سفر به اطراف اتاق من

آنگاه که گزاویه خود را برای سفرش آماده می‌کرد، چنین نوشت: «میلیون‌ها آدم که پیش از من هرگز جرات سفر نکرده‌اند، بسیاری که قادر به سفر نبوده‌اند و کسانی بیشتر که حتی فکر سفر هم به مخیله‌شان خطور نمی‌کرد اکنون می‌توانند روش مرا دنبال کنند. حالا دیگر دلیلی ندارد که تنبل‌ترین افراد هم نتوانند لذتی را کشف کنند که برایشان نه‌ هزینه‌ای دارد و نه تلاشی.»

داستان بخوبی آغاز می‌شود. گزاویه در اتاق را قفل می‌کند، پیژامه آبی و صورتی‌اش را می‌پوشد. بی‌نیاز از بار سفر، به طرف نیمکت، بزرگ‌ترین مبل اتاق، سفر می‌کند، با دیدی تازه به آن می‌نگرد و برخی از کیفیات آن را کشف می‌کند. برازندگی پایه‌هایش را تحسین می‌کند و لحظات خوشی را به یاد می‌آورد که در گرما و نرمای کوسن‌هایش لمیده و رویای عشق و پیشرفت در حرفه‌اش را در سر پرورانده. از نیمکتش، تختخوابش را مورد مداقه قرار می‌دهد بار‌دیگر از دیدگاه برتر یک مسافر می‌آموزد تا این وسیله پیشرفته را تحسین کند.

مسافرانی که در پی گزارش خاصی از سفر در اتاق هستند ممکن است بار سفر به اطراف اتاق خواب‌ ببندند و احساس کنند سرشان کلاه رفته است ولیکن اثر گزاویه از دیدگاهی عمیق و پرانگیزه سرچشمه گرفته: این که لذتی‌ از سفرهایمان می‌بریم بیشتر بستگی به قصد ذهنی‌مان از سفر دارد تا مقصدی که به آن سفر می‌کنیم. اگر قصد سفر را به محوطه اطرافمان معطوف کنیم، چه‌بسا کشف کنیم که این مکان‌ها هیچ دست‌کمی از کوه‌های سرفراز و جنگل‌های پر پروانه‌ای که در آمریکای جنوبی کشف شد، ندارد.

پس سفر چه حکمتی دارد؟ می‌شود گفت خاصیت اصلی آن پذیرفتن است. ما با فروتنی به مکان‌های جدید نزدیک می‌شویم. هیچ تصور خاصی درباره این که چه چیزی جالب است نداریم. با ایستادن در میان خیابان و کوچه‌های باریک مزاحم افراد محلی می‌شویم و چیزهایی را تحسین می‌کنیم که به نظر آنها جزئیات عجیبی هستند. گزاویه دومتر کوشید ما را از حالت انفعال بیرون بیاورد.

برای کسانی که در حال قدم زدن هستند، چه هزینه‌ای دارد که لحظه‌ای سرشان را بلند کنند و از این صورت فلکی درخشان که بالای سرشان نورفشانی می‌کند لذت ببرند؟ علت این که چنین تصور نمی‌کنند که هرگز این کار را نکرده‌اند. عادت کرده‌اند که تصور کنند جهانشان کسالت‌آور است و به درستی در ردیف توقعاتشان قرار گرفته است.