آدم‌ها از هم دورند...

بله. البته من فیلمنامه‌‌های زیادی نوشتم، اما سعادت‌آباد اولین فیلمنامه بلندی بود که ساخته شد.

بله. ابتدا قرار بود اسم این فیلم راویولی که یک نوع غذاست باشد، اما این اسم چون خارجی بود دچار ممیزی شد و مجبور شدیم نام فیلم را به سعادت‌آباد تغییر دهیم. به نظرم اسم اول کاملا در خدمت فیلمنامه بود، اما خوشبختانه هیچ چیز دیگری در فیلمنامه و در طول کار تغییر نکرد.

این غذا در واقع به پیشنهاد گروه صحنه در فیلم گنجانده شد، چون هم شکل زیبایی داشت و هم با داستان ما همخوانی داشت.

دلیل این مساله این است که آقای میری به عنوان کارگردان نزدیک به 5 ماه در کنار من بودند و نظراتشان را ارائه می‌کردند. البته ما یک گروه 5 نفره بودیم که روی فیلمنامه کار می‌کردیم؛ مازیار میری (کارگردان)، همایون اسعدیان (تهیه‌کننده)، امیر اثباتی (طراح صحنه) و معینی (تدوینگر) و آخر از همه خود بازیگران نظراتشان را درخصوص قصه مطرح می‌کردند، برای همین هنگامی که کار شروع شد دیگر جای هیچ‌گونه بحث و شکایتی وجود نداشت و همه چیز برنامه‌ریزی‌شده بود.

به نظرم سعادت‌آباد اجرای خوبی دارد. مازیار میری حدود 7 ماه با این فیلمنامه زندگی کرد و روزی که می‌خواست کار را کلید بزند می‌دانست که چه می‌خواهد بکند. ما بارها در مورد دیالوگ‌ها باهم حرف زده بودیم و او خیلی راحت صحنه‌ها را در ذهنش دکوپاژ می‌کرد. به هر حال به نظرم سعادت‌آباد یک فیلم خوش‌ساخت است. ضمن این که مونتاژ این فیلم هم از استاندارد جهانی و بین‌المللی برخوردار است.

اوایل کار خیر. هیچ تصوری در مورد هیچ بازیگری نداشتم، اما در بازنویسی نهایی به خیلی از بازیگران فکر کردم. مثلا لیلا حاتمی برای اجرای نقش یاسی انتخاب خودم بود. البته باز هم در مورد این مساله همان گروه 5 نفره باهم مشورت می‌کردیم. حتی به ترانه علیدوستی، مصطفی زمانی و بهرام رادان هم فکر کردیم، اما به هر حال قرعه به اسم بازیگرانی افتاد که در فیلم شاهد بودید. در ضمن این را هم بگویم تنها بازیگری که آخرین نفر انتخاب شد حسین یاری بود.

خوشبختانه در حال حاضر سینمای ایران از نظر تکنیکی بسیار پیشرفت کرده است و به فیلمنامه‌‌نویسی هم اهمیت بیشتری نسبت به گذشته داده می‌شود و بودن یک فیلمنامه آماده یکجور احساس آرامش و امنیت برای تمام اعضای سازنده یک فیلم است. به هر حال اساس هر فیلمی روی کاغذ است.

سر سریال گاوصندوق با ایشان آشنا شدم. تهیه‌کننده این مجموعه از من پرسید که فکر می‌کنی چه کسی می‌تواند این سریال را بسازد و من هم اسم آقای میری را آوردم . به هر حال تقدیر برای هر دوی ما این‌گونه رقم خورد که با یکدیگر آشنا شویم و همکاری‌مان را ادامه دهیم.

من نزدیک به سعادت‌آباد هستم. خانه‌ام تا این محله فاصله زیادی ندارد، برای همین آدم‌های این محله را خیلی خوب می‌شناسم.

خیلی زیاد. من چندین و چند طرح درخصوص همین موضوعات و این‌گونه آدم‌ها دادم. ببینید ، در زندگی شهری ما آدم‌ها خواه ناخواه روی یکدیگر تاثیر می‌گذاریم. البته این مساله در تهران است. هنوز می‌شود آن آرامشی را که باید در شهرستان‌های ایران پیدا کرد و این التهاب بیشتر مخصوص تهران و تهرانی‌هاست. در این شهر یک جورهایی همه دچار سردرگمی شده‌ایم و البته آدم‌های سعادت‌آباد قصه ما بیشتر درگیر این مساله شده‌اند.

کلا هدف همه سازندگان این فیلم از همان ابتدا این بود که همه چیز حول این مساله و غذا پختن باشد و روی این مساله تاکید داشتیم و به نوعی تمام اتفاقات این فیلم مثل تسبیح به هم وصل بودند. بخصوص در مورد سکانس‌های آشپزی، کیک تولد و دور هم بودن مهمان‌ها سر میز غذا.

بله. چون او در آن مهمانی متوجه می‌شود که همسرش بچه‌اش را سقط کرده است. او یک مرد سنتی است و همسرش از روی جاه‌طلبی و صرفا چون او یک استاد دانشگاه است با او ازدواج کرده است و حالا علی در بین جمع دوستان همسرش کاملا یک فرد بیگانه است. من خودم در خیلی از مهمانی‌ها با این گونه آدم‌ها روبه‌رو شده‌ام. در واقع علی مال آن جمع نیست.

خب، خیلی از مردهای ایرانی این کار را انجام می‌دهند، اما متاسفانه همه آنها نمی‌توانند این را بپذیرند که همسرشان یک زندگی شخصی برای خودش دارد و وقتی کسی موبایل همسرش را چک می‌کند یعنی این مساله را نپذیرفته است و این حرکت مغایر است با رفتاری که در بیرون نشان می‌دهند. در مورد کاراکتر علی هم همین طور است. او در ابتدا یک تیپ است؛ استاد دانشگاه و یک فرد باسواد، اما هنگامی که چنین رفتاری از او سر می‌زند دیگر از تیپ بودن خارج و تبدیل به یک شخصیت می‌شود. به هر حال من فکر نمی‌کنم که چنین رفتاری دور از ذهن بوده باشد.

بله، همین‌طور است. به هر حال آدم‌های قصه ما از اطراف خودمان آمده‌اند و من برای تک‌تک شخصیت‌هایی که نوشتم مابه‌ازای بیرونی دارم.

اگر اجازه بدهید من پاسخ این سوال‌تان را ندهم و بهتر است که مازیار میری به عنوان کارگردان در این مورد صحبت کند.

من همه کاراکترهایی را که خلق کرده‌ام دوست دارم و برای هیچ کدامشان کم نگذاشته‌ام.

دقیق به خاطر ندارم. چون فیلمنامه و سکانس‌ها چندین و چند بار نوشته و بازنویسی می‌شدند، اما ساختمان و ریتم قصه بسیار وقت من را گرفت و برایم سخت بود و زمان زیادی را صرف این مساله کردم.

خیر. دوره‌ای که من کار روزنامه‌نگاری را انجام می‌دادم هدفم این بود که به سمت سینما بیایم و کار فیلمنامه‌نویسی را انجام دهم و حالا بیشتر دلتنگ دوستان مطبوعاتی‌ام هستم تا کار روزنامه‌نگاری.