میزانسن‌هایی به لهجه جنوبی

مجموعه شعر او با عنوان «خیس در سکانس صفر» اولین تجربه‌اش در چاپ و ارائه شعرهای سپیدش بود.

مجموعه دیگری به چاپ رسانده با عنوان «دویدن در لانگ شات» که عنوان این کتاب نیز مانند کتاب قبلی‌اش حال و هوایی سینمایی دارد.

این کتاب 60 صفحه‌ای 20 عنوان شعر را شامل می‌شود.

هفت شعر کتاب با عنوان کلی اهوازی‌ها با شماره مشخص شده‌اند که هر هفت شعر حال و هوا و فضایی جنوبی، خوزستانی و مشخصا اهوازی دارند.

المان‌های محلی، لهجه جنوبی، اماکن مشخص از شیوه‌های کار یاری است که گاه آمیخته به طنزی دوستانه و خودمانی می‌شود:

پل سفید /‌ همیشه از جنگ جهانی برمی‌گردد ‌/‌ و شهر پهلو داده به آب ‌/‌ با مجمع‌الجزایر مخوفش ‌/‌ و وسترنی که داد پرده‌ها را درآورده ‌/‌ از بس که تمامی ندارد ‌/‌ خیابان نادری ‌/‌ به طرز وحشتناکی عیالوار است ‌/‌ و قشنگ‌تر ‌/‌ با تنه‌ها و بوهای جهانی ‌/‌ ...

کارون سینه چاک کرده در معرکه‌ای قبیله‌ای ‌/‌ و اهواز ‌/‌ در خود فرو می‌رود صبح ‌/‌ در خود فرو می‌رود شب ‌/‌ (ص 450 ـ 44)‌

فضایی سینمایی، میزانسن‌ها و نماهایی دور و نزدیک در کلیت شعرها دیده می‌شود. پرسوناژ‌هایی وارد صحنه می‌شوند، نقش خود را بازی می‌کنند، نماها جان می‌گیرند و کم‌کم محو می‌شوند.

پرسوناژ‌ها گاه با لهجه جنوبی صحبت می‌کنند، با همان تکیه کلام‌ها و اصطلاحات رایج در جنوب.

«هی هی هی ... ‌/‌ چه راحت نشسته‌ای بر مخده عمو الیاس ‌/‌ ندیده بودم ئی‌طوری (این‌طوری)‌ بی‌خیال ککات (بدون فکر کردن به برادرت)‌ زایر محمد ناخدا ‌/‌ بشینی و قلیون ... ‌/‌ (ص20)‌

به هر حال وارد کردن لهجه مناطق مختلف کشور در شعر معاصر و استفاده از اصطلاحات و اعلام جغرافیایی و تاریخی، اسامی افراد و مکان‌ها و خلاصه ترسیم و تصویر محیط‌هایی مشخص در کشور می‌تواند تجربه‌ای خوب در شعر باشد، به شرطی که این کار عاقلانه و شاعرانه صورت پذیرد؛ کاری که در برخی موارد علی یاری از عهده آن برآمده است.