فوتبال ما درست نمی‌شود

این سوالی است که خودم تا به حال به جواب قطعی در مورد آن نرسیده‌ام، البته دو سال انتخاب‌های بدی داشتم، چه در استیل‌آذین و چه در راه‌آهن که باعث شد هم از لحاظ فوتبالی و هم از تیم ملی عقب بمانم. تیمی مثل استیل‌آذین خیلی از بازیکنان و از جمله خود من را خراب و نابود کرد. الان هم دیر نشده و من هم هیچ‌وقت ناامید نمی‌شوم. تمام سعی و تلاشم را می‌کنم تا به تیم ملی برگردم و با قدرت هم برگردم، چون می‌خواهم در اوج در خدمت تیم ملی باشم.

در استیل‌آذین تا بازی چهارم در صدر جدول بودیم، ولی هر چه از بازی‌ها گذشت ما بیشتر نزول کردیم و آخرش هم خودتان دیدید که تیم کجا رفت. راه‌آهن هم در شکلی دیگر مشابه آن شده است. الان بازیکنانی که به راه‌آهن آمده‌اند به خاطر علی دایی اینجا هستند. من خودم با مس کرمان به توافق رسیده بودم و قرار شده بود داخلی ببندم و بعد بروم کرمان، ولی در صحبتی که با علی دایی داشتم، به من گفت «بیا راه‌آهن بازی کن و برگرد تیم ملی». همین جوری هم شد و به تیم ملی هم رسیدم، ولی متاسفانه شرایط جدولی راه‌آهن خوب نیست و الان هم در رده پانزدهم نگران سقوط هستیم.

کارلوس کرش شخصا مرا دید و با من صحبت کرد و به تیم ملی دعوتم کرد. گفت که بازی‌هایم را در جام‌جهانی دیده و به لحاظ فنی و برای استفاده از تجربه‌ام مرا دعوت کرده است. البته الان که دعوتم نمی‌کند حق را به او می‌دهم، چون در چند بازی به خاطر مصدومیت نبودم و تیممان هم نه‌تنها پایین جدول است، بلکه بازی‌هایمان هم پخش نمی‌شود. مطمئن باشید این مربی حق بازیکن را ضایع نمی‌کند. اکثر مربیان ایرانی یا مربیانی که دلالان می‌آ‌ورند، سلیقه‌ای و سفارشی عمل می‌کنند. طی سال‌هایی که در تیم ملی بودم، از این چیزها زیاد دیده‌ام.

بیشتر کسانی که علاقه‌ای به حسین کعبی دارند، به خاطر صداقت و صراحتم مرا دوست دارند. من واقعیت را می‌گویم چون ترسی از کسی ندارم. کسی مرا وارد این فوتبال نکرده و خودم روی پای خودم ایستاده‌ام. در برابر زحمات خانواده‌ام و آنهایی که مرا همراهی کرده‌اند باید حرف حق را بزنم، چون در غیر این صورت مدیون خدا و آنها می‌شوم.

من در گیر نمی‌شوم، بلکه از حقم دفاع می‌کنم. حسین کعبی نه اهل سیاه‌بازی است نه کارهای دیگری که نمی‌توانم بر زبان بیاورم. من نان بازوی خودم را می‌خورم و دلیلی هم برای پاچه‌خواری نمی‌بینم، چون همیشه روی پای خودم ایستاده‌ام.

چرا؛‌موفق همه بودم، موقعی که به السد رفتم با فولاد قرارداد 2 ساله داشتم. آنجا خوب بودم و در پایان سال اول بورا (میلوتینوویچ)‌ هم می‌خواست با من تمدید کند ولی فولادی‌ها قبول نکردند و خواستند برگردم و من هم برگشتم و با فولاد ادامه دادم. وقتی هم به لسترسیتی رفتم، متاسفانه در چهار پنج بازی اول چون پرسپولیس نتوانست ITC مرا برساند، نتوانستم بازی کنم. شما می‌دانید که مربیان بیشتر به بازیکنانی علاقه دارند که با سلیقه و برنامه‌هایشان هماهنگ باشند و‌ آنها را بشناسند. وقتی ITC آمد در چهار بازی حاضر شدم و خوب هم بودم ولی از شانس بد من، سرمربی تیم که مرا گرفته بود، با مدیر باشگاه به مشکل خورد و رفت.

من اتفاقا این نوع فوتبال را دوست دارم، یک بازی درگیرانه و قوی و تا حدودی خشن! من با این جثه‌ام اهل فوتبال سوسولی و ظریف نیستم. فوتبال ملی من که مشخص است، بروید در باشگاه‌ها هم آمار بگیرید، در هر تیمی که بوده‌ام بیشترین خطا و کارت متعلق به من است. دوست دارم بجنگم و محکم بازی کنم و درگیرانه‌ترین فوتبال دنیا هم در انگلیس انجام می‌شود.

نه اصلا امکان نداشت.

70 دقیقه با 90 دقیقه خیلی فرق دارد.

ببینید اینجا توقع مردم را بیش از حد و بی‌دلیل بالا برده بودند و همه انتظار داشتند ایران از گروهش صعود کند، در حالی که مکزیک و پرتغال تیم‌های درجه یک جهانی با ستاره‌های زیاد بودند.

به نظرم هیچ وقت از گروهمان صعود نمی‌کنیم چون الان از نظر امکانات و فوتبال خیلی عقب هستیم. از همین امارات هم عقب هستیم. یک زمین تمرین درست و حسابی نداریم. تیم ملی هر روز باید یک جایی تمرین کند و بعد انتظار دارند قدرتمند باشیم و صعود کنیم!

آن موقع ما یک ساعت هم در فرودگاه‌ها معطل نمی‌شدیم بس که دادکان مدیر خوبی بود و آدم‌های دلسوز در فدراسیونش حضور داشتند. همه چیز از قبل هماهنگ می‌شد. برانکو تنها مربی خارجی بود که 5 سال در ایران دوام آورد و قهرمانی بازی‌های آسیایی، سومی جام ملت‌ها و صعود راحت و بی‌دردسر به جام‌ جهانی را برای تیم‌ ملی فراهم کرد چون دادکان از او حمایت می‌کرد و مثل کوه پشت‌سرش ایستاده بود.

تیمی نیست که پیشنهاد پایین بدهد و هیچ تیمی هم سقف قراردادها را رعایت نمی‌کند. صددرصد الان در شرایطی هستم که می‌خواهم به تیم ملی برسم و پخش مستقیم بازی‌های تیم باشگاهی‌ام برایم اهمیت بسیار زیادی دارد. چون هدفم بازگشت به تیم ملی است و برای رسیدن به این هدف می‌توانم از کمی پول اضافه بگذرم. گفتم که پول برایم در اولویت است ولی همه چیز نیست.

اول این را بگویم که چون هر دو دوره در نیم‌فصل آمدم از نظر مالی هیچ چیزی نگرفتم، اما از نظر فنی زمان دنیزلی برایم رویایی و فراموش نشدنی بود. هنوز که مردم مرا می‌بینند در مورد آن دوران صحبت می‌کنند و هواداران می‌خواهند به یاد آن دوران برگردم پرسپولیس. واقعا خاطره خوبی داشتم، در هشت مسابقه صاحب هفت برد و یک مساوی شدیم. دنیزلی همان بازی اول مقابل استقلال به من گفت که بروم آن جلو و اصلا برنگردم عقب. گفتم که همیشه با تعصب بازی می‌کنم چون می‌خواهم حرف و حدیثی پشت سرم نباشد ولی آن سال در پرسپولیس رویایی بازی کردم. اگر مردم هنوز مرا دوست دارند بیشتر به خاطر آن دوران است که واقعا خوب بازی کردم.

من همیشه دقیقه 90 تصمیم می‌گیرم. الان قرارداد دارم و تا لیگ تمام نشود، تصمیم نمی‌گیرم. از روز اول هم همین طور بودم که تا قراردادم تمام نشود به هیچ پیشنهادی جواب نمی‌دهم، اما در حالت فرضی می‌توانم به شما جواب بدهم؛ من بین دنیزلی و پول، دنیزلی را انتخاب می‌کنم.

بحث این آدم برای من فرق می‌کند. با رضا عنایتی که در الامارات بودم، فوتبالم تمام شده بود و از لحاظ فنی و روحی در وضعیت بسیار بدی بودم، ولی دنیزلی، حسین کعبی را به پرسپولیس آورد و احیا کرد. من نمی‌توانم در مقابل او صحبت پول کنم. دنیزلی برای من بیشتر از پول می‌ارزد.

من فیلم تمام بازی‌هایم را دارم و می‌توانم با استناد به آنها ثابت کنم که 80 درصد پنالتی‌ها، واقعا پنالتی بودند.

برانکو ایوانکوویچ، حسین فرکی و علی دایی.

علی بی‌نظیر است، یک دوست خوب، یک رفیق عالی و یک مشاور صدیق در همه کارها. من شخصا نه در فوتبال بلکه در تمام کارهایم با او مشورت می‌کنم. چیزی از او از نظر مالی به من نرسیده، ولی همه‌جوره قبولش دارم. نمی‌دانم چرا بعضی‌ها در موردش بد می‌گویند و با او مشکل پیدا می‌کنند.

با این شرایط نه!

مطمئن باشید تا سه هزار سال دیگر هم شرایط تغییر نمی‌کند.