پُستخانه

ای الفبای گلشن! ای دعوت کننده به سوی چراغهای روشن! تو هم با من هم​رأی شو! شعر، زیر هم نوشتن واژه‌ها و جملات نیست؛ شعر موسیقی واژه‌ها، تصویرسازی جمله‌ها، خیال‌انگیزی نوشته‌ها و استفاده مناسب از آرایه‌های ادبی است. متولد شو، بِرووووی، بخوااااه، و البته بیشتر بخون... تو می‌تونی!

رضایی جان، رضایم به راضی بودنت آمممماااا... چه کنم که وقتی بروبچ دوصفحه‌ای بود، می‌شد مطالب نیمچه بلند رو هم چاپ کرد؛ الان که یک صفحه‌س، هیچ چاره‌ای ندارم جز این‌که خودتون درک کنید و یه خرده موجزتر بنویسین. ببخش دیگه.

کجایی تو پسسسسر؟! در دورة مهد، یار و در دورة دانشگاه، ناراحت؟ کِشِ دِلِتَم​ دلکَش! از دست من چرا آخه؟ قبلا که چند بار گفته بودم: بودن یا نبودن این صفحه، فزوندن یا کاهاندن صفحاتش، دست من نییییس جاااان خودم! نحوة چاپ نامه‌ها رو هم، که توضیح ندادی... چطوریه یعنی؟ از چه نظر؟ پیشنهادی داری؟ آخرین نامه‌ت... اول تو بگو: روز دوشنبه دوازده و نیم سال پیش ساعت ده و سی و دو دقیقه دقیقاً کجا بودی، چی‌کا می‌کردی؟! تا به‌ت بگم!... هوم؟ یال‌لاااا...! مطمینی به دستم رسیده بوده؟ اصا موضوعش چی بوده؟ (شعرت قشنگ بود. از «خورشید با تو همقدم شد تا مبادا لحظه‌ای آب در دل سایه‌ات تکان بخورد...» خوشم اومد. تصویر خوبی بود. یه همچی استعدادی رو در نوشته‌هات می‌دیدم که راه‌به‌راه چاپشون می‌کردم باااامراااام. نکنه خودت دست کم بگیریشون‌هاااا! ولی گفتی تو وبلاگت نیست؛ حیف! دیگه دوس‌تم نداریییی! تو وبلاگت بود یارِ دلکش ِعجول!)

آبجی! پاشو بابا جون! پاشو یه خرده اون‌ورتر بشین...! پاشو راه رو سد نکن! تو الان سردرگُمی... خودت متوجه نیستی!

چی‌چی بیخیال خوابیدی؟! د...! همه‌ش هی کابوس می‌دیدم خب! خیالات می‌سازه واس خودش!