اهالی گرمخانه ها کجایند

اما گویی پای این قاعده نانوشته، به عصر ما هم کشیده شده است و به نظر می‌رسد که باز هم می‌توان ادعا کرد که همچنان «خورشید یاور فقراست.»

فکر کنید این روزها که هوا رو به گرم‌تر شدن است، شهروندان بی‌خانمانی که در فصل سرما با مشقت تمام، صبح را به شب می‌رساندند،

حالا دیگر نفس راحتی می‌کشند و طبیعتا بساط «گرمخانه‌های سطح شهر» هم آرام‌آرام برچیده می‌شود. در روزهای سرد و یخبندان سال قبل، گرمخانه‌های شهر تهران با ظرفیتی بیش از دو هزار نفر، از شهروندان بی‌خانمان حمایت کردند و این افراد تهیدست علاوه بر گذراندن شب‌های سرد در چهاردیواری گرمخانه موقتشان، یک وعده غذای گرم هم نوش جان کردند.

البته مسوولان گرمخانه‌ها، موظف بودند که اسامی افراد بی‌خانمان را هم ثبت کنند و تسهیلات اولیه رفاهی را در اختیار این دسته از تهیدستان جامعه قرار دهند.

اما نکته مغفول مانده اینجاست که این روزها دیگر کسی از خود نمی‌پرسد که راستی اهالی گرمخانه‌ها کجا هستند و الان حال و روزشان چگونه است؟ در خوشبینانه‌ترین حالت، ‌می‌توانیم فکر کنیم که بسیاری از بی‌خانمان‌های ساکن گرمخانه‌ها توانسته‌اند با گرم شدن هوا، کسب و کاری برای رفع نیازهای معیشتی خود دست و پا کنند و حالا هم لابد وضع و حالشان بهتر از روزهای یخزده زمستان است اما اگر واقعا کلاه خود را قاضی کنیم و کمی عینک واقع‌بینی را به چشم بزنیم، درمی‌یابیم که این یک فرض خوشبینانه است.

در حالی که بسیاری از مقیمان گرمخانه‌ها، این روزها در خیابان‌های همین شهر و در همین بهار، مشغول تکدیگری ، دستفروشی یا شاید برخی از آنها در حال ارتکاب بزه هستند؛ سوال اینجاست که وقتی مسوولان شهری، آمار ‌کاملی از این از افراد را در اختیار دارند و حتی موظفند که در حین ثبت‌نام از بی‌خانمان‌ها برای اسکان موقت در گرمخانه‌ها، از آنها کارت شناسایی معتبر دریافت کنند،‌ چرا برای پیگیری شرایط امروز و سر و سامان دادن به ساکنان گرمخانه‌ها، اقدام درخور انجام نمی‌دهند و آن را به امان خود رها کرده‌اند؟ آیا اگر بی‌خانمان‌ها را در فصل سرما در گرمخانه‌ها اسکان دادیم، آنگاه باید در فصل گرم سال آنها را به حال خود رها کنیم؟ این رویه که تنها در شرایط اضطراری و آن هم با ملاک قرار دادن وضعیت آب و هوا، ضعیف‌ترین طبقات جامعه را زیر چتر حمایتی خود قرار دهیم، نه تنها از اصول مدیریت علمی و راهبردی فاصله دارد؛ بلکه این گونه نگاه کوتاه‌بینانه به معضلات اجتماعی موجب می‌شود که بستر جدیدی برای رشد بسیاری از ناهنجاری‌های اجتماعی در زیر پوست شهر متولد شود.

امین جلالوند‌ -‌ گروه جامعه