تیتراژ «عکاسخانه»؛ خوب ولی غیرهارمونیک

در بخش پایانی تیتراژ هم تصویری از شخصیت سریال می‌بینیم که دوربین حول محور او در حال حرکت است.

با توجه به فضای داستانی سریال و نام آن، باید گفت تصویر اصلی و ابتدایی کاملا هنرمندانه و با ترکیب‌بندی چشم‌نواز اجرا شده است و از نقاط قوت تیتراژ به حساب می‌آید، ضمن این که هارمونی رنگی بخوبی رعایت شده و به دلیل القای حس زمان داستانی سریال و همچنین برای هماهنگی با تصاویر پس‌زمینه، عمده رنگ تصویر به سمت طیف قهوه‌ای میل می‌کند که کمک شایانی به جلوه تصویر و هماهنگی آن کرده است.

اما نکته این است که شیوه تصویربرداری در تیتراژ با سبک فیلمبرداری در کل سریال کاملا متفاوت است و در 2 فضای مختلف قرار دارد. به همین دلیل می‌توان گفت با وجود ساختار ارگانیک تصاویر در تیتراژ، این همبستگی با تصویربرداری خود سریال وجود ندارد. نمونه عینی آن هم هنگامی است که آخر تیتراژ، تصویری از خود سریال روی تصاویر دیگر دیزالو می‌شود که به وضوح می‌توان در آن قسمت این عدم همبستگی را شاهد بود. نمونه اعلای چنین رعایتی را می‌توان در تیتراژ هزاردستان حاتمی دید که هیچ تفاوتی در اجرا و ایده تیتراژ با بقیه قسمت‌های سریال ندارد و تمامی تکنیکش را به کار برده تا بتواند یکی از شاهکارهای تیتراژ را خلق کند و حتی می‌تواند در حکم یک فیلم کوتاه تکنیکی به حساب آید. لذا می‌توان گفت مشکل اصلی در ایده یا به بیان بهتر، اجرای آن همین ناهماهنگی است و می‌توانست آن قسمت را حذف کند یا در ایده اولیه به گونه‌ای این همبستگی را ایجاد کند.

تغییر تصاویر داخل قاب به فراخور اسامی بازیگران و طول مدت تیتراژ از نقاط مثبت آن به حساب می‌آید که باید گفت در اجرا هم بخوبی از پس آن برآمده است.

موسیقی تیتراژ تمی ایرانی و ارکسترال دارد و بهترین توصیفی که می‌توان در مورد آن انجام داد، این که کاملا با تیتراژ هماهنگی دارد. به‌دلیل این که دقیقا مطابق با حال و هوای همان تصاویری است که به نمایش درمی‌آیند، اما از طرف دیگر، اصلا با بقیه سریال همخوان نیست. آن حالت تله‌تئاتری که سریال دارد، مطابق چنین موسیقی‌ای نیست.

اسامی تیتراژ به ترتیب بازیگران نمایش داده می‌شود و فونت آن نستعلیق است که حال و هوای زمانی داستان سریال را می‌رساند و ازسوی دیگر، رنگ‌هایی که برای نوشته‌ها استفاده شده، همان ویژگی هماهنگی و رعایت طیف رنگی با تصاویر را دارد.

در پایان باید گفت تیتراژ عکاسخانه موجودیتی مستقل از سریال دارد و این از نقاط ضعف آن است، اما به خودی خود اثری قابل تحسین در ایده و اجراست و اگر کیفیت و ساخت آن با سریال هماهنگ بود، می‌توانست اثری موفق‌تر باشد.