رویای «کاپیتان نمو» به واقعیت پیوست

طبق نظر بسیاری از کارشناسان صنعت گردشگری در سراسر جهان، در کنار اهمیت گسترش خدمات هتلداری برای گسترش این صنعت، خود هتل‌ها نیز می‌توانند به عنوان یکی از جاذبه‌های بسیار مهم برای جذب گردشگر تلقی شوند.

بنابراین ساختمان و بنای هتل‌ها در کنار دیگر امکانات می‌تواند به رشد و گسترش صنعت گردشگری و درآمدهای حاصل از آن منجر شود. از این رو، بسیاری از کشورهای گردشگرپذیر جهان با توجه به امکانات طبیعی خود اقدام به ساختن هتل‌های غیرمعمول کرده‌اند.

به عنوان مثال کشورهای کوهستانی به ساختن هتل‌های غاری و فراهم کردن شرایط زندگی به روش اجدادمان اقدام کرده‌اند؛ کشورهای دارای جنگل با استفاده از خطوط قدیمی راه‌آهن و قطارهای فرسوده هتل‌های سیاری در دل جنگل‌ها راه انداخته‌اند و...

یکی از این هتل‌ها که همیشه مورد توجه گردشگران بوده، هتل‌های زیر آبی است. به گفته بسیاری از کارشناسان، این توجه از اشتیاق انسان برای دستیابی به دنیای زیر آب سرچشمه می‌گیرد. همین اشتیاق و توجه باعث شده که این‌گونه هتل‌ها به سرعت مطرح شده و رشد کنند.

خیلی از ما با شنیدن نام هتل‌های زیر آبی و تجربه زندگی زیر دریا و دیدن مناظر زیر آب هنگام استراحت روی تختخواب اتاقمان به یاد فیلم تاریخی 20 هزار فرسنگ زیر دریا یا جزیره اسرارآمیز و کاپیتان نمو خواهیم افتاد. حالا پس از چند دهه که از ساخت این فیلم می‌گذرد، با زنده شدن خاطرات زندگی رویایی کاپیتان نمو و زیردریایی معروفش می‌توانیم احساس او را هنگام نوشیدن چای در اتاق معروف زیر دریایی‌اش بهتر درک کنیم و رویای کاپیتان نمو بودن در ذهن‌ها به واقعیت تبدیل شود.

ساخت هتل‌های زیر آب تقریبا از اواسط دهه 70 میلادی شروع شد، البته استفاده از این هتل‌ها هرگز تا اواسط دهه 80 میلادی برای عموم امکان‌پذیر نبود. اما از سال 1986 اولین هتل زیر آب در فلوریدای ایالات متحده درهای خود را به روی عموم باز کرد و امکان استفاده از آن برای همگان میسر شد. به دلیل شرایط بسیار سخت ساخت این‌گونه هتل‌ها اقامت در آن زیاد هم ارزان نبود، بنابراین صرفا گردشگران ثروتمند می‌توانستند از آن استفاده کنند.

این هتل که به یاد خالق رمان 20 هزار فرسنگ زیر دریا «ژول ورن» نامگذاری شد، در عمق 9 متری از سطح آب ساخته شده بود. هتل در واقع نوعی کپسول شناور در آب بود که اقامت در آن زیاد هم راحت نبود، اما مهم‌ترین تفاوت آن با سایر هتل‌های معمول روی خشکی که همان نمای زیر آب بود، باعث شد گردشگران زیادی را به سوی خود جلب کند.

پس از این هتل‌های کپسول مانند ، کشور سوئد اقدام به ساخت مجموعه‌ای از اتاق‌های شناور زیر آب تحت عنوان هتل اولتر‌ این (Ulter Inn) کرد. این هتل بسیار راحت‌تر از نوع آمریکایی خود بود؛ اگر از سطح آب به آن نگاه می‌کردیم، فقط یک اتاقک چوبی کوچک شناور را روی آب می‌دیدیم، اما از داخل این اتاقک توسط یک حفره می‌توانستیم به اتاق اصلی که زیر آب ساخته شده بود، وارد شویم. البته برای رسیدن به این مجموعه یا همان هتل هیچ راهی بجز قایق و دریا نبود. این اتاق که تقریبا در عمق 9 متری از سطح آب ساخته شده بود، مانند یک سوئیت معمولی همه امکانات رفاهی را برای مهمانان خود فراهم می‌کرد. سیستم‌های صوتی و تصویری، حمام و... . این سوئیت بسیار راحت دارای اتاق‌نشیمن و اتاق خواب بود که هر یک از این اتاق‌ها با 2 پنجره با عرضی حدود یک متر نمایی از کف اقیانوس را به مهمانان خود نشان می‌دادند. بنابراین ساکنان این سوئیت می توانستند با سادگی و آرامش در این اتاق اقامت کنند و از امکانات رفاهی بسیار مناسب آن استفاده کنند، اما شور و اشتیاق سیری‌ناپذیر انسان باعث شد تا 2 پروژه بسیار جالب و عجیب دیگر در کشورهای ترکیه و امارات متحده عربی کلید بخورند.

نیره کردبچه