استعداد خنداندن مردم را دارم

خانم پرور! شما از آن دسته بازیگرانی هستید که خیلی راحت با لهجه صحبت می‌کنید بویژه اراکی. در این مورد توضیح دهید.

چون خودم اراکی هستم می‌توانم با این لهجه براحتی صحبت کنم، اما لهجه‌های دیگر را خیلی خوب نمی‌توانم حرف بزنم. مثلا چند وقت پیش قرار بود در یک سریال نقش دختر آقای تقی‌پور را که خودشان آذری هستند، داشته باشم ولی قبول نکردم. چون فرصت کمی داشتم و نمی‌توانستم با این لهجه براحتی کنار بیایم، پس آن کار را رد کردم.

بله. متاسفانه نتوانستم در جشنواره تئاتر فجر حضور پیدا کنم چون سر کار بودم، اما سال گذشته در تئاتر «بادها برای که می‌وزند» (خانم چیستا یثربی)‌ بازی کردم که با استقبال خوبی هم مواجه شد. به هر حال تئاتر برای من همیشه خانه اول است و با عشق به سمت آن می‌روم.

احتمالا فست‌فود باز می‌کردم.

چون من سال‌ها پیش وقتی تازه به تهران آمده بودم در یک رستوران کار می‌کردم، چون نمی‌توانستم در رشته خودم که بازیگری بود کار مناسبی پیدا کنم و مجبور شدم در یک رستوران مشغول به کار شوم.

می‌توانم بگویم افتضاح است و خیلی غذا درست کردن برایم سخت است.

چون کار کردن برای این قشر از مخاطبان لذت خاصی برایم دارد. بنابراین سعی می‌کنم کارم را به بهترین شکل انجام دهم.

به نظرم در وهله اول علاقه خاصی می‌طلبد و بعد این که به واسطه کار برای کودکان و نوجوانان می‌توانیم به دنیای تازه‌ای ورود پیدا کنیم که پر از ناشناخته‌های عجیب و غریب است.

بله. من ذاتا طنز را دوست دارم و فکر می‌کنم استعداد خنداندن مردم را البته همراه با یک نیش کوچولو دارم و واقعا برایم افتخارآفرین است که به عنوان یک بازیگر طنز شناخته شده‌ام. البته به این معنا نیست که کار جدی نکرده باشم. تجربه کار جدی هم دارم، اما مخاطبانم مرا به واسطه کارهای طنزم دوست دارند.

بله. البته ننه حریر هم یک تیپ بود که خودم‌ آن را خیلی دوست داشتم. البته بازی در تیپ به نوعی حرکت روی لبه تیغ است، چون ممکن است خوب از آب در نیاید و تو شکست بخوری.

دهه پرفراز و نشیبی بود. البته اتفاقات خوبی برایم افتاد و توانستم در زندگی‌ام پیشرفت کنم و به چیزهایی که روزی برایم آرزو بودند، برسم.