خدمت کرده است.

وی علاوه بر این پل، در منطقه پارس آتشگاه بزرگی به نام مهر نرسیان نیز بنا کرده و علاوه بر آن ساخت 4 روستا در منطقه زادگاهش را نیز به او نسبت می‌دهند. مهر نرسی این پل را از ثروت شخصی خود و تنها با انگیزه آمرزش روان خود ساخته است و علاوه بر آن در سطر آخر کتیبه وی دعا می‌کند تا هیچ گاه بیداد دروغ در وجود وی دیده نشود. نکته‌ای که در پایان باید به آن اشاره کرد موضوع نام مهرنرسی است که در کتیبه ذکر شده است ولی تا سال‌ها پس از کشف شدن کتیبه به دلیل آسیب‌دیدگی این بخش، کسی قادر به خواندن آن نبود تا این که سرانجام با تلاش و کوشش فراوان این بخش از کتیبه نیز رمز گشایی شده و از آن پس این کتیبه با نام سازنده اصلی خود شهرت یافت.

فاطمه کردی