دوسالانه‌های هنری زیر یک سقف

همین پراکندگی دوسالانه‌ها شاید دلیلی شده تا برخی از هنرمندان و کارشناسان این حوزه طی روزهای اخیر بحث برگزاری یک دوسالانه واحد برای تمام شاخه‌های هنرهای تجسمی را مطرح کنند. این هنرمندان بر این باورند که برگزاری یک دوسالانه واحد در طول سال می‌تواند به مراتب تاثیرگذارتر از دوسالانه‌هایی باشد که گاه با تاخیر و مشکلات جانبی به شکل مستقل برپا می‌شوند.

حمید سوری کارشناس و پژوهشگر و همچنین عضو هیات داوران ششمین دوسالانه مجسمه‌سازی در این باره با بیان این‌که یک دوسالانه بزرگ با نام «هنر» بهتر از دوسالانه‌های متعدد هنری است به جام‌جم می‌گوید: در هنر معاصر هیچ مرزبندی میان هنرها وجود ندارد و بر این اساس بسیاری معتقدند که برگزاری یک دوسالانه بزرگ با نام هنر بهتر از دوسالانه‌های متعدد هنری است.

غلامعلی طاهری هنرمند و عضو انجمن نقاشان هم می‌گوید:‌ بحث یکپارچه برگزار شدن دوسالانه‌های در گذشته هم مطرح شد اما این روزها کمی جدی‌تر شده است.

او می‌افزاید: این مساله نیازمند کار کارشناسی است که در بلندمدت می‌تواند نتایج مطلوبی را دربرداشته باشد اما فراموش نکنیم که هر شاخه از هنرهای تجسمی در نوع خود تاثیرگذار است و در ایران به طور مستقل سابقه‌ای طولانی دارند.

طاهری معتقد است پیشینه هنری مانند خوشنویسی یا سفال در ایران و جایگاه آن در جامعه به گونه‌ای است که نمی‌توان به طور صددرصد نگاهی ترکیبی به آنها داشت.

با این وجود او در جمع‌بندی سخنانش می‌گوید: برای جمع شدن همه شاخه‌های هنرهای تجسمی زیر یک سقف نیازمند برنامه‌ریزی اساسی هستیم در غیر این صورت این گردهمایی صورت نمی‌گیرد.

اما رسول اولیازاده، رئیس خانه عکاسان از منظر دیگری به این موضوع نگاه می‌کند و می‌گوید: مساله‌ای که در جریان یکپارچگی دوسالانه‌ها ایجاد می‌شود، کمبود فضا برای نمایش آثار است او با ذکر یک مثال صحبت‌هایش را این‌گونه ادامه می‌دهد: وقتی دوسالانه عکس برگزار می‌شود ما با محدودیت فضا در مکانی مانند موزه هنرهای معاصر تهران مواجه می‌شویم حالا فکر کنید دوسالانه‌ها ادغام شدند در این صورت چطور ممکن است که امکان نمایش همه آثار در هر شاخه از هنرهای تجسمی به صورت یکجا محقق شود.

اولیازاده تصریح می‌کند: شاید با مطرح کردن مساله کمبود فضا، برخی بگویند خب آثار را در فضاهای مختلفی چون موزه هنرهای معاصر تهران، موسسه فرهنگی هنری صبا و ... به معرض نمایش می‌گذاریم اما زیبایی برگزاری یک دوسالانه به آن است که در مکانی منسجم و در کمال یکپارچکی صورت گیرد.

رئیس خانه عکاسان ایران در نهایت این تجمیع را به نفع هنرهای تجسمی می‌داند و می‌گوید: برگزاری تمام دوسالانه‌ها در کنار یکدیگر بی‌تردید اتفاق مطلوبی به شمار می‌رود مشروط بر این که برنامه‌ای مدون در این باره در نظر گرفته و کارگروهی در این زمینه فعال شود تا تمام هنرمندان بتوانند در کنار یکدیگر به ارائه اثر بپردازند.

آزاده صالحی ‌/‌ جام‌جم