مدارس ورزش، بازی با واژه‌ها

عمر مدارس تیراندازی آرش و آذر به دو سال هم نمی‌رسد؛ اما همین مدت کوتاه بخوبی نشان داد که راه‌اندازی مدارس ورزش و متولد کردن قهرمانان ملی از دل مدارس، سخت‌تر از بیان جملات پرطمطراق و دهان پرکن است.

تیر آرش و آذر این بار به هدف نخورد، چون به گفته حسین بابویه، رییس گروه تربیت بدنی آموزش و پرورش شهر تهران، گردانندگان آنها که از بخش خصوصی برخاسته‌اند پول ندارند.

اما ساخت یک مدرسه تخصصی با همه وجناتش با دست خالی نمی‌شود. نمی‌توان قهرمانان ملی تربیت کرد؛ اما امکانات نداشت.

نمی‌شود به دانش‌آموزان به چشم پشتوانه‌های ورزش کشور فکر کرد؛ اما امور آنها را به دست کسانی سپرد که حتی پول برای اجاره کردن یک مدرسه ندارند و به کانکس‌ها متوسل می‌شوند؛ اما در سیستم آموزش و پرورش ما این اتفاق افتاده است.

روزی که شورای عالی آموزش و پرورش راه اندازی مدارس تخصصی ورزش را تصویب کرد و اجازه داد تا این مدارس در قالب هیات امنایی و با ساختاری غیردولتی فعالیت کنند، بخصوص آن زمان که وزارت آموزش و پرورش پایش را از ورطه نظارت نیز بیرون کشید، می‌شد حدس زد که آینده درخشانی در انتظار این مدارس نخواهد بود؛ اما به هر حال عزم وزارتخانه برای آغاز کار این مدارس جدی بود.

اکنون یک سال و نیم از روزی که اولین مدارس غیرانتفاعی تیراندازی رسما کارشان را شروع کردند می گذرد، بدون این‌که حتی قدمی رو به جلو برداشته باشند و حتی بتوانند عقبگردشان را مخفی کنند.

حال تنها نقطه امید نیز گفته‌های دیروز کیومرث هاشمی، رییس مرکز سلامت و تربیت بدنی وزارت آموزش و پرورش است که از شاکیان خواسته تا مشکلاتشان را از طریق آموزش و پرورش پیگیری کنند.

مدارس تخصصی ورزش می‌تواند یک ایده فوق‌العاده برای تربیت دانش‌آموزان ورزشکار باشد؛ اما با این شکل و شمایل فعلی که کلنجار رفتن با فقر و فاقه آنها را در دو مدرسه آرش و آذر به روزشماری تقویم در کانکس وادار کرده، نمی‌تواند در میدان ورزش قهرمانی حتی ردپایی کمرنگ از خود به جا بگذارند.

البته در این اوضاع نه این‌که فقط موسسان این مدارس مقصر بروز کاستی‌ها باشند، بلکه بی‌شک نخستین گام غلط را آموزش و پرورش برداشته، آن هنگام که چتر نظارتی‌اش بر این مدارس را جمع کرد و آنها را به حال خود گذاشت.

مدارس تخصصی ورزش ظاهر زیبایی دارند، وعده راه‌اندازی این مدارس در سراسر کشور هم وعده‌ای واقعا شنیدنی است؛ اما خانواده‌هایی که با پرداخت شهریه‌های سنگین مدارس غیردولتی به قهرمان شدن فرزندانشان چشم امید دوخته‌اند، شایسته شنیدن وعده‌های واهی نیستند؛ همان‌طور که انجام کارهای پرنقص و نیمه‌تمام برازنده وزارتخانه‌ای کلیدی همچون آموزش و پرورش نیست.

مریم خباز - گروه جامعه