زنان چشم به راه قانونگذاری تخصصی

وقتی رایزنی‌ها برای تشکیل کمیسیون زن و خانواده در مجلس آغاز شد نیز همین نیازهای خاص بود که موافقان را پای کار نگه داشت و نیاز زنان برای قانونگذاری تخصصی را بهترین توجیه برای پای کار ایستادن قلمداد کرد.

کمیسیون زن و خانواده البته هنوز به ثمر ننشسته تا عواید آن شامل حال زنان شود، چرا که اکثر قریب به اتفاق زنان مجلس آن را تشکیلاتی غیرضروری می‌دانند، ولی اگر این کمیسیون تشکیل می‌شد و در مقابلش موضعگیری نمی‌شد حتما می‌توانست با قدرتی مشابه کمیسیون‌های مردانه مجلس که اغلب حرفشان را به کرسی می‌نشانند دستاوردهای قانونی قابل توجهی برای زنان داشته باشد.

بیشتر مخالفان تشکیل این کمیسیون از این بابت در صف مخالفان ایستاده‌اند که معتقدند حالا که فراکسیونی تخصصی برای زنان (فراکسیون زنان) در مجلس وجود دارد چرا باید تشکیلاتی موازی ایجاد کرد و زنان مجلس را محدود و مقید به حضور آن کرد.

البته این زنان مخالف در حالی این‌گونه استدلال می‌کنند که خروجی عملکرد فراکسیون زنان مجلس تا به حال آن‌گونه که مورد نیاز زنان کشور است نبوده تا آنجا که در طول سال 90 آنچه از این فراکسیون دیده شده بررسی راهکارهای مشارکت زنان در جهاد اقتصادی (به مناسبت نامگذاری امسال به نام سال جهاد اقتصادی)، بررسی بسته اجرایی برنامه جامع تعالی امور زنان و خانواده (با محوریت عفاف و حجاب ، تحکیم بنیان خانواده، ارتقای سلامت زنان و تعمیق باورهای دینی)، بحث روی قانون گسترش فرهنگ عفاف و ساماندهی مد و لباس بوده است که البته چند موضعگیری نسبت به تجاوز به حقوق زنان در کشورهای همسایه را فهرست باید به این فهرست اضافه کرد.

این در حالی است که زنان جامعه علاوه بر چنین نیازهایی چشم‌انتظار مساعدت‌های قانونی و تصویب قوانینی برای تسهیل امور اجتماعی و خانوادگی‌شان هستند، یعنی همان توقعاتی که به گفته موافقان، رسیدن به آنها با تشکیل کمیسیون زن و خانواده در مجلس بهتر محقق می‌شود.

کمیسیون زن و خانواده هنوز متولد نشده، مشکلات زیادی دارد به طوری که زهره الهیان تنها نماینده زن در مجلس است که هم از تشکیل آن با خبر است و هم به پیامدهای مثبتش امیدوار.

این عضو فراکسیون زنان مجلس که از ارائه قریب‌الوقوع طرح تشکیل این کمیسیون به هیات رییسه مجلس خبر می‌دهد در گفت و گویش با فارس، روی این مساله دست می‌گذارد که چون حوزه زنان و خانواده نیازمند قانونگذاری تخصصی است، پس باید کمیسیونی ویژه برای آن وجود داشته باشد تا لوایحی حیاتی چون لایحه بحث‌برانگیز حمایت از خانواده به جای بررسی در کمیسیون قضایی در کمیسیون ویژه زنان بررسی شود.

زهره الهیان البته در این اظهارنظر تنهاست چون حتی رییس فراکسیون زنان مجلس نیز با او هم عقیده نیست.

طیبه صفایی هم این‌گونه می‌گوید که چون زنان دارای مشکلات متعددی همچون مسائل اقتصادی، بیمه‌ای و فرهنگی هستند، باید هر کدام از مشکلاتشان در کمیسیون‌های مربوط که در مجلس نیز وجود دارد، بررسی شود.

وی بر این باور است که اگر تنها یک کمیسیون به حوزه زنان اختصاص داده شود، تمام نمایندگان زن مجلس مجبورند فقط در آن کمیسیون شرکت کنند که این مساله هم سبب محدود شدن زنان مجلس می‌شود و هم عاملی برای شانه خالی کردن سایر کمیسیون‌ها از توجه به امور زنان و خانواده.

اما در شرایطی که لاله افتخاری، عضو دیگر فراکسیون زنان مجلس تشکیل این کمیسیون را نشدنی و حتی محال می‌داند، فاطمه آلیا نیز این کار را اقدامی اشتباه تلقی می‌کند.

آن‌طور که این نماینده زن مجلس می‌گوید این طرح در مجلس هشتم هم مطرح بوده، اما به باور او زنان مجلس باید بتوانند در تمام کمیسیون‌های تخصصی حاضر شوند، چرا که بخش مهمی از مسائل زنان و خانواده به کمیسیون‌هایی چون فرهنگی و اجتماعی برمی‌گردد و محدود کردن آنها در یک کمیسیون، پیشرفت کارها به نفع زنان را کند می‌کند.

بی‌شک تشکیل یک کمیسیون جدید در مجلس نیازمند طی مراحل قانونی است و وقتی مخالفان آن پرتعدادتر از مخالفانش هستند، مراحل قانونی تشکیل آن نیز یا بسیار آهسته پیش می‌رود یا به طور کلی منتفی می‌شود، اما به هر حال چه کمیسیونی به نام زنان تشکیل شود و چه این کار به تعویق بیفتد، نیاز زنان به قوانین درست، بجا و حمایتگر هیچ‌گاه منتفی نخواهد شد، چرا که تا کنون هر مشکلی برای زنان پیش آمده از ناحیه قوانینی بوده که کمترین حمایت را از آنها داشته است.

این در حالی است که زنان نماینده مجلس نیز خودشان نیازمند تشکیلاتی قوی‌تر و کارآمدتر از فراکسیون فعلی هستند، زیرا فقط در این صورت است که زنان نماینده در هر کمیسیونی که عضو باشند، می‌توانند خواسته‌هایشان به نفع زنان را پیش ببرند و همپای مردان مجلس در قانونگذاری نقش داشته باشند.

مریم خباز - گروه جامعه