اینترنت، شاهدی علیه کاربر

گسترش شبکه‌های اجتماعی و پرداختن به آنها، آن هم در محل کار، مساله‌ای مهم‌تر است.

البته نه این که مساله، وقت مفید کاری کارمندان باشد بلکه استفاده بدون تدبیر از شبکه‌های اجتماعی علاوه بر ایجاد زمینه برای حملات امنیتی، شکایت از شخص یا شرکت را نیز به دنبال خواهد داشت. اینها در حقیقت مسائلی هستند که متوجه محیط‌های کاری خواهد بود. بنابراین بیشتر شرکت‌های بزرگ در تلاش هستند دسترسی به شبکه‌های اجتماعی را برای کارکنان محدود کنند.

امکان دسترسی نداشتن به سایت‌های بازی، انتقال فایل و... روشی قدیمی است؛ اما دنیا تغییر کرده است و این محدودیت‌ها به اندازه‌ای که پیش‌تر تاثیر داشته، نمی‌تواند موثر باشد. بیشتر کاربران این روزها رایانه‌شان را داخل جیبشان حمل می‌کنند (که به آنها تلفن‌های هوشمند می‌گوییم که خودشان قابلیت اتصال به اینترنت را دارند.)

‌اما آن چیزی که می‌تواند دردسرآفرین باشد، ارسال پیغامی نابه‌جا و نادرست است، حتی اگر در پروفایل شخصی شبکه‌ اجتماعی‌مان باشد.

یک جستجوی ساده عبارت «رئیس نالایق من» در شبکه‌های اجتماعی نشان می‌دهد که چه تعداد افراد و چند بار این عبارت را ارسال کرده‌اند. هیچ چیز در اینترنت از بین نمی‌رود. با قابلیتی به‌نام Caching، هیچ امیدی به حذف مطالب از اینترنت نیست و درست زمانی که کلید Share را ارسال کردید، میلیون‌ها نفر در سراسر دنیا قابلیت دیدن کلمات شما را دارند و می‌توانند به آن پاسخ بدهند.

شاید نخستین کسی که رئیس خود را در حساب توییتر مسخره کرد و بعد از مدت کوتاهی اخراج شد، یکی از خبرنگاران CNN باشد. مطلبی که در شبکه‌های اجتماعی می‌نویسید می‌تواند تاثیری مستقیم بر شغل شما داشته باشد و حتی وقتی که به‌دنبال کار جدید هم هستید، باز هم جزئی از رزومه‌تان شود.

در اینجا نیازی به فناوری دیگر نیست بلکه آنچه از اهمیت بسزایی برخوردار است بالابردن فرهنگ «استفاده» است. محدودکردن دسترسی به شبکه‌های اجتماعی در محل کار تاثیر چندانی ندارد. به‌همین دلیل دپارتمان فناوری اطلاعات یک سازمان باید قوانینی منطقی طراحی کند که در تعاملی موثر با کارمندان، آنها را متوجه کند نتیجه اعمال و کلمات آنها چه خواهد شد. ما نیز باید بدانیم هر فکری که به ذهنمان خطور می‌کند، مناسب انتشار در شبکه‌های اجتماعی نیست.