سفر از دریاچه تار به هویر

برنامه دیگری که می‌شد اجرا کرد، ولی به دلیل وجود بچه‌های کوچک انجام نشد، پیاده‌روی از دریاچه تار تا دریاچه هویر است؛ با حدود یک ساعت پیاده‌روی می‌توان از کوه حد فاصل 2 دریاچه بالا رفت و دریاچه هویر را دید.

ما البته در بازگشت با اتومبیل به کنار هویر رفتیم. پس از پیمودن حدود 3 کیلومتر به سمت شرق یعنی مسیر بازگشت به روستاهای هویر و دهنار به یک جاده فرعی می‌رسیم که پس از کمتر از یک کیلومتر گردشگران را به دریاچه هویر می‌رساند. دریاچه هویر خیلی کوچک‌تر از تار است و برخلاف تار که امکانات اولیه‌ای در کنارش برپاست، هیچ ندارد. به عنوان مثال سرویس بهداشتی آن فقط یک توالت صحرایی است، ولی برای عاشقان طبیعت اینجا محیطی خلوت و کاملا بکر و دلنشین است.

آب هر دو دریاچه از ذوب شدن برف‌هایی که از دامنه‌های رشته کوه بلند و طولانی قره‌داغ می‌ریزد، تامین می‌شود؛ این رشته کوه در شمال این دو دریاچه همچون دیواری از شرق به غرب کشیده شده است. رشته کوه قره‌داغ که دارای چندین قله بیشتر از 4000 متر است و از نزدیکی امامزاده هاشم شروع می‌شود و تا نزدیک فیروزکوه ادامه می‌یابد.

اگر در اوایل تابستان به کنار دریاچه تار و هویر بروید هم آب بیشتری دارد و هم برف‌ها هنوز در حال ذوب‌شدن هستند و آب دریاچه به غایت سرد است، اما سفر ما در نیمه تابستان است و در سالی که می‌گذرانیم برف کمی ‌در بهار روی کوه‌ها مانده و خیلی زود برف‌ها آب شده‌اند و اکنون خبری از برف نیست. به هر حال آنقدر ذوب برف‌ها زیاد هست که این دو دریاچه دائمی هستند.

البته از نیمه‌های پاییز به بعد سطح دریاچه‌ها کم‌کم یخ می‌زند و در زمستان لایه ضخیمی‌ از برف دریاچه‌ها را می‌پوشاند.

ماهیگیری هم از تفریحات گردشگری این دو دریاچه بخصوص دریاچه تار است که با مجوز محیط‌بانان انجام می‌شود و برای خودش دنیایی دارد. آن روز در کنار دریاچه هویر با منظره‌ای روبه‌رو می‌شویم که اگرچه جالب بود، اما بدون شک خطرناک است. تعدادی از جوانان از بالای صخره‌ای مرتفع به داخل دریاچه شیرجه می‌زدند. به نظر می‌آمد سکوی پرش آنها ارتفاعی بیش از 6 متر داشته باشد. از آنجا‌ که گاه به دلیل سر خوردن در زمان پرش نمی‌توان فاصله مناسبی از صخره‌ها گرفت این کار بسیار خطرناک است.

موضوع دیگر صدمه دیدن لاستیک بیشتر خودروهایی بود که به کنار دریاچه آمده بودند و توصیه ما این است که اولا با ماشین شاسی‌بلند و لاستیک‌های نو به سوی این دریاچه‌ها برویم و دوم این که حتما لاستیک زاپاس سالمی در ماشین داشته باشیم.

به هر حال روز زیبایمان در کنار این دو دریاچه به پایان رسید، اما هنوز خوشحال بودیم که در بازگشت نیز از دره هویر و از روستاهای هویر و دهنار خواهیم گذشت و ضمن چیدن آلبالو و گیلاس (البته با اجازه صاحبان باغ‌ها) می‌توانیم عصرمان را کنار رودخانه و در فضایی خنک و سالم سر کنیم. به راه می‌افتیم و در کنار رودخانه هویر راه بازگشت را پیش می‌گیریم.

نمی‌دانم چرا همه از زیبایی این دره متعجب هستیم. با وجود این‌که نظیر سبزه‌زاری است که دشت را پوشانده و رودخانه و گل‌های اطرافش را در جاهای دیگری هم دیده‌ایم، ولی شاید اینجا به خاطر باریک بودن جاده و نزدیک بودن فوق‌العاده طبیعت به ما، زیبایی‌ها بیشتر به چشم می‌آید.

در نهایت این روز تابستانی را در یکی از بکرترین نقاط ایران سر کردیم و سرخوش به شهر بازگشتیم.

 ‌‌‌رضا کریمی