چرا مربیان ایرانی جاخالی می‌دهند؟

هر چند موفقیت در کار مربیگری علاوه بر پشت سر گذاشتن دوره‌های پیشرفته، نیاز به کسب تجربه در گذر زمان دارد، اما در این عرصه راه‌هایی نیز وجود دارد که می‌توان بدون دوره آزمون و خطا، تجارب خود را در جهت نیل به موفقیت بالا برد، مانند حضور در کلاس‌ها و تمرینات مربیان بین‌المللی ورزش که تمرکز روی کیفیت کار آنان، می‌تواند حاوی درس‌های زیادی برای مربیان ایرانی باشد.

امروز خوشبختانه دو رشته گروهی والیبال و فوتبال ما از حضور دو مربی باتجربه و شناخته شده بین‌المللی برخوردارند که جدا از بحث قهرمانی و نیل به سکوهای آسیایی و جهانی، ورزش ایران می‌تواند از حضور آنان نهایت استفاده را به عمل آورد.

خولیو ولاسکو، ایتالیایی و کارلوس کرش، پرتغالی مربیانی هستند که تجربه کارشان می‌تواند حسابی به کار مربیان ایرانی بیاید.

ولاسکو که چند روز پیش تیم ملی والیبال ایران را برای نخستین‌بار به مقام قهرمانی آسیا رساند، پیش از رقابت‌های تهران گله می‌کرد که مربیانی که به کار او ایراد می‌گیرند، برای یک بار نیز این زحمت را به خود نداده‌اند که بر سر تمرینات تیم ملی حاضر شده و نقطه‌نظراتشان را با او در میان بگذارند.

کارلوس کرش نیز که همیشه در معرض نقد قرار داشته، برای آن که با مربیان فوتبال ایران تعاملی مثبت و سازنده را برقرار کند، از یک هفته مانده به بازی دوستانه با فلسطین، مربیان لیگ برتری را دعوت کرد تا علاوه بر حضور در ورزشگاه و دیدن این بازی، در جلسه هم‌اندیشی با کادر فنی تیم ملی شرکت کرده و پیشنهادها و نقطه‌نظراتشان را بیان کنند. اما در این جلسه که فردای بازی (پنجشنبه گذشته) برگزار شد، 11 نفر از مربیان لیگ برتری به انحای مختلف غیبت کردند! به راستی باید پرسید دلیل این کار چیست؟ آیا مربیان کشورمان فکر نمی‌کنند با همفکری و هم‌اندیشی با سرمربیان خارجی تیم‌های فوتبال و والیبال، در وهله نخست به خود احترام می‌گذارند؟ بی‌تردید اگر این تعامل شکل بگیرد، فواید و بهره آن در درجه نخست عاید مربیان ایرانی خواهد شد.