اقتدار دفاعی، میراث شهید ‌مقدم

برخی اوقات از دل حوادث تلخ، بارقه‌هایی ساطع می‌شود و قهرمانانی شناخته می‌شوند که تا پیش از این گمنام بودند. قهرمانانی که در سایه گمنام بودنشان،‌ منشأ کارهای بزرگی بوده و در عین حال عطش شهرت را درون‌ خود کشته بودند.
کد خبر: ۴۴۶۸۲۴

20 آبان گذشته نیز از آن روزهای تلخ بود که در دلش حادثه‌ای ناگوار داشت.

انفجاری عظیم هنگام جابه‌جایی یک محموله مهمات از زاغه یکی از پادگان‌های نظامی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در غرب استان تهران رخ داد. در اثر این انفجار ده‌ها نفر از پاسداران به شهادت رسیدند.

در میان این ستاره‌ها، ‌درخشش ستاره‌ای بیشتر بود و او کسی نبود جز سردار حسن تهرانی‌مقدم ، مسوول سازمان جهاد خودکفایی سپاه.

این اتفاق پرده‌ها را برانداخت و ستاره‌ها را نمایان کرد و فوج‌فوج خاطره و خدماتی بود که درباره این پیشکسوت جبهه دفاع مقدس گفته شد.

این‌که او که بود و چه کرد؛ این‌که چگونه در عنفوان جوانی، شهر و دیارش را رها کرد و خمپاره و توپ، رفیق روزها و شب‌هایش شدند.

شهید تهرانی‌مقدم در حقیقت بنیانگذار توپخانه قدرتمند این نهاد مقدس شد، توپخانه‌ای که نقش بی‌بدیل آن در پیروزی‌های سپاهیان اسلام در نبردهایی همچون بیت‌المقدس، والفجر‌8 و کربلای 5 و پس از آن، فراموش ناشدنی و میراثی جاودان است.

مقدم در دنیای جبهه و جهاد، خودجوش و خودساخته بود. برای همین در دوران جنگ تلاش شبانه‌روزی و پیوسته‌ای را برای پاسخگویی به شرارت‌های موشکی ارتش بعثی در حمله به شهرها و مناطق مسکونی و اماکن غیرنظامی ایران انجام و افراد بسیاری را آموزش داد و توان موشکی مناسبی را برای مقابله به مثل در برابر ارتش بعثی عراق به وجود آورد، به گونه‌ای که هر گاه صدام به مردم بی‌دفاع حمله می‌کرد، همه منتظر تلافی و اقدام او بودند.

در واقع زمانی که حملات موشکی دشمن بعثی آغاز شد و باید کار خاصی انجام می‌شد، باز این سردار حسن مقدم بود که برای این رسالت مهم انتخاب گردید.

به این شکل که او از سال 63 با همتی والا امر بنیانگذاری سامانه موشکی زمزم (زمین به زمین) سپاه را آغاز کرد و توان موشکی ایران را افزایش داد.

به‌رغم این همه جدیت در کار و جنگ، همرزمانش می‌گویند هرگاه رزمندگان دفاع مقدس را می‌دید با شوخی‌های بجا، هم به آنها روحیه می‌داد و هم خودش طراوت و شادابی خاصی پیدا می‌کرد.

بخصوص بعد از شهادت شهید کاظمی، دلتنگ شهادت بود و برایش روزشماری می‌کرد و بالاخره شهادت قسمتش شد، اما سال‌ها بعد.

او فرد جا مانده‌ای از تبار فرماندهان شهید سپاه همچون حسن باقری، مهدی باکری و ابراهیم همت بود و سرانجام به دوستان شهیدش پیوست.

رفتنش دل‌ها را داغدار کرد، ولی تنها یک چیز می‌تواند تسلی دل عزادارانش باشد و آن این‌که «مجاهد» نامش می‌ماند و جسمش رفتنی است و برای همین نام او هم برای همه ماندنی خواهد بود؛ آنقدر ماندنی که راهی که آغاز کرد و دستاوردهایش، امروز موجب ایجاد رعب بزرگ در دل بدخواهان ایران و انقلاب اسلامی است و ترس از توان بازدارندگی و موشک‌های ایران میراث حسن تهرانی‌مقدم است که دشمنان را اسیر و وامانده در رجزخوانی‌های خود کرده است.

چون آنها می‌دانند که نمی‌توانند دور از تیررس موشک‌های ایران، دست از پا خطا کنند.

رضوان علوی - جام‌جم

newsQrCode
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰

نیازمندی ها