به من بگو چرا؟

چرا نمی‌توانیم در یک مسیر مستقیم راه برویم؟

حتما تا به حال برایتان پیش آمده که هنگام راه رفتن در پیاده‌رو بخواهید از کنار فردی که جلوی شما راه می‌رود، عبور کنید و متوجه شوید این فرد به طور غیرارادی به گونه‌ای حرکت می‌کند که مانع عبور شما می‌شود. یک محقق ژاپنی مطالعات و تحقیقات جامعی را در این باره انجام داده است تا چرایی و چگونگی آن را بیابد.

کد خبر: ۴۴۶۳۲۶

نتایج به دست آمده از این تحقیق نشان می‌دهد اغلب انسان‌ها حتی در بهترین شرایط هم برای حرکت در یک مسیر مستقیم با مشکل مواجه می‌شوند. برای این بررسی او از گروهی از افراد خواست با چشمانی بسته در یک محوطه بزرگ قدم بزنند و جالب این‌که همه افراد شرکت‌کننده در این آزمایش بدون استثنا مانند افرادی که در بوران و کولاک شدید گرفتار می‌شوند، در یک مسیر دایره‌ای سرگردان بودند. پس از آن، این محقق ژاپنی از گروهی بیست نفره از مردانی که از سلامت جسمی و روانی کامل برخوردار بودند خواست بدون این‌که چشم‌هایشان را ببندند جوراب‌هایی که در کف آنها یک نشانگر وجود داشت بپوشند و در یک مسیر مشخص که سطح آن با کاغذ پوشانده شده بود به طور مستقیم 20 قدم حرکت کنند تا مسیر حرکت آنها روی سطح کاغذ ثبت شود. سپس این محقق، مسیر حرکت 20 فرد شرکت‌کننده در این آزمایش را مورد بررسی قرار داد و به طور عجیبی مشاهده کرد حتی افرادی که در مقایسه با دیگر افراد بهتر راه رفته‌اند هم نتوانسته‌اند در یک مسیر مستقیم گام بردارند و دائم در یک مسیر پرپیچ و خم از این سو به آن سو در حرکت بوده‌اند. به گفته این محقق ژاپنی، همه افراد هنگام راه رفتن با یک سرگردانی طبیعی مواجه می‌شوند و به همین علت نمی‌توانند در یک مسیر مستقیم حرکت کنند البته در افراد مختلف انحراف به چپ یا راست متفاوت است. در واقع ما انسان‌ها یا راست‌دست هستیم یا چپ‌دست و این ویژگی در پاها نیز دیده می‌شود. به نظر می‌رسد علت اصلی عدم توانایی ما برای حرکت روی یک خط مستقیم این است که یکی از پاها در مقایسه با پای دیگر از قدرت بیشتری هنگام راه رفتن و قدم برداشتن برخوردار است و این ویژگی موجب می‌شود یکی از قدم‌ها در مقایسه با قدم دیگر بلندتر باشد. زاویه قرار گرفتن پاها هنگام قدم گذاشتن روی سطح زمین نیز می‌تواند در این عدم توانایی موثر باشد. مجموعه این عوامل موجب انحراف از مسیر راست و مستقیم هنگام راه رفتن می‌شوند. در شرایط عادی راهنماهای دیداری به ما کمک می‌کنند تا بتوانیم مسیر خود را تا حدودی اصلاح کنیم. اما وقتی چشم‌ها بسته هستند تنها در یک مسیر دایره‌ای به دور خودمان می‌چرخیم. بنابراین می‌توان گفت اگر از توانایی دیداری خود استفاده نکنیم حتما هنگام راه رفتن از یک سو به یک سوی دیگر سرگردان خواهیم بود.