باور کنید زنم خودکشی کرده است

چندین بار به اتهام قتل همسرت محاکمه شدی و برخی قضات تو را تبرئه کرده و برخی تو را محکوم می‌کنند. فکر می‌کنی چرا هنوز نتوانستی بی‌گناهی‌ات را ثابت کنی؟

من خیلی تلاش کردم ثابت کنم بی‌گناهم اما تا حالا نتوانستم، البته همین که مرتب حکم قصاصم نقض می‌شود، نشان می‌دهد که من بی‌گناه هستم و دلیلی وجود دارد که نشان می‌دهد من در مرگ زنم نقشی نداشتم.

بله، من و زنم همیشه باهم دعوا داشتیم. امکان نداشت یک روز ما با آرامش زندگی کنیم و هر روز جرو بحث می‌کردیم

نه متاسفانه، چون بچه ناخواسته بود. ما تصمیمی برای بچه‌دار شدن نداشتیم، یک روز زنم متوجه شد حامله‌است. البته نه این‌که ناراحت شدم. اینطور نبود اما چون با هم مشکل داشتیم نگران بودم. مشکلات ما آنقدر زیاد بود که نمی‌توانستیم برای مدتی هردو سکوت کنیم.

زنم خیلی به خانواده‌اش وابسته بود و ما همه‌ش سر این موضوع درگیر بودیم.

نه، زنم خیلی زیاد به خانواده‌اش وابسته بود. من اصلا فکر نمی‌کردم این‌طور باشد اگر می‌دانستم با او ازدواج نمی‌کردم.

نه، اصلا این‌طور که شما فکر می‌کنید نبود. او فکر می‌کرد باید همه چیز را فدای پدرومادرش کند. حتی زندگی‌ مشترکمان را. هرچه می‌گفتم بعد از پدر و مادر تنها کسی که برای تو می‌ماند، شوهر است، او نمی‌پذیرفت و توجهی نداشت.

زنم بدون اجازه من به خانه پدرش می‌رفت. چند دقیقه قبل از این‌که من بیایم می‌آمد و من حتی یک شام آماده نداشتم که بخورم.

خب من دوست نداشتم برود. عصبانی می‌شدم. همه زندگی‌اش شده‌بود خانه پدرش. اگر می‌خواست آنجا باشد چرا ازدواج کرد. من خیلی ناراحت می‌شدم. از این کار بدم می‌آمد.

زنم طوری رفتار کرده ‌بود که آنها به خودشان اجازه می‌دادند در زندگی من دخالت کنند. من از این موضوع ناراحت می‌شدم. به زنم گفتم اجازه نده این‌کار را بکنند اما می‌گفت مادرم هرکاری دوست داشته‌ باشد، انجام می‌دهد.

عصبانیم می‌کرد، نمی‌توانستم جلوی خودم را بگیرم.

من بارها گفته‌ام این کار را نکردم. باور کنید زنم خودسوزی کرد. من نمی‌خواستم او بمیرد حداقل تا زمانی که بچه‌ام در شکم او بود، سعی داشتم سالم باشد.

روز حادثه من به خانه رفتم و باز به خاطر خانواده زنم با او دعوا کردم. ما کمی سر هم داد زدیم و عصبانی شدیم و دعوا کردیم. بعد من از خانه بیرون رفتم و سرکوچه بودم که همسایه‌ها گفتند خانه‌ات آتش گرفته ‌است.

من بنزین را بردم تا داخل موتورم بریزم نه این‌که زنم را آتش بزنم. من اصلا به آتش زدن همسرم فکر نمی‌کردم.

من که نمی‌خواستم او را بکشم، طوری حرف می‌زنید که انگار من باعث مرگ او هستم.

قبول دارم، من با زنم دعوا کردم، او هم عصبی شد و خودسوزی کرد. اما من در قتل او نقشی نداشتم. تازه خودم هم بشدت ناراحتم. چون هم زنم را از دست دادم، همه بچه‌ام کشته‌شد.

زنم باردار بود و ما حداقل تا زمانی که زایمان کند، نمی‌توانستیم از هم جدا شویم.

من نمی‌دانم این حرف‌ها را برای چه در مورد من می‌زنند. حتی اگر از زنم متنفر بودم، از بچه‌ام که متنفر نبودم. خانه و زندگی‌ام را دوست داشتم. بنابراین اصلا این حرف درست نیست.

بله اما من بنزین را برای کشتن او به خانه نبرده ‌بودم.

اصلا بنزین نداشت و نمی‌شد آن را از خانه خارج کرد. من خیلی وقت ها این کار را می‌کردم و فکر نمی‌کردم که این‌طور بشود.

می‌خواستم بریزم اما وقتی بازنم دعوا کردم، عصبانی شدم و از خانه بیرون آمدم دیگر به موتور و بنزین فکر نمی‌کردم.

خب، اگر این‌طور حساب کنید دادگاه تجدید نظر هم رای به نفع من داد. دلایلی هم وجود دارد که نشان می‌دهد من قاتل نبودم. دادگاه اول به خاطر این‌که همسایه‌ها گفتند مرا بنزین به دست دیدند، رای بر قصاص من داد. آخر یکی نیست بگوید من دیوانه نبودم که زنم را بکشم، می‌دانستم بچه‌ام از بین می‌رود. خب چرا باید این‌کار را می‌کردم.

بله، من این حرف را زدم اما نگفتم که دوستش نداشتم. من او را خیلی هم دوست داشتم. ما می‌خواستیم از همدیگر جدا شویم اما وقتی همسرم باردار شد، ما به خاطر فرزندمان تحمل کردیم.

خب او هم مادر بود، مسلما دوست داشت.

من نمی‌دانم شاید در یک لحظه عصبانی شده و خودش را آتش زده. زنم خیلی زن عصبی بود؛ خانواده‌اش هم این را قبول دارند.

نه، این دروغ است. من با او دعوا می‌کردم اما هیچ‌وقت دست رویش بلند نکردم، چه رسد به این‌که او را بکشم.اگر هزار بار دیگر هم محاکمه شوم، می‌گویم من زنم را نکشتم.

من که خبر نداشتم وقتی باخبر شدم، رفتم که کمکش کنم. کار از کار گذشته بود.

من فکر می‌کنم بازهم تبرئه شوم، چون واقعا قاتل نیستم.

من همیشه با زنم دعوا داشتم و این موضوع را همه می‌دانند، من هم منکر نشدم. اما قسم می‌خورم که او را نکشتم. دوستش داشتم. از وقتی حامله شده ‌بود، ارزش زیادی برایم پیدا کرده ‌بود و اصلا نمی‌خواستم کاری کنم که به او آسیب وارد شود. بچه‌ام برایم مهم بود. باور کنید من او را نکشتم، من آدم وحشی‌ای نیستم، حتی اگر نمی‌توانستم همسرم را تحمل کنم، او را به خانه پدرش می‌فرستام و زنم را نمی‌کشتم. به خانواده زنم هم می‌گویم هرچند می‌دانم از من عصبانی هستند و به خاطر همین عصبانیت، نمی‌خواهد واقعیت را قبول کننداما من دختر آنها را نکشته‌ام و این درست نیست که از سر عصبانیت، مرا محکوم کنند.

‌ مرجان لقایی