روایت یک ایرانی از درامی جنایتکارانه

نقاط قوت: راننده، فیلم تازه نیکلاس ویندین رفن دانمارکی است که فیلم‌هایی چون «برانسن» را در کارنامه‌اش دارد. رفن در ایران کارگردان شناخته‌شده‌ای نیست، اما به عنوان یک کارگردان جهانی، سبک شخصی خودش را دارد و به نظر می‌رسد راننده تا اینجا نقطه اوج کارنامه کاری‌اش باشد.

راننده در اولین حضور جهانی‌اش آن هم در جشنواره کن امسال، نخل طلای بهترین کارگردانی را برای رفن به ارمغان آورد. خب این دلیل محکمی‌ است که می‌تواند متقاعدتان کند که هرجور شده در اولین فرصت به تماشای این فیلم بنشینید.

راننده درباره مکانیکی است که پشت فرمان نشستن و گاز دادن را بهتر از هر کار دیگری انجام می‌دهد و به خاطر تبحری که در رانندگی دارد، بدلکار فیلم‌های سینمایی و راننده سازمان هم هست و از این طریق پول خوبی به جیب می‌زند تا این‌که با زن همسایه ـ که منتظر آزاد شدن شوهرش از زندان است ـ آشنا می‌شود و این آشنایی همه چیز را تحت تاثیر قرار می‌دهد. اگر از این فیلم یک تریلر تروتمیز آمریکایی را انتظار دارید، سخت در اشتباهید، راننده بیشتر یک فیلم حادثه‌ای است؛ آن هم به سیاق فیلم‌های اروپایی. چیزی کاملا خارج از جریان این روزهای‌ هالیوود تکراری و این خودش نعمت است.

و اما آن برگ برنده: فیلمنامه این فیلم کار حسین امینی است. همانی که کاندیدای اسکار بهترین فیلمنامه‌نویس برای فیلم «بال‌های کبوتر» شد و حالا راننده را براساس رمانی بر همین اساس نوشته است. همه جلوه‌های مشترک فرهنگی را بگذارید کنار. برایتان کنجکاوبرانگیز نیست بدانید حسین امینی ایرانی چطور یک درام جنایی آمریکایی را روی کاغذ آورده است؟

نظر منتقدان درباره فیلم: مسلما با این همه نکته مثبت، فیلم مورد توجه بسیاری از اهالی سینما قرار می‌گیرد. امتیاز این فیلم در ای.ام.دی.بی 8/8 از 10و در متا کریتیک 79 از 100 است.