نامه پراکنی کوفی عنان

چندی پیش رسانه ها از ارسال نامه محرمانه کوفی عنان ، دبیرکل سازمان ملل به مقامات کشورمان خبر دادند.

کد خبر: ۴۴۱۸۵

سپس ، بخشهایی از آن نامه که متضمن دعوت به همکاری از ایران درخصوص قضایا و مسائل عراق است ، درج شد.
چنانچه ارسال این نامه و همچنین مندرجات آن ، صحت داشته باشد ، می تواند نشانه ای از تحرک پنهانی سازمان ملل برای سروسامان دادن به اوضاع به هم ریخته داخلی عراق تلقی شود اما از آنجا که اقدامات سازمان ملل ، به عنوان بزرگ ترین سازمان جهانی عهده دار حفظ صلح و آرامش در گستره جهان ، همواره شفاف بوده است ، جای این پرسش است که چرا کوفی عنان ترجیح داد نامه محرمانه ای را برای مقامات کشورمان ارسال کند و بعلاوه آیا درخواست وی برای تشریک مساعی ایران در حفظ صلح و ثبات در عراق موضوعیت دارد؛.
برای پاسخگویی به این پرسش باید چند نکته را در نظر گرفت. نخست این که اقدام نظامی امریکا علیه عراق ، فاقد حمایت سازمان ملل بوده و لذا ، نامشروع و غیرقانونی تلقی می شود و بعلاوه این که شورای امنیت سازمان ملل ، به هیچ اقدام مشخصی برای توقف این تجاوز مبادرت نورزید ; زیرا اساس فاقد توانایی و ابزارهای لازم برای توقف تجاوز امریکا بوده و هست.
نکته دیگر این که از بدو تشکیل شورای انتقالی در عراق ، تهران با شناسایی رسمی این شورا ، اولین نشانه همکاری و تمایل مثبت خود را برای تعامل با زمامداران جدید عراق ابراز کرد و همین امر مایه تعجب و حتی گلایه کشورهای عربی شد. طبعا، انتظار جمهوری اسلامی ایران از سازمان ملل این بوده است که در راه تحقق حاکمیت ملی در عراق و اخراج نظامیان اشغالگر و تدارک برگزاری انتخابات مردمی بکوشد اما این انتظار ، حتی در حال حاضر نیز هنوز محقق نشده است.
جالب ترین نکته ای که در این چارچوب قابل تامل است ، این که امریکایی ها، به عنوان اشغالگران
اصلی عراق ، هیچ گاه ایران را به دست داشتن در آشوبهای عراق متهم نکردند بلکه مهمترین ایراد آنها این بوده و هست - چنان که زیباری نماینده کردها در حاکمیت عراق آن را تکرار کرده است - عوامل خرابکار از مرزهای ایران - و نیز سوریه وارد عراق شدند.
البته این ادعا ، کاملا مردود است و نه امریکا و نه زیباری ، قادر به اثبات چنین ادعایی نبوده و نیستند.
چه ، چنین ادعایی ، در متن خود ، متضمن نادیده گرفتن خواست مردم عراق برای طرد اشغالگران و مبارزه آنان در این جهت است.
به همین دلیل ، امریکا و دولتمردان وابسته اش در عراق ، با چشم بستن بر واقعیات موجود در این کشور ، می کوشند با بهانه تراشی ها و طرح ادعاهای غیرقابل دفاع، اوضاع جاری را توجیه کنند.
از این رو، وظیفه کوفی عنان و دستیاران وی ، ایجاد پشتوانه برای تداوم اشغال عراق نیست و لذا ، وی به جای ارسال نامه به تهران ، جا داشت به طور آشکار و شفاف با رهبران امریکا درباره فراخواندن سریع نیروهایشان و اعطای فرصت تازه ای به مردم عراق برای انتخاب دولتمردان خود ، به مذاکره بپردازد.
این امر ، به معنی عدول تهران از ادامه همکاری اش با سازمان ملل و با مردم عراق برای برقراری ثبات و آرامش نیست ; زیرا پیداست استقرار ثبات و آرامش در این کشور ، به بسیاری از بحران های حاد اجتماعی ، نظامی و سیاسی خاتمه می دهد و مانع از ایجاد خلاهای امنیتی و تهدیدها و هرج ومرج های ناخواسته در جوار مرزها ، می شود.
با این حال گمان نمی رود از خاطر کوفی عنان رفته باشد که ثبات امروزی در عراق ، جز با خروج نیروهای خارجی از این کشور محقق نمی شود.