جشنواره عمار، الگوی سینمای انقلابی

شاید بتوان «جشنواره عمار» را نقطه آغازی در حرکت نوین سینمای متعهد و ارزش‌مدار دانست. حرکتی که در آن نیروهای معتقد به اصول و آرمان‌های نظام مقدس اسلامی، فارغ از القاب و عنوان‌های مرسوم و معمول، تلاش کردند تا سینمای ارزش‌مدار را به بطن زندگی مردم ببرند.

درست شبیه حرکت‌های خودجوش اوایل انقلاب که جوان‌های عاشق فرهنگ و هنر انقلابی و اسلامی تلاش می‌کردند تا از پایگاه‌های مردمی با ابزار سینما، مفاهیم بلند و والای اسلامی و انقلابی را به مردم منتقل کنند. جشنواره عمار، حرکتی بود از سر عشق به فرهنگ و هنر ایرانی و اسلامی از جانب نیروهایی که دل در گروی انقلاب و نظام مقدس اسلامی دارند؛ نیروهایی که فرهنگ و هنر را در پیشبرد اهداف نظام ارزش‌مدار اسلامی مفید و موثر می‌دانند.

در شرایطی که جو ناشی از گرایش‌های شبه‌روشنفکری سایه‌ای نسبی بر جشنواره‌های مختلف از جمله جشنواره فیلم فجر افکنده است، در اوضاعی که رویکرد جشنواره‌ها آرام‌آرام به ساختار موردپسند جشنواره‌های غربی نزدیک می‌شود، شاید جشنواره عمار و جشنواره‌هایی از این دست بتواند مسیر حرکت سینما را تغییر دهد، شاید اساسا از مهم‌ترین دلایل احساس نیاز مسوولان جشنواره عمار هم احساس خطر کردن از کم توجهی به سینمای انقلاب بوده باشد. جشنواره عمار، جشنواره‌ای است که بنا دارد با نقد درونی و منصفانه، به واکاوی مسائل و مشکلات گریبانگیر سینمای متعهد بپردازد و تلاش کند تا سینما را به همان مسیری هدایت کند که از ابتدا منظور هنرمندان متعهد و هنر انقلابی بود.

توجه به کمک گرفتن از مساجد و حوزه‌های علمیه و اکران فیلم‌های مناسب ارزش‌مدار در چنین اماکنی، ارج نهادن به نیروهای ارزشی و متعهد - که نمود ‌آن تقدیر و یادبود حاج ذبیح‌الله بخشی در اختتامیه جشنواره بود- و نیز تلاش برای ساخت فیلم‌هایی که شایسته و برازنده جامعه آرمانی اسلامی است، ازجمله نکاتی است که جشنواره‌ عمار را از سایر جشنواره‌ها متمایز می‌کند.

جشنواره عمار می‌تواند الگویی مناسب برای اهالی سینما باشد تا آنان که دل در گروی فرهنگ و سینمای ایرانی و اسلامی دارند به واسطه جشنواره‌های اینچنینی، سایه روشنفکری غربزده را ـ که خطر حضورش بر سینمای ما حس می‌شود ـ آرام‌آرام کنار بزند.