موانع آمریکا در مذاکرات با طالبان

به گزارش خبرگزاری فرانسه، اکنون سوال‌هایی در خصوص مذاکراتی که با شرکت مارک گراسمن، فرستاده ویژه وزارت امور خارجه آمریکا به افغانستان انجام می‌شود، مطرح است، اما وی تمایل دارد طالبان اقدام به تاسیس دفتری در کشور قطر به منظور میزبانی مذاکرات کند.

تحلیل‌گران می‌گویند در حالی که آمریکا با صراحت اعلام کرده که خواهان واگذاری مذاکرات به افغان‌ها و شاهد خروج بخش اصلی نیروهای خارجی تا پایان سال 2014 از افغانستان است، واشنگتن هنوز از مقاصد حقیقی طالبان اطلاعی ندارد.

اکنون این سوال‌ها مطرح است که آیا طالبان می‌خواهد با دولت حامد کرزای که آن را عروسک خیمه‌شب‌بازی آمریکا می‌داند، مذاکره کند و به دنبال یک فرآیند سیاسی باشد و یا اینکه به سادگی به دنبال خارج ساختن همه سربازان خارجی از افغانستان است؟

بروس ریدل، کارشناس امور خاورمیانه در اندیشکده موسسه بروکینگز در واشنگتن می‌گوید: ما ممکن است تا مدت زمانی نتوانیم جواب‌ها را دریابیم. این سوال بی‌پاسخ نیز وجود دارد که آیا ارتش پاکستان که به اعتقاد وی کنترل گسترده‌ای بر رهبران طالبان دارد، علاقه‌مند به یک فرآیند سیاسی حقیقی است یا خیر.

ریدل که یک تحلیلگر سابق سازمان سیا بوده، عنوان می‌کند: من تصور می‌کنم در عمل این مذاکرات به معنی رویکرد بسیار محتاطانه آمریکا همراه با انتظاراتی پایین است تا زمانی که ما ببینیم آیا می‌توانیم به این دو سوال پاسخ دهیم یا خیر.

تحلیلگران می‌گویند که آمریکا در راستای اقدامات اعتمادسازی می‌خواهد از طریق آتش‌بس‌های محلی مقاصد طالبان را بسنجد، درحالی که طالبان می‌خواهد واشنگتن پنج تن از زندانیانش را از زندان گوانتانامو آزاد کند.

در حالی که باراک اوباما در ماه نوامبر با انتخابات ریاست‌جمهوری مواجه است، دولت وی اعلام کرده که تصمیمی برای آزادی زندانیان طالبان ندارد.

ریدل خاطرنشان می‌سازد: این مساله یک مساله سیاسی بسیار حساس داخلی در سال انتخابات در آمریکا است.

اشلی تلیس، یک تحلیلگر آمریکایی نیز اظهار می‌دارد که برای واشنگتن بسیار زود است تا زمانی که طالبان تصریح نکرده که علاقه‌مند به فرآیند صلح است، اقدام به آزادی زندانیان آنها کند.

به گفته تحلیل‌گران چنین توافقی احتمالا منجر به انتقال این زندانیان به بازداشت خانگی در قطر خواهد شد.

تلیس تصریح می‌کند: آتش‌بس‌های محلی پس از خروج نیروهای خارجی از افغانستان می‌تواند زیر پا گذاشته شوند. جنبه مثبت این است که دولت آمریکا اکنون اطمینان دارد برای نخستین‌بار در حال مذاکرات با افراد حقیقی از سوی طالبان است که نمایندگان شورای کویته، متعلق به ملاعمر هستند.

تلیس تاکید می‌کند که به اعتقاد وی هدف آمریکا برقراری توافقی با طالبان تا پایان سال 2014 است، اما وی می‌افزاید: من هیچ کسی را در خارج از دولت آمریکا نمی‌شناسم که اعتقاد داشته باشد که چنین توافقی در این چارچوب زمانی امکان‌پذیر است. یک دلیل برای آنکه چنین چارچوب زمانی بلندپروازانه است، این است که سوال‌هایی اساسی وجود دارند، درباره اینکه آیا طالبان عملا با قانون اساسی افغانستان که شامل حمایت‌هایی برای زنان است، مخالفت خواهد کرد یا خیر. سوال دیگر این است که چگونه کسی می‌تواند از طالبان خواستار به زمین گذاشتن سلاح‌هایشان شود وقتی که گروه‌های کوچک بسیاری در زیرمجموعه طالبان وجود دارند که اغلب مستقل عمل می کنند.

تلیس خاطرنشان می کند: آمریکا همچنین تمایل دارد، طالبان از القاعده جدا شود، اما اعمال چنین تعهدی سخت خواهد بود. مانع بزرگتری نیز برای طالبان که می‌خواهد شاهد خروج همه خارجی‌ها از افغانستان باشد، وجود دارد؛ آمریکا می‌خواهد که یک نیروی مازاد را پس از سال 2014 تا مدتی طولانی در افغانستان باقی نگاه دارد.

ریدل می‌گوید: آمریکا می‌خواهد پایگاهی را در افغانستان در اختیار داشته باشد تا چنانچه لازم شد، به پناهگاه‌های امن شبه‌نظامیان القاعده در پاکستان حمله کند.

تلیس اظهار می‌دارد: مشکل چارچوب زمانی خروج سربازان تا سال 2014 از افغانستان این است که ما هرگونه مشوق را برای طالبان ایجاد کردیم که در مذاکراتی ساختگی و یا در مذاکراتی بلند مدت حضور داشته باشند.(ایسنا)