پُستخانه

شبنم اطهری از بروجن: بگذار موسیقی زندگی تو را بنوازد/ قیام امواج به هرم قدوم تو قیام کنند/ چشمه‌ها نشئة غلیان روح تو باشند/ و زمین/ طلایه‌دار لبخندت/ و حتی شب/ چشم انتظار برق نگاهت!/ بگذار صدای پایت آفتاب شود به دلتنگی کوچه‌ها/ و تیک‌تاک ساعتها/ لالایی زمان به گوش فرشتة مرگ!/.../ بگذار کائنات بهانة ماندن تو باشند!

بدون نام: بغض، راه گلوش رو بسته بود اما اجازه نداد اشکهایش رو گونه‌هاش جا خوش کنند. دوست نداشت غرورش مثل برگ‌های زرد پائیزی زیر پای بچه‌ها خُرد بشه. خنده‌هایی که از پشت سرش می‌شنید براش از خنجری در قلبش دردناکتر بود. عصبانی بود. این‌قدر که دوست داشت یک ساعت فریاد بزند. طاقتش سر اومد. دیگه نتوانست این همه مسخره شدن رو تحمل کنه، پس به سمت تخته رفت و با دستانی لرزان، دستانی که از فریاد معلم به بعد، دیگه از لرزش نایستاد گچ قرمز رو گرفت و درشت رو تخته نوشت: «نادون کسی نیست که نتونه مسئلة ریاضی رو حل کنه، بل‌که نادون کسیه که...».

پیمان مجیدی معین: تو از همون اولش بهم نزدیک بودی/ از همون روزایی که خیلی کوچیک بودی/ بعد روزایی که با تو پشت سر گذاشتم/ گفتی کاش مث تو یه برادر داشتم/ من همیشه جوری دیگه به تو نگاه کرده‌م/ واسه این حسم احساس گناه کرده‌م/ می‌ترسم حالا که بهم به این نزدیکی شدی/ یه روزم بیای بهم بگی که عاشق یکی شدی/ هیچ وقت منُ ندیدی چون همیشه کنارت بودم/ قبل از هوایی شدنت من هوادارت بودم/ مثل اشکایی که گونه رو نبوسید/ مثل حرفایی که توی سینه پوسید/ مثل دسته‌گلی که گرفته بودم پشت سرم/ روزایی که نشد بگم دوستت دارم/ مثل قلبی که می‌لرزه اما توی سینه/ چشمایی که عاشقه اما به زمینه/ دستایی که سرده اما توی جیبه/ عشقمُ ندیدی هیچ وقت غریبه! (چند وقته من هی بهتون ایمیل می‌دم شما هم هی چاپ می‌کنی. واقعاً جا داره این‌جا از حسن انتخابتون تشکر کنم. از اون‌جایی که این پروسة ارسال، بررسی، بلکم چاپ در سکوت برگزار می‌شه، احساس می‌کنم دارم با پرینتر خونه‌مون حرف می‌زنم. با این حال احساس خیلی خوبی دارم. [...]این یه بیت شعر رو با کمال احترام بهتون تقدیم می‌کنم: تو مثل شب عیدی، من مثل پنجشنبة آخر سال/ چقدر از همدیگه دوریم، چه نزدیکیم با این حال).

زهرا تعلیمیان از بندر آستارا: [...]می‌خواهم سخن بگویم از دردی که درمانی ندارد. می‌خواهم از اشکی که از چشمان معصوم بچة یتیمی که در کوچه‌های بی‌تشویش در حال پرسه زدن است سخن بگویم. می‌خواهم از فریادی که در گلو خفقان گرفته است بگویم. می‌خواهم از آرزوهایی که بر دل مانده است، سخن بگویم. می‌خواهم از عشق‌های دروغین که دگر رنگی ندارد، سخن بگویم. می‌خواهم از قصة تلخ زندگی بگویم. آنقدر بگویم تا گوشی شنوا و قلبی که سنگ صبورم باشد پیدا شود.

زهرا چاوشی از اهواز: امروز تولدمه. می‌خوام دعوتتون کنم! نه واسه جشن تولد! چون اصلاً جشنی در کار نیست. خواستم دعوتتون کنم قدم بذارین به خاک وبلاگم[...]

کامران از بناب: از پشت این دقایق انتظار که هر لحظه دوریت رو جلو چشم می‌یاره، صدایت می‌زنم و برای شکست این طلسم، سوار خاطراتِ قشنگِ با هم بودن می‌شم تا اینقدر این‌جا تلخیِ بی‌تو بودن آزارم نده. مرا دریاب و به صدام گوش کن.

بهاره عاطفی، 21 ساله از اهواز: 1-نگاه منتظرم برای دیدنت به چاپ ده‌هزارم رسیده است. بی‌انصاف! سوی چشمانم مرده است؛ لااقل برای سر سلامتی دادن بیا... 2-وقتی تو نیستی کلمه می‌خواهم چه‌کار؟! همة کلماتم را درون چمدانی ریختم و قفلی بزرگ بر آن آویختم و سکوت را بر لبانم نشاندم اما چمدانم را پرت ندادم، نگهش داشته‌ام شاید... شاید... شاید برگشتی در رفتنت باشد.