دوچرخه، بلاتکلیف‌ترین مرکب

آن‌طور که محمد رویانیان، رئیس ستاد مدیریت حمل و نقل و سوخت کشور نیز می‌گوید سال 1404 می‌تواند سال رویایی مردم ایران باشد سالی که به جای این‌که ایران با تولید سالانه یک میلیون و 600 هزار خودرو در رده سیزدهم دنیا قرار بگیرد وضعیتش را معکوس کند و رتبه امروزی‌اش در تولیددوچرخه ـ رده صدم جهان ـ را به عدد 13 برساند. اما برای رسیدن به این آرزوهای رنگی باید تک‌تک روزها را غنیمت شمرد و عقب‌ماندگی‌های 6 سال سپری شده از آغاز اجرای سند چشم‌انداز 20 ساله را جبران کرد.

شاید بهتر باشد قدم اول را با حمایت از تولیدکنندگان دوچرخه برداشت و آنها را به حمایت‌های دولتی امیدوار کرد و در مسیر توسعه تولید دوچرخه قرارشان داد و همزمان با این کار روی مصرف‌کنندگان دوچرخه هم کار کرد و آنها را به دوچرخه‌سواری ترغیب ساخت. البته این مرحله می‌تواند کار سختی باشد چون مردمی که در تمام طول سال‌های گذشته شاهد بوده‌اند چطور مسیرهای ویژه دوچرخه ناتمام رها شده‌اند و چطور با ورود به خیابان‌های پرهیاهوی شهرها طعمه ماشین‌های سنگین و سبک می‌شوند به این آسانی‌ها متقاعد نمی‌شوند. مردم البته غرفه‌های شیشه‌ای اجاره دوچرخه که در بعضی شهرها ساخته شده را هم گوشه ذهنشان دارند همان‌هایی که بیشتر روزها تعطیلند و به غرفه نمایش دوچرخه شبیه‌ترند تا دکه‌های ارائه آن.

در این میان باید فکری هم برای بزرگسالان و سالمندانی که می‌گویند دیگر عمرشان را کرده‌اند و زانوهایشان جان رکاب‌زدن ندارد نیز داشت چون اگر این گروه سنی حذف شوند فقط می‌مانند کودکان و نوجوانان که الان بدون این که دولت برایشان برنامه‌ریزی کند خودشان به صورت خودجوش دوچرخه‌سواری می‌کنند.

پس اگر اوضاع همین‌طور پیش برود تکلیف سند چشم‌انداز و تاکیدش بر استفاده 10 درصدی از دوچرخه چه می‌شود؟ این سوال مشترک همه مردمی است که می‌دانند دوچرخه‌سواری چه فوایدی دارد و مجذوب بندهای قانونی سند چشم‌انداز 20 ساله هم می‌شوند اما نمی‌دانند چرا توسعه دوچرخه‌سواری که بیش از هر چیز به توسعه زیرساخت‌ها و ارتقای فرهنگی نیاز دارد تا این حد دست‌کم گرفته می‌شود.

مریم خباز / گروه جامعه