ناگهان به پایان قهرمانی رسیدم

 در 16 سالگی قدم به رینگ بوکس گذاشت و حالا 20 سال از آن روز می‌گذرد و او همچنان با بوکس عجین شده است. در این رشته پله پله بالا رفت و قهرمانی‌های مختلف را تجربه کرد تا این‌که حالا به عنوان مربی کنار ملی‌پوشان المپیکی کار می‌کند.عبور استکی از دوران قهرمانی و رسیدنش به عرصه مربیگری در 30 سالگی، بهترین بهانه است برای اضافه کردن او به فهرست کسانی که در این صفحه درباره‌شان می​نویسیم و شما می​خوانید. مربی جوان تیم ملی بوکس، بزرگ‌ترین حادثه ورزشی زندگی‌اش را با این جمله‌ها شرح می‌دهد: «از روزی که وارد بوکس شدم، 8 بار قهرمان ایران شدم و 7 سال هم سابقه ملی‌پوش شدن را در کارنامه‌ام دارم. در تورنمنت‌های متعدد بین‌المللی هم حاضر شدم تا این‌که نایب قهرمانی آسیا را تجربه کردم. به اوج آمادگی رسیده بودم، می‌خواستم قدم بعدی را محکم‌تر بردارم، آماده رقابت‌های جهانی و گرفتن سهمیه المپیک، می​شدم که در تمرینات از ناحیه زانو آسیب دیدم. آسیب‌دیدگی‌ام به حدی بود که مجبور شدم با دوران قهرمانی خداحافظی کنم.

علی استکی از روزهای بعد از خداحافظی‌اش می‌گوید: این اتفاق روحیه‌ام را به هم ریخته بود. با این حال می‌دانستم باید از جای دیگری شروع کنم. در یک دوره مربیگری شرکت کردم و به‌واسطه نمره خوبی که گرفتم، به عنوان مربی تیم ملی انتخاب شدم. همان موقع خیلی‌ها می‌گفتند فلانی، مربی 20 روزه تیم ملی است اما 20 روز به 6 سال کشید و الان هم می‌بینید کنار تیمی که راهی المپیک می‌شود، دارم کار می‌کنم و معلوم نیست تا چند وقت دیگر مربی تیم ملی باشم.

استکی اضافه می‌کند: باید آن اتفاق می‌افتاد تا بخش دیگری از توانایی‌ام به عنوان مربی رقم می‌خورد.