«چشمه مار»روستایی که اهالی آن شناسنامه و عقدنامه ندارند

حسن قاسمی، از بزرگان روستای «چشمه مار» از توابع بخش سراب سر فیروزآباد در گفت‌وگو با مهر گفت: ما یک خانواده 30 نفره هستیم که از هرگونه امکانات بهداشتی و درمانی، آموزشی، راه، آب و برق محروم هستیم.

این پیرمرد روستایی که دارای 2 همسر و 11 فرزند است، با اظهار گلایه از بی‌توجهی بخشدار سرفیروزآباد افزود: خانواده و فامیل 30 نفره ما در روستای چشمه مار سال‌هاست از داشتن راه، دبستان و مدرسه راهنمایی یا دبیرستان و حتی آب و برق و تلفن و هرگونه امکانات رفاهی محروم است و برای این‌که به شهر کرمانشاه رفت و آمد کنیم حتی قایق نداریم و مجبوریم با یک تیوپ و با پارو زدن از آب رودخانه سیمره عبور کنیم و بعد از آن یک منطقه صعب‌العبور را با الاغ و قاطر طی کنیم تا به جاده اصلی برسیم.

قاسمی با اشاره به خطرآفرین بودن رودخانه سیمره گفت: این رودخانه یک رودخانه وحشی، دارای گودال‌ها و پیچ و خم‌های فراوان و بسیار خطرناک است به نحوی که هر ساله تعدادی از مردم روستاهای اطراف را به کام خود می‌کشد و از بین می‌برد.

وی با بیان این که روستای ما بین 3 استان کرمانشاه، ایلام و لرستان گرفتار و محصور شده است، افزود: زمستان‌های سردی داریم و اگر یکی از ما به هر دلیل مریض شود با این‌که فقط تا کرمانشاه 50 کیلومتر فاصله داریم، به خاطر صعب‌العبور بودن و نداشتن راه، بیمارانمان از دست می‌روند کما این‌که من یک دخترم را به دلیل بیماری و عدم امکانات کافی از دست دادم و هیچ کاری از دستم بر نیامد.

بیشتر مواقع هم هنگام رفتن به شهر به خاطر نبودن وسیله نقلیه، مجبوریم 20 تا 30 کیلومتر مسیر را با پای پیاده در گرمای تابستان و سرمای زمستان در مسیرهای سنگلاخی کوه، طی کنیم.

قاسمی تصریح کرد: ما قبلا عشایر بودیم و ییلاق و قشلاق می‌کردیم و چون این رفت و آمد مکرر برایمان خیلی سخت شده بود و از طرفی مراتع «چشمه مار» و «کالگه» و «شهری» یعنی روستای همجوار و نزدیک چشمه مار مراتعی غنی بود، این منطقه را برای سکونت انتخاب کردیم و همین جا ماندیم، اما از آن زمان تا حالا با بدترین وضع زندگی می‌کنیم و اگر تنها چشمه روستا نبود، حالا حتی آب خوردن هم نداشتیم.

وی تاکید کرد: اگر یک بولدوزر راهسازی فقط چند ساعت روی راه روستایی ما کار کند، ما با این همه دردسر و خطر مواجه نمی‌شویم و بخشی از مشکلاتمان حل می‌شود. زیرا در این روستاهای دورافتاده اطراف سیمره، پل برای عبور از این رودخانه وحشی وجود ندارد و بعد از عبور از رودخانه با همه خطراتی که دارد و جان اهالی روستاها را به طور جدی تهدید می‌کند، به ناچار مسافت زیادی را از راه‌های کوهستانی با احشام خود طی می‌کنیم تا بتوانیم از جاده اصلی به کرمانشاه برویم و نیازهایمان را برطرف کنیم.

وی گفت: هیچ یک از ما سواد نداریم، شناسنامه یا کارت ملی برای شناسایی نداریم، حتی عقدنامه هم نداریم و در طول سال‌های گذشته از دریافت هرگونه کوپن و یارانه و ... محروم بوده‌ایم.

قاسمی یادآور شد: ما حدود هزار گوسفند داریم که نیاز شدید به مرتع و علوفه کافی برای چرا دارند و مراتع این روستا برای ما حیاتی است و مسوولان به جای این‌که به مشکلات و کمبودهای مطرح شده ما رسیدگی کنند، منابع طبیعی هم خود مشکل دیگری برای ما شده و گاهی مانع چرا کردن دام‌های ما از این مراتع می شوند.