مردم آمریکا زخم خوردگان دموکراسی وطنی

در این که رفته رفته ارابه چوبین "کاپیتالیسم" به قهقرای اضمحلال خزیده است، شکی نیست.

نه این که بخواهیم با تحلیل یقه آبی ها، پیش بینی های مارکس را تایید کنیم؛ بلکه به طور کلی، خروجی های تلخ  دنیای لیبرالیسم به حدی مشعشع است که حتی دیگر خود شهروندان آمریکایی نیز به فراست دریافته اند که تاریخ مصرف سیستم سرمایه داری به اتمام رسیده است.

"جنبش وال استریت" یا همان "جنبش 99 درصدی ها" در حقیقت، انباشت اعتراضات همین شهروندانی است که خود را بردگان مستاصل سرمایه داران غربی و تسلیم شدگان محض "الیگارشی آمریکایی" دریافته اند.

حالا بیش از دو ماه از شروع اعتراض های مردمی در آمریکا می گذرد و حتی  دامنه این تظاهرات،‌ به لندن، فرانکفورت و برخی از شهرهای فرانسه نیز رسیده است.

هم اکنون هزاران شهروند آمریکایی در"پارک زاکوتی" و خیابان های منتهی به بازار بورس نیویورک در خیابان وال استریت جمع شده اند.

آنان با الگو گیری از مدل قیام های بهار عربی به تجمع طولانی مدت مقابل مهم ترین ساختمان های مالی امریکا روی آورده اند و با وجود برخوردهای بسیار خشن نیروهای امنیتی، همچنان به ادامه تظاهرات خیابانی خود در فصل سرما ادامه می دهند.

قیام کنندگان آمریکایی معتقدند که اقلیتی یک درصد با قبضه کردن و تکیه بر ثروت های عمومی، بر اکثریتی 99 درصد از شهروندان معمولی و کم درآمد حکمرانی می کنند و هدف از این قیام را هم تسخیر بورس وال استریت، به عنوان بزرگترین بازار بورس جهان اعلام کرده اند.

 آن ها بر این باورند که منشا بسیاری از مشکلات اقتصادی،‌ رفاهی و سیاسی شهروندان آمریکا را باید در عملکرد پادشاهان مستبد خیابان وال استریت جستجو کرد. مدیران پرنفوذی که از حمایت های شدید دولت اوباما برخوردارند و رفاه مردم امریکا در بده بستان های سیاسی و اقتصادی میان دولت و سرمایه داران غربی فراموش شده است.

اما مهم ترین نکته مغفولی که در واکاوی "جنبش وال استریت" به آن اشاره ای نشده است، بحث عریان شدن کژک‍ارکردهای "دموکراسی غربی" برای خود شهروندان امریکایی است.

در حالی که مردم آمریکا، دموکراسی غربی را انتخاب کرده و حتی آن را نسخه ای آرمانی برای مدل زمامداری سایر حکومت های جهان می دانستند اما قیام گسترده آنان نشان می دهد که از انتخاب گذشته شان نادم و سرخورده اند.

جالب تر آن که دولت آمریکا به بهانه توسیع همین دموکراسی لیبرالی در منطقه خاورمیانه، دست به لشکرکشی های عظیم زده است و تاکنون هزاران شهروندان بی گناه و غیر نظامی نیز در این جنگ هایی که بوی نفت می دهد،‌ کشته شده اند.

به بیان دیگر، آمریکایی های معترض در خیابان های پول سازترین بورس دنیا، در حال چشیدن مزه تلخ همان دموکراسی هستند که آن را با زور و ارعاب به سایر کشورهای در حال توسعه صادر می کردند. همان دموکراسی که با آن به بسیاری از کشورها فخر می فروختند و داعیه جهانی شدنش را سر می داند.

از سوی دیگر باید اذعان کرد که تحلیل هایی مبنی براین که نظام سرمایه داری قادر خواهد بود که این بحران جدید را هم به سرعت و با زیرکی مدیریت کند، تحلیلی ناپخته است.

در حقیقت، قیام مردمی آمریکا تنها یک "جنبش رویزیونیستی" برای اصلاح سیستم اقتصادی نظام سرمایه داری نیست، بلکه جنبش وال استریت به دنبال یک انقلاب واقعی برای برهم زدن کلیه مناسبات حکومتی در خاک آمریکاست.

البته اگر واقع بینانه و به دور از تعصب به قضیه نگاه کنیم، حقیقت این است که فعلا جنبش وال استریت توان فروپاشی نظام عریض وطویل سرمایه داری را حداقل در یک بازه کوتاه مدت ندارد.

زیرا نباید فراموش کنیم که عمده نهادهای اقتصادی، امنیتی و حتی رسانه ای در آمریکا، همچنان در اختیار همان سرمایه داران یک درصدی است که بر علیه شان اعلام نبرد شده است.

به هر روی، امروزه دولت آمریکا با رقم سنگینی بالغ بر 17 تریلیون دلار بدهی اقتصادی و مردمی که فقرشان را مستقیما به ضعف مدیریت زعمای فعلی امریکا نسبت می دهند، سلانه سلانه در مسیر تبدیل شدن به یونانی دیگر است.

زمان مشخص می کند که آیا آمریکایی ها در نهایت قادر خواهند بود که اشتباه فاحش خود را در گزینش دموکراسی لیبرالی تصحیح کنند و به نوعی از چرخه باطل حکومت جمهوری خواهان و دموکرات ها رهایی یابند یا این که باز هم بدهکارترین دولت حال حاضر دنیا،  فریبی دیگر برای خاموشی موقت فریادهای فروخفته شهروندانش خواهد یافت؟

امین جلالوند – خبرنگار جام جم آنلاین