ورود زیر 18 سال هم آزاد است

اما متاسفانه این جملات با وجود تاکید چندباره کارشناسان همچنان به صورت رسمی در مورد هیچ‌کدام از فیلم‌های در حال اکران به کار گرفته نمی‌شود. این فیلم و نمونه‌ مشابه آن «گشت ارشاد»، ‌شاید در ذات خود مشکل اخلاقی نداشته باشد، اما مشکل از جایی شروع می‌شود که ما در کنار فرزندانمان به تماشای آنها می‌نشینیم.

چندسالی است توجه به بنیان خانواده و شکل‌گیری سینمای خانواده محور تبدیل به یکی از سرفصل‌های اصلی مسوولان سینمایی کشور شده است،‌ درجه‌بندی سنی فیلم‌ها یکی از اساسی‌ترین مولفه‌هایی است که باید برای داشتن سینمای خانوادگی به آن توجه کنیم. اگر هر فیلمی با چنین اطلاع‌رسانی‌هایی همراه شود، ‌هیچ‌گاه افراد یک خانواده به صورت گروهی و همراه نوجوانانشان به تماشای فیلمی که ممکن است برای آن قشر سنی خاص بدآموزی داشته باشد، نخواهند رفت. گرچه تجربه نشان داده، در موارد اندکی که درجه‌بندی سنی برای یک فیلم در نظر گرفته شده، باعث ایجاد حساسیت‌هایی شده و تمایل به دیدن آن فیلم افزایش یافته است! اما اگر اعلام درجه‌بندی سنی یا به کار بردن عبارت «توصیه می‌شود» یا «توصیه نمی‌شود» را به صورت اجباری برای همه فیلم‌ها لحاظ کنیم، بتدریج این عادت در مخاطب نهادینه می‌شود و برای انتخاب فیلم‌ها به این توصیه‌ها توجه جدی می‌کنند. مثلا درباره همین فیلم «زندگی خصوصی» جدای از این‌که شاید شورای نمایش هم می‌توانست برای اکران فیلم‌های حاشیه‌ساز زمانی بهتر از اکران نوروزی انتخاب کند، اگر اطلاع‌رسانی و درجه‌بندی سنی صورت می‌گرفت، تکلیف خانواده‌ها برای انتخاب گزینه اکران نوروزی و گذراندن ساعاتی مفید همراه فرزندانشان مشخص‌تر بود و این همه نقد و جنجال شاید کمتر به پامی‌شد.

مریم اکبرلو / گروه فرهنگ و هنر