روایت نامه‌های سر به مهر

نامه‌ها در 30 قسمت 45 دقیقه‌ای در ژانر اجتماعی ساخته می‌شود و توسط نویسندگان مختلفی همچون نادر برهانی‌مرند، محمد یاراحمدی، زهرا رفیعی‌گیلوانی، فرهاد نقدعلی، آرش پارساخو و... نوشته شده و اصغر عبداللهی بازنویسی تعدادی از متن‌ها را به عهده داشته است.

یکی از شب‌های سرد پاییزی، کوچه پس‌کوچه‌های خیابان شریعتی را برای یافتن لوکیشن گروه تولید طی می‌کنم و در نهایت انتهای کوچه‌ای بن‌بست وارد یک خانه باغی می‌شوم که به نظر آشنا می‌آید. داخل محوطه همه چیز آشناتر است. سال‌ها پیش، اینجا محل تصویربرداری مجموعه «خانه پدری» بوده است.

یک اتاق کوچک سمت چپ عمارت قرار دارد که به نظر محل استقرار عوامل است. محمد طلایی، مدیر تدارکات مجموعه، اطلاعاتی درباره تولید این مجموعه در اختیارم قرار می‌دهد و با راهنمایی او به داخل ساختمان قدیمی باغ می‌روم.

گروه کارگردانی پشت مونیتور نشسته و قرار است ضبط شروع شود. دیدن حمید لبخنده پس از سال‌ها دوری از تلویزیون باعث خوشحالی است. او با گروهش سرگرم تبادل نظر است.

این هشتمین قسمت از مجموعه است که به‌صورت اپیزودیک تولید و پخش خواهد شد و در هر قسمت، یک داستان مجزا را توسط بازیگران مختلف به تصویر خواهد کشید.

پیش از این، از زبان رضا حامدی‌خواه یکی از تهیه‌کنندگان این مجموعه روایت شده بود که داستان نامه‌ها درباره تعدادی نامه است که بر اثر حادثه‌ای ناپدید و سال‌ها بعد به دست صاحبانش می‌رسد و داستان هر نامه شامل یک اپیزود 45 دقیقه‌ای خواهد بود که لیله‌الرغائب عنوان این اپیزود با بازی مهوش افشارپناه، محمود بهروزیان، ساسان بهروزیان و اتهمی است.

داستان این اپیزود، زندگی یک زوج سالمند را به تصویر می‌کشد که فرزند جوانشان در زمان جنگ تحمیلی مفقود شده و آنها هنوز انتظارش را می‌کشند و نامه‌ای از فرزندشان که پس از 20 سال به دستشان می‌رسد.....

خانه شامل 2 اتاق تو در تو به سبک خانه‌های سال‌های قدیمی است که آکسسوار خاطره‌انگیزی دارد. رنگ دیوارها، سماوری که روی یک میز کوچک قرار گرفته، فرش‌ها، تاقچه‌ها، پشتی‌های دستباف، پنجره‌ها و پرده‌ها همه و همه یادآور خانه‌هایی است که پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌های ما در آنها زیسته‌اند.

مهوش افشارپناه، با لهجه جنوبی‌اش در خاطرمان آثاری چون زینت، به خاطر هانیه، و خانه در انتظار را تداعی می‌کند. در این اپیزود، نقش زن میانسالی را بازی می‌کند که با همسرش سال‌هاست در انتظار فرزندشان هستند.

او از این‌که دوباره با لبخنده کار می‌کند، خوشحال است و داستان لیله‌الرغائب را متفاوت می‌داند و می‌گوید: قصه خوبی داشت و پذیرفتم در این اپیزود کنار سایر بازیگران حضور داشته باشم.

نقشی که من بازی می‌کنم، تصویری از یک مادر منتظر، اما امیدوار است که هر روز به امید بازگشت فرزندش چشم می‌گشاید.

محمود بهروزیان، بازیگر نقش پدر گریمی قابل‌باور دارد. «آیینه خیال» از جمله آثار او در تلویزیون است که در خاطر ماندنی شد. وی درخصوص نقشش در این مجموعه می‌گوید: من کنار مهوش افشارپناه زندگی زوج میانسالی را بازی می‌کنیم که به معنای واقعی امید و انتظار را توامان تجربه می‌کنند. در این میان، هراس‌ها و نگرانی‌های همسرم را به جان می‌خرم تا شب موعود.

او از همکاری با لبخنده در سال‌های دور خاطرات خوبی دارد و معتقد است ایشان کارگردانی کاربلد و فهیم هستند.

گروه همچنان سرگرم تصویربرداری است. کار با یک دوربین ضبط می‌شود. لبخنده با دقت و آرامشی خاص با دستیارش مشغول کار هستند. گریم بازیگران یک روتوش کوچک لازم دارد. آنچه از اخبار این مجموعه به گوش رسیده در اپیزودهایی، برش‌های زمانی هم وجود داشته و به نظر می‌رسد طراحی چهره‌پردازی برای نامه‌ها یکی از ارکان مجموعه باشد.

الهام صالحی، طراح چهره‌پردازی این مجموعه که در کارنامه هنری خود، مجموعه‌هایی چون «بی‌گناهان» و «افزونه خواه کوچک» را دارد، می‌گوید: بیشتر فضاهای این مجموعه در زمان حال اتفاق می‌افتاد که با توجه به کاراکتر‌ها، طراحی انجام می‌شود. ولی در برخی اپیزودها فلاش بک داشتیم که کار را کمی دشوار کرد. به عنوان مثال در یکی از اپیزودها، شهروز ابراهیمی نقش پدرش را در 20 سال پیش بازی کرد و ما مجبور شدیم برای ایشان در 2 مقطع زمانی چهره‌پردازی کنیم. در مجموع تجربیات قبلی‌ام با این کارگردان باعث شده سلیقه ایشان را بدانم و کار با تفاهم بیشتر جلو برود.

صالحی در تیم اجرای گریم مجموعه در پناه تو با لبخنده همکاری داشته و با سلیقه این کارگردان بخوبی آشناست و امیدوار است این مجموعه نیز همچون آثار قبلی ایشان با اقبال عمومی روبه‌رو شود.

مهناز انزهایی، مدیر تولید این مجموعه به محل فیلمبرداری آمده است. برای دیدن و گفت‌وگو در خصوص تولید این تله‌تئاتر به محوطه باغ می‌روم. هوا سردتر از چند ساعت پیش است و سوزی که می‌آید، نوید یک شب برفی را می‌دهد. به اتاق تولید می‌رویم. چند خانم جوان نابازیگر نیز آمده‌اند تا برای ایفای نقش انتخاب شوند، انزهایی از تولید سنگین می‌گوید و آن را کاری پربازیگر می‌داند وی در ادامه به نامناسب بودن این عمارت قدیمی اشاره می‌کند و می‌گوید: پیش تولید این مجموعه خیلی فشرده انجام شد، ولی با گروه تولید خوبی که داشتیم و همیاری علی‌اکبر جناغی و رضا حامدی‌خواه، 2 تهیه‌کننده، کار کلید خورد. در حال حاضر هشتمین اپیزود از این مجموعه را در حال ضبط داریم. اما صدای رودخانه‌ای که مسیرش از کنار این باغ می‌گذرد، کار صدابرداری را مشکل کرده است و تصمیم بر این شد در فاصله اتمام این بخش تا شروع اپیزود بعدی به عمارت مناسب‌تری نقل مکان کنیم و پس از تحقیقات زیاد موفق شدیم باغ زاویه را برای ادامه کار در منطقه نیاوران انتخاب کنیم و گروه ما بزودی یک جابه‌جایی سنگین را تجربه خواهد کرد.

وی به تغییرات در هر اپیزود اشاره می‌کند و اعتقاد دارد برای هر اپیزود به اندازه یک فیلم مستقل ملزومات نیاز داشت و پیش‌تولید هر اپیزود در فاصله 10 روز از پایان کار قبلی باید فراهم شود.

فریبرز قربان‌زاده که خود را بیشتر تئاتری می‌داند، آثاری چون «لاک‌پشت‌ها هم پرواز می‌کنند» را در کارنامه سینمایی خود دارد و در تلویزیون طراحی مجموعه‌های فراربزرگ، بوی گل‌های وحشی، مردان خدا و هفت پرده در مشروطه را انجام داده است. اما کفه ترازوی آثارش به سمت تئاتر سنگینی می‌کند. وی در خصوص طراحی صحنه و لباس مجموعه نامه‌ها می‌گوید: ما برای شروع هر اپیزود متن را می‌خوانیم و با توجه به هر داستان، جلسات متعددی با کارگردان داریم و در نهایت به یک جمع‌بندی واحد می‌رسیم. اما در طول ضبط و بعد از دکوپاژ هم لبخنده نظراتش را به ما منتقل می‌کند. باید اعتراف کنم برای ضبط هر اپیزود به اندازه یک فیلم سینمایی کار انجام می‌شود، از طراحی لباس تا تهیه لوازم صحنه و دکور‌ها با توجه به این‌که همه داستان‌ها در یک لوکیشن ثابت می‌گذرد، عملا کاری سنگین است، ولی ماحصل کار، خستگی را از تن همه می‌زداید.

بیشتر فضاهای این مجموعه رئال است، اما متفاوت بودن داستان هر اپیزود در دل یک موضوع واحد که همان پیدا شدن نامه‌هاست، این پروژه را از بسیاری از آثار تلویزیونی متفاوت ساخته کرده و امیدوارم مورد توجه مخاطبان قرار گیرد.

او در پایان به طراحی صحنه و لباس برای اپیزود لیله الرغائب اشاره و اظهار می‌کند: فضای حاکم بر این داستان، یک محیط سالمندی بود، اما امید و انتظاری که در این خانه هنوز رنگ نباخته بود، باعث شد یک طراحی تلفیقی انجام دهیم. به نوعی که در زندگی این زوج سالمند، رنگ‌هایی از جنس امید بگنجانیم و با نزدیک شدن به پایان داستان، رنگ‌ لباس‌ها نیز تغییر کرد تا بیننده امید را بیش از پیش در این داستان لمس کند.

حرف‌های لبخنده برایم شنیدنی است، اما وی تمام تمرکزش را برای ضبط به کار گرفته و عقیده دارددر زمان پخش این مجموعه به گفت‌وگو بنشیند.