قسم می‌خورم مینا را نکشته‌ام

یک‌سال نمی‌شد، تقریبا 10ماهی بود که با هم رابطه داشتیم.

هدف خاصی نداشتم، البته به مینا علاقه‌مند بودم، اگر شرایطم خوب بود حتما از او خواستگاری می‌کردم. من آنقدر مینا را دوست داشتم که هرچه می‌گفت انجام می‌دادم.

من نکشتم. بارها وبارها هم دلایلم را گفتم نمی‌دانم چرا دست از سرم بر نمی‌دارند.

بله اعتراف کردم، اما نه در شرایط عادی. اینهمه دلیل وجود دارد که من بی‌گناه هستم اما نمی‌دانم چرا روی مسائل دیگر تاکید می‌کنند.

نه این‌طور نیست مینا بعد از این‌که با من دعوا کرد از خانه بیرون رفت و من دیگر او را ندیدم و اصلا نمی‌دانم چه شده‌است. یک روز من را احضار و بازداشت کردند، بعد هم گفتند همه چیز را می‌دانند.

آنها به من گفتند می‌دانند که مینا را کشتم و جسدش را آتش زدم در حالی که من این‌کار را نکردم.

هر چه آنها گفتند من نوشتم و زیرش را امضا کردم.

مجبور شدم. خواهرم باردار بود و نگران بودم که مبادا او رابازداشت کنند.

به من گفتند اگر اعتراف نکنی اینکار را می‌کنیم.

آنجایی که لباس‌های سوخته را پیدا کردند، پشت‌بام خانه من نبود، چند خانه آن‌طرف‌تر بود، جایی که چند کارگر کار می‌کردند و این موضوع ربطی به من نداشت.

حدود یک هفته بعد. البته اول من را احضار کردند و بعد بازداشتم کردند.

آنها از من پرسیدند من هم همه سوالات آنها را جواب دادم و درنهایت بازداشتم کردند.

من را احضار کردند و گفتند چند سوال دارند، رفتم و هرچه پرسیدند جواب دادم. آنها به من گفتند با مینا رابطه داشتی؟

من هم گفتم بله رابطه داشتم، چندماهی بود که باهم دوست بودیم و توضیح دادم روزی که گم‌شد با من بود.

مینا می‌خواست در کلاس ورزش ثبت‌نام کند و از من خواست که او را ببرم. من هم این‌کار را کردم. مینا از من خواست سفرم به ترکیه را منتفی کنم و با او باشم.

با این‌که مشکلات زیادی برایم به وجود آمده ‌بود اما قبول کردم. با هم بیرون رفتیم. مینا خیلی عصبانی بود می‌گفت دزد آمده و وسایل پیک‌نیکش را از پشت در دزدیده ‌است. خلاصه این‌که خیلی ناراحت بود.بعد برگشتیم و جلوی در خانه‌شان ایستادم تا از موتور پیاده شود. اما مینا گفت می‌خواهد به خانه ما بیاید. وقتی آمد چند دقیقه‌ای نشستیم و صحبت کردیم. او خیلی عصبی بود بعد هم رفت و دیگر نیامد.

بله درست است. من هیچ‌وقت به قتل اعتراف نکردم چون واقعا قتلی رخ نداده‌بود. وقتی دیدم مجبورم اعتراف کنم، گفتم مینا دستش را از دستم کشید و پرت شد.

نه این‌طور نیست اتفاقا اصلا هم مطابقت ندارد. پزشکی قانونی گفته مرگ بر اثر خفگی بوده ‌است و نه پرت شدن. این نشان می‌دهد اعترافات من درست نیست و من همه چیز را دروغ گفتم.

وقتی من مینا را دیدم خیلی عصبی بود، به او گفتم چه شده. اول مدعی شد که وسایل پیک نیک را از پشت در خانه‌اش دزدیده‌اند. اما مرتب با تلفن حرف می‌زد و می‌گفت که حالت را می‌گیرم. وقتی می‌پرسیدم چه شده جواب سربالا می‌داد. در خانه ما هم با تلفن حرف زد و بعد رفت، پرسیدم کجا می‌روی، گفت به تو ربطی ندارد.

بعد از آن هرچه با او تماس گرفتم دیگر تلفنم را جواب نداد و خاموش کرده‌ بود. پلیس در مورد این‌که چه کسی به مینا تلفن کرده اصلا تحقیق نکرده‌ است. اگر در مورد این فرد تحقیق می‌شد خیلی چیزها روشن می‌شد.

دوم این‌که لباس‌های مینا که آتش زده شده به من ربطی ندارد در پشت‌بام خانه ما آتش زده نشده ‌است اما آن را به عنوان مدرکی عنوان کرده و گفته‌اند که این لباس‌ها توسط من آتش زده شده است.

سوم این‌که من در زمانی که مینا کشته شد و جسدش را سوزاندند در خانه بودم، اعضای خانواده‌ام من را دیده‌اند. بنابراین من نمی‌توانستم همزمان دوجا باشم یعنی هم در خانه باشم و هم در محل کشف جسد.

هر چه گفتم تخیلاتم بود. البته اشتباهاتی هم وجود دارد که پلیس به آن توجه نکرده‌است. مادر مینا جسد او را با توجه به گلیمی که از خانه‌شان دزدیده شده ‌بود شناسایی کرد. یعنی این‌که سارق و قاتل یکی هستند.

اما به این موضوع توجهی نشد و چون من با مینا رابطه داشتم من را به عنوان قاتل گرفتند. من مینا را دوست داشتم و مشکلی هم باهم نداشتیم که به خاطر آن بخواهم دست به چنین جنایتی بزنم.

پدرم می‌داند که هیچ نقشی در این قتل ندارم و سعی دارد من را نجات دهد. این کاملا طبیعی است که او برای نجات جان من تلاش کند. او می‌خواهد با توجه به این‌که بی‌گناه هستم آزاد شوم.

بله آنها در جریان بودند.من همه چیز را به مادرم می‌گفتم. او هیچ‌وقت با من دعوا نمی‌کرد، سعی داشت من را کمک کند. من با خانواده‌ام رابطه خیلی خوبی داشتم.

برادرانش در جریان بودند. آنها من و مینا را باهم دیده ‌بودند. فکر می‌کنم مادرش هم می‌دانست. البته مینا می‌گفت به مادرش چیزی نگفته ‌است. اما به هرحال مادر مینا متوجه شده‌ بود که او با کسی رابطه دارد.

نمی‌دانم چه حکمی در مورد من صادر می‌شود اما معتقدم سر بی‌گناه هیچ‌وقت بالای‌ دار نمی‌رود و من هم شاید سختی زیادی بکشم، اما به هرحال بی‌گناهی‌ام را ثابت می‌کنم.

البته من شرایط خانواده مینا را درک می‌کنم. او تنها دختر خانواده بود و پدر و مادرش دوستش داشتند. اما نباید به خاطر این‌که دردشان را تسکین دهند بی‌گناهی را بالای چوبه‌دار بفرستند.

قسم می‌خورم از مرگ مینا خبر نداشتم. اگر می‌دانستم او در خطر است حتما او را نجات می‌دادم. مینا آنقدر برای من عزیز بود که به خاطرش سفر نرفتم. کلی ضرر مالی کردم. بنابراین نمی‌توان همین‌طور بی‌دلیل گفت که من قاتل هستم.

از آنها می‌خواهم ادعای مرا در دست نداشتن در قتل فرزندشان بپذیرند و از متهم کردن من صرف‌نظر کنند. من احساس آنها را درک می‌کنم، می‌دانم فرزندشان را از دست داده‌اند، اما با مرگ من که بیگناه هستم، مشکلی حل نمی‌شود، امیدوارم مرا ببخشند.

سارا لقایی