پرتابگر دیسک ایران در تکاپوی مدال المپیک

احسان حدادی تا تابستان آینده قصد دارد در چند اردو و برنامه آماده‌سازی در چند کشور شرکت کند و سپس قدم به المپیک لندن بگذارد.

وقتی این‌بار پای صحبت حدادی نشستیم، همان اعتماد به نفسی را داشت که پیش از المپیک 2008 چین از او دیده بودیم، اما این بار واقع‌بین‌تر و پخته‌تر شده است و می‌داند چه راهی را طی کند تا در المپیک به موفقیت برسد.

از آن ورزشکارانی است که برای رسیدن به هدف، لحظه‌ای درنگ نمی کند. انتقاد شدید از شرایط موجود و دادن هشدارهای پیاپی به مسوولان ورزش، از شیوه‌های حدادی است که زمینه را برای کسب امکانات لازم فراهم می‌کند.

اختلاف چند ماه ‌اخیر او با فدراسیون دوومیدانی و این که به او توجه نمی‌شود، سبب نشد که روحیه خود را ببازد و تمرینات را کنار بگذارد.

خیلی راحت باز هم قهرمان آسیا شد و سپس پاهایش را توی یک کفش کرد که پیش از حضور در مسابقات قهرمانی جهان حتما در روسیه تمرین کند و از آنجا به دائه‌گوی کره جنوبی برود.

مسوولان ورزش چاره‌ای جز قبول درخواست احسان نداشتند، زیرا می‌دانستند فرصتی طلایی برای دوومیدانی ایران ایجاد شده و شاید فرستادن حدادی به روسیه و روحیه گرفتن او، برای دوومیدانی نیم‌بند ما یک مدال به دنبال داشته باشد. این طور هم شد و حدادی بر سکوی سوم جهان ایستاد.

پس از آن اعتماد به نفس او بیشتر شد و محکم‌تر خواسته‌هایش را بیان کرد.

در این میان، بهرام افشارزاده ، ‌دبیرکل کمیته ملی المپیک در مرحله اول (و فعلا زبانی) از احسان حمایت کرد و گفت که باید از او حمایت گلخانه‌ای شود.

وقتی احسان فهمید حامیان خوبی در دستگاه ورزش دارد، برخواسته‌هایش بیشتر تاکید کرد و خواستار حضور هر چه سریع‌تر مربی روس کهنسال خود در ایران شد.

او می‌دانست حالا دیگر فدراسیون دوومیدانی در موضعی نیست که بتواند با او مخالفت کند. او می‌دانست موفقیت او برای فدراسیون هم اعتبار خواهد بود و فدراسیونی‌ها حتی می‌توانند در سایه درخشش حدادی، روی ضعف‌های خود سرپوش بگذارند.

وقتی از احسان پرسیدیم، چرا این همه اصرار دارد که با مربی 80 ساله روسی کار کند ، آیا پیرمردی در این سن و سال اساسا می‌تواند مربیگری کند، گفت: من چهار سال سابقه تمرین با او را دارم. او از 76 سالگی‌اش مربی من بود. تمرین زیر نظر او سبب شد که رکورد خود را حدود چهار متر افزایش دهم و به رکورد کنونی‌ام که 69 متر و 32 سانتی‌متر است برسم.

به احسان گفتیم در این‌که مربی و مرد باتجربه‌ای است، شکی نداریم و خوب می‌دانیم شاگردانی تربیت کرده که بارها رکوردهای جهان را شکسته‌اند، اما او نمی‌تواند استرس‌های حرفه مربیگری را در 80 سالگی‌ تحمل کند و به نظر نمی‌رسد قادر باشد کنار زمین بدود و با تو همراه شود.

احسان حدادی با خونسردی گفت: من نمی‌خواهم او کنار من بدود و هیجان‌زده شود. قرار است روی یک صندلی بنشیند و به من بگوید چه حرکت‌هایی را چگونه انجام دهم. مهم این است که او برایم یک وزنه روحی عالی است. ترجیح می‌دهم باز هم با او کار کنم.

از اوایل سال جاری فدراسیون دوومیدانی درخصوص بکارگیری مربی خارجی با احسان حدادی بارها گفت‌وگو و بحث کرده بود. اما احسان تاکید می‌کرد فقط با مربی سابق خودش کار می‌کند.

مربی روس‌ دستمزد ماهانه 9 هزار دلار می‌خواست و مسوولان ورزش بویژه دست‌اندرکاران کمیته ملی المپیک تا شش هزار دلار هم راضی شده بودند. به نظر می‌رسد این بار فدراسیون دوومیدانی و کمیته ملی المپیک کوتاه آمده‌اند.

اما آیا واقعا در اصرار احسان حدادی برای بازگشت مربی روس، نکته یا مساله‌ای دیگر وجود دارد، شاید احسان حدادی بهتر از هر کسی بداند. حدس و گمان را باید کنار گذاشت. قضاوت اصلی بعد از بازی‌های المپیک خواهد بود.

از احسان حدادی درباره برنامه‌هایش تا پیش از المپیک پرسیدیم، گفت: مربی‌ام برایم برنامه‌ای فرستاد که باید آن را تا آغاز المپیک اجرا کنم. او از من خواست که برنامه‌ام را به فدراسیون دوومیدانی بدهم و البته نظر خودم را هم در آن اعمال کنم. من به او گفتم پیش از المپیک باید به مدت یک تا دو ماه در اردوی روسیه تمرین کنم. او به من پیشنهاد کرد در کیش اردو بگذاریم، اما من تاکید کردم باید چند مرحله اردو در چند کشور داشته باشم که اردوی کیش هم بخشی از آن خواهد بود. نخستین اردویم در کیش خواهد بود. جزیره کیش هوایی مطلوب دارد و آرامش آن به من کمک می‌کند تا با خیال راحت تمرینات فصل سرد را انجام دهم. بعد از اردوی کیش به اردوی آفریقای جنوبی خواهم رفت. این کشور مکانی مطلوب برای اردوی زمستانی است و امکانات تمرینی بسیار خوب و مناسب دارد.

پیشنهاد کرده‌ایم دو اردو هم در اروپای غربی داشته باشیم که یکی از آنها در پرتغال خواهد بود و سپس به روسیه می‌رویم.

احسان حدادی خاطره خوبی از اردوی قبلی خود در روسیه دارد، زیرا پس از اردو از آن کشور مستقیما به کره جنوبی رفت و مدال برنز جهان را به دست آورد.

این‌بار قصد دارد این کار را برای المپیک تکرار کند، اما این را هم گفت: من بلافاصله پس از اردوی روسیه در بازی‌های المپیک شرکت نخواهم کرد. حدود 30 روز مانده به شروع بازی‌ها به لندن خواهم رفت و اردویی 30 روزه را هم در انگلیس خواهم داشت. فکر می‌کنم با عملی شدن برنامه‌های اردویی و همراهی مربی روس و همچنین مربی بدنساز روس بتوانم به موفقیت خوبی در المپیک برسم.

از احسان پرسیدیم منظورش از موفقیت خوب در المپیک مدال طلاست، گفت: نه. امیدوارم به مدال طلا برسم، اما هرگز نگفته‌ام مدال طلا می‌گیرم. این را برخی از دوستان رسانه‌ای مطرح کرده و چنین نوشته یا گفته‌اند که من مدال طلا را از پیش برای خودم کنار گذاشته‌ام. موفقیت در المپیک شرایطی را می‌طلبد. حتی اگر تمام برنامه‌هایم اجرا شود اگر روز مسابقه، روز من نباشد، به هدفم نخواهم رسید. من از دوستان رسانه‌ای می‌خواهم بگذارند با آرامش تمرین کنیم. وقتی می‌گویند احسان حدادی در المپیک طلا می‌گیرد یا این که بهداد سلیمی مرد طلایی سنگین‌وزن المپیک خواهد بود، بار زیادی بر دوش ما قرار می‌گیرد و فشار روحی بسیار بر ما وارد می‌شود.

احسان حدادی اهل تهران است و والدینش در تهران زندگی می‌کنند. با این حال دوست ندارد در تهران تمرین کند و خیلی با اکراه به مجموعه ورزشی آفتاب انقلاب می‌رود. وقتی در این باره از او پرسیدیم، پاسخ داد: اردو در تهران را نمی‌خواهم. در اینجا همواره استرس و حواشی وجود دارد. مرتب ما را تحت فشار روحی ـ روانی قرار می‌دهند. درخصوص فراهم آوردن امکانات مرتب با من بحث می‌کنند. در همین تهران و مجموعه آفتاب انقلاب آقایان می‌گفتند: احسان تو نیازی به مربی نداری و باید خودت تمرین کنی. خیلی حرف‌های دیگر هم می‌زدند. در تهران مرتب از من می‌پرسند آیا مدال المپیک می‌گیرم یا نه؟ این سوال‌ها فشار روحی زیادی بر من وارد می‌کند.

سال گذشته که درباره سال 1390 با احسان حدادی گفت‌وگو کردیم و متن آن در جام‌جم منتشر شد، او مدعی شد که در این سال به مرز پرتاب 70 متر می‌رسد.

وی سال 1390 مدال برنز جهان را کسب کرد، اما هرگز به مرز 70 متر نزدیک نشد و حتی به فراتر از 67 متر نرسید. رقیبان جهانی او هم در اوج آمادگی قرار نداشتند.

مجموعه شرایط و موانع سبب شد تا احسان نتواند رکورد خود را بشکند، اما می‌گوید حالا بار مسوولیت سنگین بر دوش او نهاده شده که برای عبور از مرز 70 متر تلاش کند.

احسان در این باره گفت: وقتی اخیرا به حضور رئیس‌جمهور رفتیم تا در مراسم تقدیر از ورزشکاران موفق امسال شرکت کنیم. آقای رئیس‌جمهور از من قول پرتاب 70 متر را گرفت. اگر در لندن بتوانم دیسک را 70 متر پرتاب کنم، قطعا مدال المپیک خواهم گرفت.

می‌دانم برای رسیدن به این هدف چه راه دشواری را پیش رو دارم، اما یک نکته را هم باید در نظر داشت و آن آسیب‌دیدگی است. خوشبختانه الان در سلامت کامل هستم ولی در دنیای قهرمانی و ورزش سنگین، آسیب‌دیدگی همواره در کمین ورزشکاران است. از خدا می‌خواهم تا پیش از بازی‌های المپیک آسیب نبینم و بتوانم تمرینات خود را به خوبی انجام دهم و با آمادگی کامل قدم به بازی‌های المپیک بگذارم.

احسان حدادی در پایان گفت‌وگو با جام‌جم یک بار دیگر از مسوولان وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک درخواست کرد تا از او و برنامه‌هایش به خوبی حمایت کنند تا بتواند در سایه آرامش، تمرینات خود را انجام دهد.