حسرت برای تیمی که قهرمان نشد

دیروز وقتی مدال ملی پوشان به آنها اهدا می شد ، اشک در چشم بسیاری از هواداران فوتبال نقش بست.

کد خبر: ۴۵۷۴۱

نشان سومی در حالی روی سینه ملی پوشان ما نشست که سزاوار بهترین عناوین این جام بودند. تیم ما لایق ترین تیم برای قهرمانی بود ولی نشد. وقتی در بازی با عمان داور بحرینی مرتکب خطا شد ، فریاد و فغان آسیا و دنیا به هوا برخاست ، ولی وقتی در بازی با ژاپن گل ما را ندیدند و حقوق مسلم ما را پایمال کردند ، نفس هیچ کس هم درنیامد. جرایم بازیکنان ایران در یک بازی نادیده گرفته شد و تیم مظلوم و شایسته ما تاوان آن را در 4بازی بعدی خود داد. فدراسیونی که در برخورد با جریانات به اصطلاح مسموم داخلی نمونه است ، چگونه در برابر یک جریان مسموم خارجی دم برنمی آورد؛ جایی که با احساسات ملت ما ارتباط مستقیم دارد ، به یک اعتراض معمولی بسنده می کنیم . داور بازی ایران و ژاپن حقایق آشکار را ندید ، در بازی با چین سر تیم ما بریده شد و در بازی با بحرین ، همه داستان به ضرر ما بود اما همه چیز با کلام متملقانه پیتر ولاپان که ایران را تیم خوبی دانست ، تمام شد. همه کارشناسان فوتبال آسیا قدرت فوتبال ما را دیدند. همه دیدند که باید ژاپن را می بردیم و نبردیم و دیدند که با یک تیم دست و پا شکسته و محروم و مصدوم ، کره مغرور را به زانو در آوردیم اما کسی نبود حق این تیم را بگیرد. حق کریمی ، حق مهدوی کیا ، حق کعبی و حق همه تیم ما را. عنوان بهترین بازیکن جام ، بدون بحث از آن کریمی بود ولی کنفدراسیون نالایق آسیا امروز آن را به بازیکنی از چین (شاید هم ژاپن) خواهد داد تا بازار اسپانسرشیپ و گردشهای مالی و پورسانت های آنچنانی مسوولان خود را گرم کند. این حقی است که فدراسیون موظف بود بگیرد. فدراسیون ما فقط ناظر اعمال فضاحت بار کنفدراسیون بود ، از محرومیت بازیکنان گرفته تا داوری های فاجعه بار و حتی محرومیت 6 ماهه تقی پور به خاطر مسائلی که ماهها پیش اتفاق افتاد و پیش از بازی با بحرین اعمال شد. فدراسیون ما مسوول است.