ضعف ایده و اجرا در تیتراژ «تا رهایی»

تصاویر با یک طرح گرافیکی از یک پرده به صحنه وارد و خارج می‌شوند که این طرح چندان جالب از کار در نیامده است، چرا که شکل سایه‌ها و مواج بودن آن بشدت مصنوعی و به جلوه تیتراژ لطمه زده است. از طرفی دیگر، طیف رنگی‌ای که در پس‌زمینه وجود دارد عموما سبز است و پارچه‌‌ای که روی آن حرکت می‌کند تا اسامی را از صفحه ببرد، مشکی است. گذشته از این موضوع که سبز و مشکی نماد‌های مذهبی و آیینی هستند، اما نباید فراموش کرد که استفاده از آنها باید از نظر بصری، هارمونی داشته باشد، یعنی میان آنها بتوان هماهنگی به وجود آورد. اما در تیتراژ تا رهایی این ناهماهنگی، جلوه بصری را از بین برده و ترکیب رنگی‌ ناموزونی خلق کرده است.

تصاویری که در پس‌زمینه به نمایش در‌می‌آیند، 2 دسته‌اند؛ دسته اول آنهاست که از خود سریال انتخاب شده و دسته دوم تصاویری نمادین است که فضای سریال را ترسیم می‌کند، اما در مورد تصاویر نمادین باید گفت برخی از این ایماژها به قدری استفاده شده‌اند که ممکن است پس از مدتی مخاطب آن را پس بزند و نپذیرد. برای مثال دیدن تصویر کبوتر سفید رنگ به قدری در سریال‌ها و برنامه‌های مناسبتی استفاده شده که به یکی از بزرگ‌ترین کلیشه‌های این تیپ برنامه‌ها تبدیل شده، در صورتی که خلاقیت یک برنامه به ایماژسازی و شکستن کلیشه‌هاست.

خط اسامی در سریال به صورت نستعلیق است و شیوه حضور آنها در تصویر همان طور که به آن اشاره شد، به وسیله پارچه‌های سیاه است و شیوه ترتیب ورود و خروج اسامی هم شکلی معمول دارد. به این معنا که ابتدا اسامی بازیگران نوشته ‌شده و سپس تهیه‌کننده و در آخر، نام کارگردان نگاشته می‌شود.

موسیقی تیتراژ هم با این که ویژگی‌های موسیقی آیینی را ندارد، اما هارمونیک و ترکیب‌بندی مشخصی از سازها دارد و کلیتی از فضای سریال را توانسته ترسیم کند، اما باز هم موسیقی آن منحصر به فرد نیست و صرفا موسیقی خوبی است.

در آخر باید گفت تیتراژ سریال تا رهایی می‌توانست بهتر از این باشد، چه در مرحله اجرا و چه در مرحله ایده‌پردازی، اما نبود ایده مناسب و نو و نیز اجرایی نه چندان موفق، تیتراژی نسبتا متوسط را به وجود آورده است که نمی‌توان انتظار ماندگاری از آن داشت.