داروسازان چه می‌کنند

با عجله به نسخه‌ای که به دستش می‌دهی نگاهی می‌اندازد و می‌گوید داروی دوم را نداریم، مشابه آن را می‌خواهی؟ و با شنیدن جواب تو که بهتر است فقط آره یا نه باشد، داروهایت را پس از مدتی انتظار به دستت می‌دهد و بسرعت مشغول نسخه بعدی می‌شود و مجال هیچ پرسش دیگری را به تو نمی‌دهد.

کد خبر: ۴۷۱۸۳۰

همه ما مشابه چنین مکالمه کوتاهی را در بسیاری از داروخانه‌ها با فردی که باید دکتر داروساز باشد، اما در بسیاری موارد نیست، داشته‌ایم.

پروسه دریافت دارو در داروخانه‌های دولتی و بیمارستانی که بس دیدنی‌تر است، نسخه از دریچه‌ای به دستانی سپرده می‌شود و از دریچه دیگری بدون هیچ مکالمه‌ای گرفته می‌شود.

داروساز یا مسوول فنی داروخانه ، متخصصی است که باید توضیحاتی در ارتباط با نوع دارو، طریقه مصرف، عوارض احتمالی، تداخل دارویی و نوع نگهداری آن به بیمار یا شخص مراجعه‌کننده برای دریافت دارو بدهد.

اما بسیاری از مردم اصولا نمی‌دانند که وظایف اصلی یک داروساز چیست؟ چرا که این روزها فروش دارو در داروخانه با مراجعه به سوپرمارکت و خرید مایحتاج هیچ فرقی ندارد. به همین علت هم هنگام دریافت دارو مشتریان، توقعی برای دریافت اطلاعات تکمیلی ندارند یا اصلا به آن فکر نمی‌کنند، بگذریم از این که حتی در بسیاری موارد مشتری داروساز را شخص مورد اعتمادی برای تشخیص باید‌ها و نبایدهای مصرف دارویی که پزشک‌شان تجویز کرده است نمی‌داند؛ برخی داروسازان هم با بی‌حوصلگی از ارائه اطلاعات دارویی ضروری که به حکم مسوولیت‌شان باید به بیمار داده شود، سر باز می‌زنند.

البته قطعا داروسازان متعهد و مسوولی هم هستند که ارائه توضیحات لازم و ضروری در ارتباط با داروی تجویز شده به بیمار را وظیفه حرفه‌ای خود تلقی می‌کنند و از پاسخگویی به هر سوال از سوی بیمار، در ارتباط با نوع دارو، عوارض احتمالی و موارد منع مصرف آن سر باز نمی‌زنند، اما متاسفانه تعدادشان اگر کم نباشد، زیاد هم نیست.

واقعیت آن است که نظام سلامت و چرخه درمان با خدمات داروساز در داروخانه تکمیل می‌شود، پس وقتی داروساز خدمات نامطلوبی را ارائه می‌دهد، در واقع به روند درمان لطمه زده است.

وظیفه قانونی و حرفه‌ای داروساز صرفا دادن دارو به دست بیمار نیست، بلکه ارائه دستوری صحیح و کامل به بیمار است و این مسوولیت بر دوش داروساز است تا بیمار را برای رسیدن به درمان موثر و مطلوب هدایت کند.

بی‌تردید یکی از ریشه‌های طولانی شدن درمان، مصرف بالای سرانه داروهای غیرضروری در کشور و عوارض بعضا خطرناک دارو به نامطلوب بودن خدمات داروسازی در کشور باز می‌گردد.

اما این تنها یک روی قضیه است؛ مردم هم به واسطه حقوق مدنی خود باید از مسوول فنی داروخانه؛ خدماتی را که شایسته آنهاست طلب کنند.

بیماران در اغلب موارد حتی نمی‌خواهند، بدانند که نام دارویشان چیست و برای چه تجویز شده است؟! چه برسد به این که از عوارض احتمالی و تداخلات دارویی یا طریقه نگهداری آن بخواهند سوال کنند.

این اتفاقات نباید به بن‌بستی جدی در حوزه خدمات دارویی، در بستره نظام سلامت کشور تبدیل شود. به بیان دیگر به نظر می‌رسد، حوزه خدمات دارویی کشور به نوعی اصلاح فرهنگی نیاز دارد، فرهنگی که الگوهایش برمبنای اعتماد متقابل و احترام به حقوق مدنی افراد در نظام سلامت شکل می‌گیرد.